ကံေကာင္းစြာမီးကပ်က္၍ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနသည္။ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး “ယုဇန၊ ယုဇန ေနာက္ဆံုးကား ” ဟုေအာ္ေနသံမွတစ္ပါး လမ္း ၄၀ တစ္ခြင္လံုး ျမဴမႈန္မ၀ါးတစ္၀ါးၾကားတြင္မည္သည့္အသံမွမၾကားရေခ်။ ညက ႏြမ္းလ်လ်အပ်ိဳေလးတစ္ေယာက္အလား ႏြမ္းလ်လ်က္ႏွင့္ပင္ မခို႔တစ္ယုိ႔ေလးလွေန၏။ ကြန္ပစ္တာ ညာေထာင့္က ၃:၄၅ ဟူေသာဂဏန္းက ကြ်န္ေတာ့္အား မ်က္စိက်ယ္သြားေစသည္။ ဘုရား ဘုရား ငါအေမွာင္ထဲက ကြန္ပစ္တာေရွ႕မွာထုိင္ေနတာ ခုဆို အရုဏ္လင္းလုလုပါပဲလား။
ခ်စ္သူရယ္ … မဟုတ္ဘူး။ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူးေလ။ ခ်စ္ခဲ႔ဘူးသူရယ္ နင္ခုထိငါ့ရင္ထဲ သံုးဘက္ျမင္ႏွလံုးသားရုပ္ရွင္ကားၾကီးကို ရသစံုလင္ေအာင္လႈပ္ခတ္ျပသေနေစတုန္းပါပဲလား။ ဒီလိုပါပဲ။ ဒီလိုျမဴေတြဆိုင္းတဲ႔ညက… ငါက ဟိုးအေ၀းလြယ္ေဆာင္းေတာင္နားက ျမိဳ႕ေလးမွာ ငါ့အခန္းထဲ တစ္ဦးတည္းတိတ္ဆိတ္လို႔ေပါ့။ အဲဒီတုန္းက ေအးလွတဲ့ရွမ္းျပည္ရဲ႕ေဆာင္းညဆိုေပမယ့္လည္း ငါ့ရင္ထဲေႏြးေနတယ္ေလ။ အဲဒီညက နင္ ေလလႈိင္းထဲကတစ္ဆင့္ “ခ်စ္တယ္” လို႔စကားႏွစ္လံုးနဲ႔ ဖုန္းခ်သြားခဲ႔တယ္ေလ။ စကားေျပာတဲ႔ဟာကုိ တီထြင္တဲ႔လူကို ငါ့မွာေျပးေျပးျပီး ေက်းဇူးတင္လိုက္မိတဲ႔ည။ အိတ္ခ်ိန္းရုံးမွာ ထခံုမတတ္ ရြေနတဲ႔ငါ့ကို သူငယ္ခ်င္းကနားမလည္တဲ႔ မ်က္၀န္းေတြနဲ႔ၾကည့္ျပီး ေခါင္းခါျပခဲ႔တယ္။ ဖုန္းရုံးကအထြက္ ငါ့ဆိုင္ကယ္က ေအးလွတဲ႔ရွမ္းျပည္ကေဆာင္းေလကို ခြင္းရင္း ျမင္းပ်ိဳေလးပမာ ခုန္ေပါက္ျပန္လာခဲ႔တယ္။ ရင္ထဲမွာေႏြးေနတယ္။ ငါမေအးပါဘူးကြယ္။ ငါနည္းနည္းေလးမွ မေအးစက္ခဲ႔ပါဘူး။
ျပန္ေတြးတာနဲ႔တင္ ငါ့ရင္ထဲေႏြးလာသလလိုလိုပါလား။ အိုမဟုတ္ဘူး။ တစ္ဆစ္ဆစ္ေလးနဲ႔ နာက်င္ေနတာပါ။ ကိုယ့္ကိုကုိ လိမ္မေနပါနဲ႕ကြယ္။ မင္းနာက်င္ေနတယ္ဆိုတာ ၀န္ခံလုိက္စမ္းပါ။ သတၱိရွိစမ္းပါကြာ။ အသည္းကြဲတယ္ဆိုရင္ ပက္ပက္စက္စက္ကြဲလိုက္ေလကြာ။ ဟင့္အင္း .. မဟုတ္ဘူး။ ငါဘာမွမျဖစ္ဘူး။ ဒါေလာကဓံပဲ။ ဘာျဖစ္ရမွာလဲ ဒါေလာက္ေလးနဲ႔။ ဒီလိုဆိုးတဲ့ဟာေတြနဲ႔လည္း ငါၾကံဳခဲ႔တယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါျပန္ထႏိုင္ခဲ့တယ္။ ငါမ်က္ရည္ပုလဲပန္းေတာ့ ပြင့္ေၾကြမခံႏို္င္ဘူး။ငါမငိုဘူး။ မငိုဘူးဆိုေပမယ့့္ လွ်ာေပၚက ငန္က်ိက်ိအရသာက ကြ်န္ေတာ့္ခံစားခ်က္ကို သက္ေသျပေနသလား။ ေလွာင္ရယ္ေနသလား မသိရကား။
