အလုပ္

မနက္ေစာေစာ အလန္႔တၾကားႏုိးလာတယ္။ ေနေရာင္လည္း စထိုးေနျပီ။ ေရခ်ိဳးရမယ္။ မနက္စာစားရမယ္။ အလုပ္တည္းဟူေသာ ေနရာကိုသြားရမယ္။ လုပ္စရာေတြ လုပ္စရာေတြ လုပ္ခ်င္တာေတြ မလုပ္ခ်င္တာေတြ ေခါင္းထဲ ျပံဳ၀င္လာတယ္။ ေခါင္းေလးလာတယ္။ 

ျပီးေတာ့မွ သတိရလာတယ္။ ဒီေန႔ စေနေန႔ပါလားဆိုျပီး။ သက္ျပင္းခ်တယ္။ 

ကြ်န္ေတာ္ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေမးခြန္းတစ္ခုျပန္ေမးမိတယ္။ ငါအလုပ္လုပ္ဖို႔မ်ားရွင္သန္ေနျပီလားေပါ့။ အလုပ္ဆိုတဲ့ဟာၾကီး ဘ၀ထဲ ေသခ်ာ၀င္လာျပီး ကုိယ္ပိုင္ဘ၀ဆိုတာဘယ္မ်ားေရာက္သြားပါလိမ့္။ 

ေခါင္းက ပိုေလးလာျပန္တယ္။ မထူးပါဘူး။ ထတယ္။ ေရေသာက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ေစာင္ျခံဳျပီး ျပန္ေကြးေနလိုက္တယ္။ 

 

9862

သံသရာျခားရဟတ္ လည္ပတ္ခဲ့ျပန္ျပီ။

မုိးသည္းအရပ္ ေနျခည္ခက္တို႔ျဖာ

” ဘာမွ မေဟာင္းႏြမ္းဘူး ငါမေျပာင္းလဲဘူး အရင္အတိုင္းပဲ “

 

တစ္ကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ေတးသြားေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ မၾကားရတာၾကာပါျပီ။ ဒီေန႔မွ မိုးသည္းတုန္း ဆာဖာရီဆိုတဲ့ နက္ဆို္င္ေလးမွာ မိုးခိုေနရင္း အဲဒါ စာသားအပါအ၀င္ ကြ်န္ေတာ္ သီးခ်င္း ဟင့္အင္း ဂီတကို ၾကားလိုက္ရပါတယ္။

ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကြ်န္ေတာ္ဒီေန႔ေတာ့ အိပ္ယာကႏိုးထလာရတာ တန္ပါတယ္။ ………………..

 

 

ေမလ ၂၅ ရက္ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ (၀ါ) သာမန္ေန႔ေတြထဲက တစ္ညေနခင္း မုိးမင္းေမွာင္မိုက္ခ်ိန္

ေကာင္းကင္ေပၚက တိမ္တုိက္ေတြမဲေမွာင္ေနသည္။ မိုးတုိ႔ျဖင့္ ရြာခ်ေစခ်င္လွသည္။ ဒါမွသာ ေကာင္းကင္ၾကီး ၾကည္လင္ ၀င္းပလာလိမ့္မည္။ မုိးဆဲစ ေနေရာင္တို႔ျဖင့္ ပန္းျမတ္ေလးမ်ား ပိုလန္းေစခ်င္သည္။ သို႔ေသာ္ ရာသီဥတု ဟူသည္ကား ကိုယ့္အလုိ လိုက္လိမ့္မည္မထင္။ အေတြးေတြလည္း ဟုိေရာက္ ဒီေရာက္ျဖစ္ေနသည္။ ဒီရုပ္ခႏၶာလည္း ကိုယ့္ကို အလုိမလိုက္ေတာ့ျပီ။ စိတ္ဟူသည္လား လားရာသြားေနသည္။ 

ရာသီဥတုက ကိုယ့္ဘက္မွာ ပါမေနေခ်။ ခပ္သဲသဲ ခပ္ညံညံ မိုးသံကိုနားေထာင္ မုိးေငြ႕ကို ထိေတြ႕ရင္း ေကာ္ဖီသင္းသင္း ေသာက္ရမည့္ အၾကံကိုလည္း စြန္႔ရေတာ့မည္ထင္သည္။ ညေနခ်ိန္မွသည္ ညနက္ဆီသုိ႔ ခ်ဥ္းကပ္တိုင္း ေကာ္ဖီထပ္ထပ္ေသာက္လွ်င္ အိပ္ဖို႕စိတ္ေတြ မျငိမ္ျဖစ္တတ္လာသည္ကိုလည္း အသိပင္။ သို႔ေသာ္ ထိုေကာ္ဖီသင္းနံ႕ကို တိတ္တခုိး ေမွ်ာ္ေသာက္ေနမိသည္။ 

ဘ၀ဆိုတာ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းနဲ႔ အသက္ရွင္ရတာတဲ့။ မိုးေလးမ်ား မစဲ တသဲသဲရြာမလားလို႔ ေမွ်ာ္မိပါသည္။ လ မထြက္လည္းေနပါ။ မိုးနတ္မင္းသာ ေကာင္းခ်ီးေပးစမ္းေစဗ်ာ။ တစ္ကယ္ေတာ့ မုိးက ရြာခ်င္မွလည္း ရြာမည္။ ရြာလွ်င္လည္း ရြာမည္ဆိုတာကို အသိပင္ျဖစ္သည္။ 

စိတ္ေတြ မႈိင္းေနခ်ိန္မွာ ကုိုယ့္ခံစားခ်က္ကို နားမလည္ေပးေတာင္မွ နားေထာင္ေပးမည့္ အေဖာ္ကိုေတာ့ ခံုမင္မိသည္။ အထူးသျဖင့္ ေက်ာင္းတုန္းက ခင္ခဲ့ေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြကို သတိရသည္။ မိမိအတြက္ ပိုလည္းမေတြးေပး လိုလည္းမေတြးေပး အျမင္ကို အသိေပးတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြ……။ 

ရာသီစက္၀န္းေတြနဲ႔အတူ မိမိအသက္သည္လည္း တစ္ႏွစ္ျပီး တစ္ႏွစ္ ဂဏန္းေတြၾကီးလာခဲ့ျပီ။ ခုထိ ႏွစ္ခ်ီေမးလာေသာ အေျခခံေမြးခြန္းကို ကိုယ့္ဘာသာ မေသခ်ာေသး။ မွားယြင္းတဲ့ ခံစားခ်က္တစ္ခုမွာ တစ္ဘ၀လံုး အဓိပၸာယ္မမဲ့ခ်င္တာ တစ္ခုတည္းနဲ႔ ဘ၀ဟာ ဟင္းလင္ျပင္ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ 

မ်က္စိတစ္မွိတ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ျပီ။ ေနသည္လည္း ဆည္းဆာေပါင္း ေထာင္ခ်ီျဖတ္ခဲ့ျပီ။ ခုထိ ကိုယ့္ဘ၀ေနျခည္မလင္းလက္ေသးသည္ေတာ့ ကိုယ့္အသိပင္။ ထို အာရုံနံနက္ခင္းတစ္ခုကို ေမွ်ာ္ေနေပဦးမည္။ သို႔ေသာ္ ေမွ်ာ္ေနရုံနဲ႔ မျပီး။ တစ္ခုခုေတာ့ လုပ္မွ ျဖစ္မည္။ သို႔မွသာ ထိုမနက္ခင္းသည္ မိမိလိုခ်င္ေသာ ဒါမွ မဟုတ္ မိမိႏွလံုးသားႏွင့္ကိုက္ေသာ နံနက္ခင္းျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ 