မီးဖုိထဲေလးလံတဲ႔ေျခလွမ္းေတြကို ေရတြက္ ေရခြက္ၾကီးၾကီးတစ္ခြက္ထဲကေရကိုု ေဒါသတစ္ၾကီးမ်ိဳခ်လိုက္တယ္။ အားပါး ႏွလံုးသားထဲထိ ခ်ိဳစိမ့္သြားသလိုပဲ။ ျပီးေတာ့ ၀ရန္တာမွာ လေရာင္ေအာက္က နီရဲေနတဲ့ ၀န္ၾကီးရုံးေဟာင္းၾကီးကို အဓိပၸာယ္မဲ႔လွမ္း ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ၀ိုးတစ္၀ါးလေရာင္ေအာက္က နီရဲရဲဗိမာန္ၾကီးေတြက ကြ်န္ေတာ့္ကို … ႏွစ္သိမ့္ေနသေယာင္…။ မဟုတ္ပါဘူးကြာ။ အုိေဟာင္းေနတဲ႔အေဆာက္ဦးၾကီးက မင္းရဲ႕အတိတ္ကို ျပန္လွစ္ဟျပတာပါဟ။ ငါစာနာပါတယ္ဆိုတဲ႔သေဘာနဲ႔ေပါ့။ အင္းေလ ျဖစ္ျပီးမွေတာ့ ထားပါေတာ့ကြာ။ အျဖစ္ေတြက ၾကာခဲ႔ျပီေလ။ ၾကာခဲ႔ျပီေလ။ ဟိုးအတိတ္ကို အတိတ္မွာပဲ ….
အခန္းထဲျပန္၀င္ျပီး ေသတၱာထဲက အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာဖတ္လို႔ ေခါက္ရုိးေက်ေနတဲ႔ စာရြက္ေခါက္ေလးကို ျဖန္႔ျပီးတိုးတိုးေလးဖတ္ၾကည့္မိျပန္တယ္။ ” ငါနင့္ကိုခ်စ္တယ္ဆုိတာ နင္သိပါတယ္ဟာ။ ခုဟာကလည္း ငါနင့္ကို မခ်စ္လု႔ိမဟုတ္ပါဘူး။ ငါ့ဘ၀အေျခေနအရ.. ငါ့မိသားစုအေရးကို ငါ….. ” နင္ရဲ႕၀ိုင္းစက္ သပ္ရပ္တဲ့လက္ေရးေလးေတြက ငါ့ကိုျပံဳးျပံဳးျပီးေျပာေနတယ္။ နင့္ရုပ္ပံုလႊာေလးလည္း ငါ့စိတ္မ်က္စိမွာ ဖ်က္ကနဲ၊ ဖ်က္ကနဲ ၾကယ္ေၾကြသလိုလင္းလက္ေနတယ္။ ထားပါေတာ့ကြယ္။ ထားပါေတာ့။
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေျပာဖူးတယ္။ လူတိုင္းမွာဖြင့္ေျပာလို႔မရတဲ႔ေနာက္ခံသမို္င္းေၾကာင္းကိုယ္စီရွိတယ္တဲ႔။ ဟုတ္မွာပါေလ။ ဒါဟာင့ါရဲ႕ ေနာက္ခံသမို္င္းေလးလား။ ထားပါေတာ့။ ထားပါေတာ့။ ေအးစက္ေနတဲ႔ ေၾကြခြက္လွလွထဲက လက္က်န္ေကာ္ဖီေအးစက္စက္ကို ေမာ့ခ်ေနရင္း … ဖ်က္ဖ်က္ ဆိုျပီး လွ်ပ္စစ္ဖန္ေခ်ာင္းက လင္းလာတယ္။ ေဟး လို႔ေတာ့ထမေအာ္မိပါဘူး။ နာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၆:၀၀ တဲ႔။ ေၾသာ္ လင္းေရာင္ျခည္ေတာင္ ပြင့္ကိုျမင္ေတာ့ ငါဒီေန႔ ေက်ာက္တန္းကို သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔သြားရမွာပါလားလို႔ သတိ၀င္လာရင္း မီးဖိုထဲ၀င္ ေရေႏြးအိုးထဲ ေရေလာင္းထည့္လုိက္တယ္။ ငါေကာ္ဖီေသာက္ရမယ္။ ငါ့ေသြးသား မဟုတ္ဘူး စိတ္၀ိဥာဥ္ ကဖင္းဓါတ္လိုအပ္ေနျပီေလ။ နင့္ကို ငါက်ီစယ္ခဲ႔တာကိုအမွတ္ရေသးတယ္။ ငါအခ်စ္ဆံုးကဘယ္သူလဲဆိုေတာ့ ေကာ္ဖီ ျပီးရင္နင္ဆိုတာေလ ။ အဲလိုေျပာတုိင္းနင္ငါ့ကို အႏိုင္က်င့္ကလိထုိးေနက်ေလ။ ဟိ ေျပာရင္းနဲ႔ေတာင္ ယားလာသလိုပဲ။
ႏိုးထတဲ႔မနက္တိုင္းနင္ေဖ်ာ္ေပးတဲ့ေကာ္ဖီကို ငါမေမွ်ာ္လင့္ေတာ့ပါဘူး။ အင္းေလမေမွ်ာ္ေကာင္းေတာ့တာပါ။ ဘူးထဲက ကိတ္မုန္႔တစ္ခ်ပ္ ၀ါးရင္း ေရေႏြးဆူေနတာကို ၾကည့္ေနမိတယ္။ မဆီမဆိုင္ အခ်စ္နဲ႔ေရေႏြးပြက္တာကို ယွဥ္စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ေသးတယ္။ သီအိုရီအသစ္ထုတ္ႏို္္င္မလားဆိုျပီးေတာ့ေလ။ အေတြးနယ္ထဲ၀ဲရင္း ဘူးထဲက နက္စ္ေကာ္ဖီမုန္႔ေလးေတြကို ေၾကြခြက္ထဲ ခါထည့္လိုက္တယ္။ ေရေႏြးဆူဆူက ခြက္တစ္ခြက္လံုးကို မဲတူးသြားေစတယ္။ အား… သင္းရန႔ံလႈိင္လုိက္တဲ႔ေကာ္ဖီ … ငါခ်စ္တဲ႔ေကာ္ဖီန႔ံေလး…။
၀ရန္တာေဘာင္ေပၚလက္တင္ရင္း မနက္ခင္းကို ၾကိဳရတာ အရသာရွိလုိက္ပါလားေနာ္။ ပန္းဆိုးတန္းမွတ္တိုင္နားမွာေနတာဆိုေတာ့ သီရိမဂၤလာေစ်းကျပန္လာတဲ႔ စပယာရဲ႕ အင္းအားအျပည့္နဲ႔ သာေကတ၊ သာေကတေအာ္သံက ဆူစျပဳေနပါျပီ။ ေအာက္ကိုငံုၾကည့္လိုက္ေတာ့ လူတစ္ခ်ိဳ႕ သြားလာလႈပ္ရွားေနၾကျပီ။ ေအာ္ အိပ္မရတဲ႔ညတစ္ည ဆံုးခဲ႔ျပန္ပါပေကာ၊ ဆံုးခဲ႔ျပန္ေသာ…။
လွပတဲ႔မနက္ခင္းအလွနဲ႔ ကဖင္းဓါတ္ရတာေၾကာင့္ထင္တယ္။ လူကနဲနဲေတာ့လန္းလာသလိုပဲ။ ေအးေနေပမယ့္လည္း တစ္ဗြမ္းဗြမ္းနဲ႔ မက်ိဳးတဲ႔ဟာကို ခ်ိဳးၾကည့္လုိက္ျပန္တယ္။ တစ္ကိုယ္လံုးကို သုတ္ရင္း … အေမယူလာတဲ႔ေရႊဖီဦးမိုးလြတ္လက္ဖက္ေျခာက္ေလးကို ခြက္ထဲထည့္ခတ္လိုက္တယ္။ လက္က်န္ေရေႏြးေလးကို ေလာင္းထည့္ျပီး ပထမေရကို သြန္ထုတ္လိုက္တယ္။ ေရေႏြးၾကမ္းသင္းန႔ံေလးကို ၾကိဳဆိုရင္း ဖ်င္နီေယာအကၤ်ီေလးကို၀တ္တယ္။ ေဘာင္းဘီတိုေလးကို ေကာက္စြပ္တယ္။ ျပီးေတာ့ ေနာက္ဆံုးလက္က်န္ ကိတ္မုန္႔ပိုင္းေလးကို ေရေႏြးၾကမ္းနဲ႔ ေမွ်ာခ်လိုက္တယ္။
နာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခုႏွစ္နာရီပဲရွိေသးတယ္။ ခ်ိန္းထားတာက ရွစ္နာရီဆိုေတာ့ တစ္နာရီေလာက္ အိမ္မွ ဖလမ္းဖလမ္းထလို႔ရေသးတယ္။ အဲဒီေတာ့ စာေလးဖတ္ဦးမွပဲ။ အလိမၼာစာမွာရွိလို႔ ပညာရွိေတြက ဆံုးမထားတယ္မလား။ လူရွိန္ေအာင္တင္ထားတဲ႔စင္ေပၚက စာအုပ္ေတြကို ၾကည့္လိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေလွာင္ေနက် ACCA