ေန႔သစ္တစ္ေန႔

ေန႔သစ္တစ္ေန႔

ဒါမွ မဟုတ္ ေန၀င္ဆည္းဆာေရာက္မွ ထုိအလွျဖင့္ပင္ ေက်နပ္အားရလွ်င္လည္း မိမိ ေသေပ်ာ္ေလာက္မည္ထင္ပါသည္။ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းတည္းဟူေသာ ထိုအရာသည္ ပန္ဒုိးရာအုိးထဲတြင္ ရွိေနပါလိမ့္ဦးမည္ဟု ေမွ်ာ္ကိုးရင္း………………………………………. မဲေမွာင္ေနတဲ့ တိမ္တိုက္ေအာက္မွာ လမ္းထြက္ေလွ်ာက္လိုက္ပါဦးမည္။ 

 

ခရီးတစ္ခု ဒါမွမဟုတ္ ႏွလံုးသားနယ္ေျမခ်ဲ႕ထြင္ျခင္း

ဒီခရီးကို စဥ္းစားထားတာၾကာပါျပီ။ တစ္ကယ္သြားမယ္ဆိုေတာ့လည္း ကိုယ္ေဆြးေႏြးမယ့္ ဘာသာစကားအတြက္ စိုးရိမ္စိတ္ေလးျဖစ္မိပါတယ္။ ခုေတာ့ ရက္လည္း သတ္မွတ္ျပီးျပီ။ ေလယာဥ္လက္မွတ္လည္း လက္ထဲမွာ..။ ျပည္၀င္ခြင့္လည္းရခဲ့ျပီမို႔ ခရီးထြက္ႏုိင္ရန္ မျပီးျပတ္ေသးေသာ လုပ္စရာရွိသည္မ်ားကို တြန္းထိုးလုပ္ခ်င္ေယာက္ေဆာင္ကာ အျပီးသတ္ခဲ့တယ္။ ပို႔စရာရွိတဲ့ လွ်ပ္စစ္ေခ်ာစာတစ္ခ်ိဳ႕ကိုလည္း ခလုပ္ေလးႏွိပ္ျပီး ပို႔ခဲ့ျပီ။

ခရီးထြက္မယ့္ေန႔ေတာ့ မနက္စာရွာစားလုိက္ရတာကလြဲလို႔ အားလံုးေခ်ာေခ်ာေမာေမာပါပဲ။ ျမန္မာျပည္ရဲ့ ေလယဥ္ေကာင္တာမွာ ၀န္ထမ္းအလုပ္သင္ေလးကို စီနီယာမမက မိမ္ိေလယာဥ္လက္မွတ္နဲ႔ ပလက္တီကယ္ဆင္းေနတာကို သည္းခံ (သည္းခံ) ေစာင့္ရင္း လ၀ကမွာလည္း အဆင္ေျပခဲ့တယ္။ ေကာ္ဖီမေသာက္ခဲ့ရလို႔ ေစ်းၾကီးမယ္မွန္းသိရက္နဲ႔ ေလဆပိအေပၚထပ္က ေကာ္ဖီဆုိင္မွာ ေစ်းၾကီးျပီး ၀န္ေဆာင္မႈဆိုတာ သင္ယူဖို႔လိုေနတဲ့ ၀န္ထမ္းေတြရွိတဲ့ဆိုင္မွာ ၃၅၀၀ က်ပ္တန္ ခပ္ေကာင္းေကာင္းေကာ္ဖီေစ့သံုးျပီး ခပ္ည့ံညံ့ေဖ်ာ္ထားတာကို ေသာက္ခဲ့ရတယ္။