စာအုပ္ေတြကို မျမင္ေယာင္ေဆာင္ရင္း၊ IELTS နဲ႔ ABE စာအုပ္ေတြကို ဖုတ္ေလတဲ႔ငပိရွိတယ္မထင္သလိုသေဘာထားကာ အဖံုးစိမ္ေလးနဲ႔သရုပ္ေဖာ္ထားတဲ႔ ဆရာတကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ရဲ႕ ခ်စ္သူ႔အိမ္အမိုးေနာက္မွာ လေပ်ာက္ခဲ့ျခင္း ဆိုတဲ႔စာအုပ္ေလးကို ယူကာ ဖတ္လိုက္တယ္။
ၾကံဳခဲ႔ဖူးပါ၏
ရင္ဦးမွာ လာ၍မမ်က္သည့္
ရမၼက္ ဒဏ္ၾကြင္း။
ခ်စ္သူရယ္ သူ႔တစ္နားတြင္မွ
ႏွစ္ကုိယ္ၾကား ၀န္ခံလိုခဲ႔
ၾကမၼာညိဳ ဗ်ာပိုေ၀ွ႔သည္
ကိုယ္ေတြ႕အခင္း။
Strange fits of passion have I known
And I will dare to tell,
But in the Lover’s ear alone,
What once to me befell.
ဆရာ William Wordsworth ရဲ႕ ကဗ်ာေလးကို ဘာသာျပန္ထားတဲ႔ဆရာ့ရဲ႕ လက္ရာထူးမြန္တစ္ခု။ ဆရာကဆက္ေရးသလို ကိုယ္လည္းေရးမိျပီ။ ဘယ္လိုလဲဆိုေတာ့္ … ကိုယ္လည္း ရင္ဖြင့္မိျပီကြဲ႔ ခ်စ္သူရယ္….။
လြမ္းခ်င္ေတာ့ဘူး ဆိုျပီး စာဖတ္မိကာမွ လြမ္းရျပန္တယ္။ ဆရာ့စာအုပ္ကို စင္ေပၚျပန္ပင့္တင္ရင္း ရြတ္မိတာက ” သူတည္းတစ္ေယာက္ ေကာင္းဖုိ႔ေရာက္မူ၊ သူတစ္ေယာက္မွာ ပ်က္လင့္ကာတာ၊ ဓမၼတာတည္း… ” ဆိုတဲ႔ မ်က္ေျဖလကၤာေလးပါပဲ။ ခ်စ္သူရယ္ မင္းကိုကိုယ္ အျပစ္မယူပါဘူး။ အျပစ္မယူဘူးဆိုတာထက္ … လြမ္းေနဆဲပါကြယ္။
ဘယ္ေလာက္မ်ားအေတြးနယ္ခ်ဲ႕မိသည္မသိ… သတိရလို႔ စက္နာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၇:၅၅ ဆိုေတာ့ အေတြးစေတြကို ခဏေခါက္ရင္း တာ၀တိတာခုႏွစ္လႊာကေန ေျခက်င္နဲ႔ဆင္းျပီး စာတုိက္ၾကီးေရွ႕အေရာက္ ေျပးတစ္ခ်ီ ေလွ်ာက္တစ္လွည့္ ေျခစၾကာလွည့္ရေတာ့တယ္။ ေတာ္ေသးတယ္ ေနာက္မက်ဘူး။ ရွစ္နာရီကြက္တိ ဆံျခည္တစ္မွ်င္မလႊဲ ဖိနပ္သဲၾကိဳးကိုဆြဲလို႔ေရာက္ေအာင္သြားႏုိင္ခဲ႔တယ္။ လူစံုေအာင္ေစာင့္ရင္း ေထြရာ တစ္ရာ့ႏွစ္ဆယ့္ႏွစ္မ်ိဳးခြဲေျပာျပီး ကားဂိတ္ကို ခ်ီတက္ၾကတယ္။ စုစုေပါင္းလူ ဆယ့္ရွစ္ေယာက္.. အဲဟုတ္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္အပါ ဆယ့္ကိုးေယာက္…။
Pooh ကားထဲက Pilet ေလးလိုခုန္ေပါက္ေနတဲ႔ ဘီအမ္ကားၾကီးေပၚမွာ ပညာရွိစကားနားေထာင္ရင္း ေက်ာက္တန္းက စာသင္ေက်ာင္းေလးကို က်က္သေရရွိစြာ ဘြားကနဲျမင္လိုက္ရပါတယ္။ ေအာ္ တဲဘ၀ ကေန တိုက္ေပၚမွာ ကေလးေတြပညာသင္ေနၾကပါလား။ အစကေတာ့ ျမက္ခင္းစိမ္းေလးေပါ့ ဒီေနရာေလးက….