အဲလုိနဲ႔ ျမန္မာႏုိ္င္ငံျမိဳ႕ေတာ္ေဟာင္း ရန္ကုန္ျမိဳ႕ကေနျပီး သု၀ဏၰဘူမိေလဆိပ္ကိုေရာက္ခဲ့တယ္။ ထုိင္းရဲ့ ျပည္တြင္းေလယာဥ္ကို ပထမဆံုးစစီးမွာမို႔ ဘာမွသိမထားဘူး။ စမ္းတ၀ါး၀ါးနဲ႔ ရွာလိုက္ေတာ့ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ဟိုတစ္ခါ ခ်င္းမုိင္က လ၀ကေတြထက္ေတာ့ ခ်ိဳသာယဥ္ေက်းတာကိုေတြ႕လိုက္ရတယ္။ တစ္ခြန္းတစ္စ သူ႔အေမးကို ထုိင္းလုိျပန္ေျပာေတာ့ မ်က္ႏွာေမာ့ၾကည့္ျပီး ျပံဳးတယ္။ ျပီးေတာ့ ထုိင္းလိုဆက္ေျပာတယ္… ထံုးစံအတုိင္း ထုိ္က္ဆုိင္တို႔ နားလည္ခ်င္ေယာက္ေဆာင္လုိက္တယ္။

လ၀ကကိုအျဖတ္ ဗုိက္ကဆာေနျပီမို႔ စားဖုိ႔၀ါးဖုိ႔ရွာတယ္။ အဲလိုရွာေနရင္းနဲ႔ Bankgok Airways ရဲ့ ခရီးတုိင္းအတြက္ လုပ္ေပးထားတဲ့ အခန္းၾကီးကိုေတြ႕ေရာ ……….. အခမဲ့အင္တာနက္နဲ႔ အစားေသာက္.. ၀မ္းသာသြားတယ္။ ေလဆိပ္က၀ါးတီးေတြက ေစ်းၾကီးတယ္ေလ။ ပါလာတဲ့ ေလယာဥ္တက္ခြင့္ေလးကို စကင္နာေလးနဲဖတ္ျပီး အထဲ၀င္လိုက္တယ္။ ပထမဆံုးတစ္ခ်ီ အစားအေသာက္ယူျပီး Apple MSI netbook ေလးဖြင့္ သူတို႔ wifi ကိုခ်ိတ္……..။ ထံုးစံအတုိင္း ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာ နတ္ဘုတ္ေလးက ျပႆနာရွာေတာ့ ဒုိင္ဂႏုိးစစ္ေတြလုပ္ျပီးမွ သံုးလုိ႔ရသြားတယ္။ အီးေမးေလးကို ဆြဲခ်ေနတုန္း ေနာက္တစ္ခ်ီ ဟိုစစ ဒီစစမုန္႔နဲ႔ ေကာ္ဖီထပ္ယူလုိက္တယ္။ အီးေမးေလးကို ျပန္ၾကားစရာရွိတာျပန္ၾကားျပီးသကာလ မ်က္နွာစာအုပ္ၾကီးကို သံေတာ္ဦးတင္သတင္းပို႔လုိက္ပါေသးတယ္။

ခ်င္းမုိင္ေလဆိပ္မွာ ပစၥည္းေစာင့္ရတာၾကာတာကလြဲျပီး တည္းခိုမယ့္ တည္းခိုခန္းငယ္ေလးကို ေခ်ာေခ်ာေမာေမာပဲေရာက္ပါတယ္။ ရာသီဥတုက မဟားတယားပူတာကလြဲလို႔ေပါ့။ အခန္းထဲ၀င္ ပစၥည္းေလးထား တစ္ေရးေလးေမွးျပီး အျပင္ကို လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ လမ္းမွားျပန္ပါတယ္။ လမ္းေမးေပမယ့္ အေျဖမရ ေက်းဇူးတင္တယ္ေျပာျပီး ကိုယ့္လမ္းကို ရွာခဲ့တယ္။ ေစ်းခ်ိဳတဲ့ လမ္းေဘးက ထုိင္းစာေတြကို မေတာက္တစ္ေခါက္ထုိင္းစကားနဲ႕ စားခဲ့ရတယ္။ သူတို႔ရဲ့ မ်ားေျမာင္လွတဲ့ 7-11 ဆုိင္ကေန စိန္ေခၚမူမ်ားစြာၾကံဳရမယ့္ ဖုန္းကဒ္တစ္ကဒ္၀ယ္လိုက္ပါတယ္။