အဲဒီေကာက္ပင္စိမ္းႏြဲ႔ယိမ္းလဲ့လဲ႔ လယ္ကြင္းျပင္ၾကီးထဲက ျမကမၺလာၾကီးကေန ပထ၀ီေျမၾကီးကိုထပ္ထည့္လုိ႔….
အားမနာပါးမနာ ပထ၀ီေျမၾကီးကို သဲနဲ႔ေရာသမေမႊ ထုေထာင္းျပီးတူးဆတယ္။ ျပီးေတာ့ ေဖာင္ေဒးရွင္းေလးေလာင္းတယ္။
ပထမဆံုးေက်ာင္းတုိင္ၾကီးေပါ့။ သမုိင္း၀င္မယ့္ေက်ာင္းတုိင္ၾကီးေပါ့။
အဲဒီတုန္းကေပါ့ေလ…
ေက်ာင္းေတာ္ၾကီး ျပီးသြားပါျပီ။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ေတြဖလမ္း ဖလမ္းထျပီး ဖလက္ေတြတစ္ဖ်က္ဖ်က္နဲ႔ဓါတ္ပံုရုိက္ခဲ႔ၾကတယ္ေလ။
ဒါကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္မျမင္လိုက္ရတဲ႔ ဖဲၾကိဳးျဖတ္ပြဲေလးေပါ့။ အားလံုးျပံဳးေပ်ာ္လို႔။ အဲဒီလို အေတြးနယ္ခုန္ပ်ံေက်ာ္လႊားရင္း ” ၀ိုင္းၾကီးပတ္ပတ္ ဒူေ၀ေ၀” ဆိုတဲ႔အသံၾကားေတာ့ အပူပင္ကင္းတဲ႔ကေလးေတြပီပီ သူတို႔ေလးေတြကို
ဒီလိုျမင္လိုက္ရေတာ့ ၀မ္းသာပီတိဂြမ္းဆီထိရပါတယ္ဗ်ာ။ ေအာက္ကပံုေလးေတြကေတာ့ နတ္သုဒၶါမွီ၀ဲေနတဲ႔႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕အနာဂတ္ေလးေတြ အားပါးတစ္ရ ေလြးေနၾကတဲ႔႔ပံုေလးေတြပါ။
သူတို႔ေလးေတြ ဒီလုိအားမနာတမ္း စိတ္လႊတ္လပ္စြာ အာဟာရျဖည့္တာကိုၾကည့္ရင္း ကြ်န္ေတာ္ အိမ္မက္ေလးမက္လိုက္ျပန္ပါတယ္။ ခုအိမ္မက္ေလးကိုေတာ့ ျဗိတိသွ်လို ႏြားေရွ႕ထြန္က်ဳးခြင့္ျပဳေပးပါလားဗ်ာ။
I have a dream; one day every child in our country will have free basic education. They will be active learner, creative learner and critical thinker. They will also turn poverty tide and develop our country to stand as human with full dignity. I believed that my dream will come true.