ေမွ်ာ္လင့္ၾကီးစြာနဲ႔ ၾကိဳးစားေသာ္လည္း မိမိ၏ မသံုးဖူးမႈ၊ ျဗိသိသွ်လို အညြန္းမပါမႈေၾကာင့္ စိတ္ပင္ပန္းခဲ့ရပါတယ္။ အမ်ိဳးမ်ိဳးၾကိဳးစားျပီးမွ ရန္ျဖစ္မတတ္ call center မွလူမ်ားစြာႏွင့္ ရင္ဆိုင္ျပီးမွ ဖုန္းေလးဆက္လို႔ရပါတယ္။ အင္တာနက္သံုးဖို႔ဆိုျပီး နာရီ ၃၀ ဘတ္ ၉၉ တန္ပလင္းၾကီးကို ယူထားေပမယ့္ ကိုေရြ Huawei S8600 ရဲ့ ေပါက္ေဖာ္ၾကီးမ်ားအစြမ္းေၾကာင့္ ရတစ္ခ်က္ မရတစ္ခ်က္နဲ႔ ေက်နပ္ေနရပါတယ္။ ဖုန္းကဒ္၀ယ္ခ ၆၉ ဘတ္၊ ေငြသြင္းခ ၂၀၀ ဘတ္ = မတန္သလိုလိုပဲ။

အဲလိုနဲ႔ ေျခတုိေအာင္ေလွ်ာက္ျပီး တည္းခိုခန္းျပန္ မ်က္ႏွာစာအုပ္ကို သံေတာ္ဦးတင္းျပီး ထုိင္း အိပ္ရာ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ရက္လင္းေတာ့ ေရတံခြန္ဆိုတဲ့ေနရာသြားလည္ပါတယ္။ အင္း သူတို႔ေရတံခြန္ေပါ့ေလ ဟုသာၾသခ်လုိက္တယ္။ အေပၚတက္ၾကည့္ေတာ့ သူတို႔ေတြမ်ား တိုးရစ္ေတြလာေအာင္ လုပ္တတ္လုိက္တာ။ မီးခုိးမထြက္ေပမယ့္ မီးခုိးအူတတ္တဲ့စက္ရုံၾကီးကိုသူတို႔ ေကာင္းေကာင္းနားလည္ပါလားေပါ့။ စိတ္၀င္စားစရာတစ္ခုကိုလည္း သိလုိက္ရတယ္။ သူတို႔ဖြံ႕ျဖိဳးေရး စီမံကိန္းအေနနဲ႔ တိုးရစ္စက္ရုံၾကီးပိုတိုးတက္ဖို႔ဆိုျပီး စိတ္၀င္စားသူမ်ားကို ထုိင္းရုိးရာ အႏွိပ္ပညာ၊ ခ်က္ျပဳတ္ပညာစတာေတြကို သင္ေပးတယ္။ အေျခခံျပီးလုိ႔ တကယ္လုပ္ကုိင္သူေတြကို အဆင့္ျမင့္သင္တန္း ျပန္တက္ခုိင္းတယ္။ အတုယူစရာေလးတစ္ခုပါလားေပါ့။