ညေနငါးနာရီေလာက္ျမိဳ႕ထဲျပန္ေရာက္တယ္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာလည္း ေထြရာသံုးပါးေျပာရင္းနဲ႔ေပါ့ေလ။ ဘုိကေလးေစ်းမွတ္တိုင္မွာ ဆင္းျပီး ဆိပ္ကမ္းသာပ်ံက်ေစ်းေလးမွ ဒီညစားဖုိ႔ ၀က္သား၊ ကန္စြန္းရြက္ ၀င္၀ယ္လိုက္တယ္။ သမုဒၵရာ ၀မ္းဗိုက္မဟာအတြက္မဟုတ္လား။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ၀က္သားကို ေရေဆးလိုက္တယ္။ ဆားေလးနယ္တယ္။ ဂ်င္းေလးဓါးျပားရုိက္ထည့္တယ္။ လွ်ိဳ႕၀ွက္တဲ႔ဟင္းခတ္အမည္ေတြထည့္တယ္။ ပဲငံျပာရည္နဲ႔နယ္ျပီး ေရနဲ႔ဆီထည့္တယ္။ မီးဖြင့္ျပီးတည္ထားတယ္။
မနက္တုန္းကလုိပဲ မက်ိဳးတဲ့ဟာကို ထပ္ခ်ိဳးတယ္။ ျပီးေတာ့ စားေသာက္တယ္။ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ယူျပီး ကြန္ပစ္တာေရွ႕ထုိင္တယ္။ ဟိုဟာဒီဟာ ကလစ္လုပ္ဖြင့္ဖတ္တယ္။ ေရးတယ္ခြ်တ္တယ္။ အဲလိုလုပ္ေနတုန္း အိမ္ေအာက္လက္ဘက္ရည္ဆုိင္က “ ေတာင္ျပာတန္းက ေမာင့္အခ်စ္ေတြ၊ ၾကင္နာပါရက္နဲ႔လမ္းခြဲကာ၊ ေမာင္ဖန္တီးတဲ႔အခ်စ္ရက္ရွည္မ်ားစြာ၊ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့တဲ႔အခါမွာ၊ … “ ဆိုတဲ႔ L လြန္း၀ါရဲ႕ ဂီတသံက ႏွလံုးသားရဲ႕ အနက္ရႈိင္းဆံုးေနရာက အႏူးညံ့ဆံုး အသည္းလႊာကို လႈပ္ခတ္ျပီး ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ခ်စ္တဲ႔……. ကို ျပန္ေအာင္းေမ့မိျပန္တယ္။ အဲဒါနဲ႔ပဲ ဒါေလးကို ကီးဘုတ္ေပၚလက္ေခ်ာင္းေလး မၾကြတစ္ၾကြ ႏိုပ္ကာ၊ ႏုိပ္ကာနဲ႔ ေကာ္ဖီေလးကိုအရသာခံရင္း …. ။ ။
ည ၁၁နာရီ ၅၉ မိနစ္ ၅၁ စကၠန္႔တြင္ Ctrl+S ကုိႏို္ပ္ရင္း ရင္တြင္ဒဏ္မၾကြင္းေစရန္ ….. ခ်စ္ဖူးေသာ၊ ခ်စ္တတ္ေသာ၊ ခ်စ္ရန္စဥ္းစားေသာ၊ ခ်စ္ေနေသာ၊ ခ်စ္ျပီးေသာ၊ ခ်စ္ေသာသူအားလံုးသို႔ …
ဘ၀ဆိုတာ သမုဒၵရာထက္က ေရပြက္ပမာဆုိေပမယ့္လည္း ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ရွည္ၾကာလြန္းလွပါတယ္။ စကၠန္႔အခ်ိန္ေတြပံုစုလို႔ ႏွစ္တစ္ခုသာ ထပ္ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဘာလဲ။ ဘယ္လဲဆိုတာ ခုထိေတာ့ ျမဴခိုးေတြ၀ိုး၀ါးတုန္းပါပဲ။ အျခား အသိကၽြမ္းေတြလို ဘာလို႔ ဘာျဖစ္ခ်င္တယ္။ ညာျဖစ္ခ်င္တယ္ ဆိုတဲ့ ပန္းတိုင္လွမ္းမျမင္ႏုိင္ရတာလဲလို႔ ကို္ယ့္အတၱကိုအၾကိမ္ၾကိမ္ စာေမးပြဲစစ္ခဲ့ပါတယ္။ ခုထိေတာ့ အဲဒီကိုယ္တိုင္စစ္တဲ့ စာေမးပြဲကိုပဲ ကြ်န္ေတာ္ ေအာင္ေအာင္မေျဖႏုိင္ေသးပါဘူး။