ညေနပိုင္းက်ေတာ့ ဂ်ာမန္ဘာသာစကားသင္တဲ့ ခ်င္းမုိင္တကၠသလိုလ္က ကထိကကကားနဲ႔လုိက္ျပလို႔ သူတို႔ခ်င္းမုိင္ တကၠသိုလ္၊ သူတို႔ျမိဳ႕၀န္းက်င္ကို ပိုလို႔ ျမင္ေတြ႕ခြင့္ရလိုက္ပါတယ္။ သူကလည္းပဲ ျမန္မာႏုိ္င္ငံရဲ့ ပြင့္လင္းတိုးတက္လာတဲ့ ႏုိင္ငံေရးအေျခအေနကို စိတ္၀င္တစ္စား ေမးျမန္းေဆြးေႏြးပါတယ္။သူ႔ ေတြးေခၚေမွ်ာ္ျမင္ပံုေတြကိုလည္း မွတ္သားခဲ့ရပါတယ္။ သူတို႔ေတြရဲ့ အဆင့္ျမင့္ပညာေရး တစ္စြနး္တစ္စ၊ လူေနမႈတစ္စြနး္တစ္စကိုလည္း ျဖတ္ခနဲျမင္ေတြ႕သိခြင့္ရလုိက္ပါတယ္။

ဒုတိယရက္ေန၀င္ရီတစ္ေရာအခ်ိန္မွာ ညေစ်းကိုသြားလည္ခဲ့ပါတယ္။ အစကေတာ့ တည္းခိုခန္းမွာေတြ႕တဲ့ ဒန္းစီးေနတဲ့ ေျမရုပ္ေလး၀ယ္ဖုိ႔ပါ။ ေျခသာတို မေတြ႕လုိ႔ အရင္ေခါက္ေတြ႔တဲ့ေနရာကပဲ စဥ္႔ရုပ္ကေလးတစ္မိသားစု၊ ႏွစ္မိသားစုေလာက္ကို ဖိတ္ခဲ့တယ္။ ျပီးေတာ့လမ္းေလွ်ာက္ ျပန္အိပ္ခဲ့ပါတယ္။

တတိယေန႔မနက္ေစာေစာ သြားမယ့္ေနရာ မေရာက္ဖူးေပမယ့္ ရင္းနွီးေနတဲ့ေနရာကိုသြားခါနီး မနက္စာစား ေကာ္ဖီေသာက္ကာ ဒီပို႔ေလးကို ေရးပါတယ္။

ဧျပီလ ၁၉ ရက္ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ မနက္ ၁၁း၀၄။
ေျမာက္ပိုင္းႏွင္းဆီျမိဳ႕ေတာ္ (၀ါ) ျမိဳ႕သစ္ (၀ါ) ခ်င္းမုိင္

၀င္သက္ ထြက္သက္ သံသရာဆက္ျခင္း၏ တစ္ခဏတာ

အသက္ရွင္းျခင္းဆိုတာ ၀င္သက္ ထြက္သက္ ဆက္ျခင္းတစ္ခုမွ်သာျဖစ္ပါတယ္။ ရုိးရုိးေတြးရင္ေတာ့ ရုိးရုိးေလးပါပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႔တာ ဆိုတဲ့ပညတ္ကုန္ဆံုး ဘ၀တုန္းရမွာပဲေလ။ 

ဘ၀ဆိုတာ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းနဲ႔အသက္ရွင္ရတာလို႔ ကြွ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က ေျပာဖူးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရုိးရုိးေလး ျပန္ေမးလိုက္တယ္။ ငါ့မွာေကာ ဘာေမွ်ာ္လင့္ျခင္း ေတြရွိလဲလို႔။ စာမက်န္လာလို႔ ဒါမွမဟုတ္ ေက်ာင္းခိုးေျပးလို႔ အေမးခံရတဲ့ တပည့္ငယ္ပမာ ေျဖစရာစကား နတၳိျဖစ္ရပါတယ္။ 

ဘ၀ ဆိုတဲ့စက္ရုံၾကီးက လည္ပတ္ေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မေပွ်ာ္ေမြ႔ဘူး။ အျပင္မွာေတာ့ ညေနဆည္းဆာလည္း လွပေနဆဲျဖစ္မွာပါ။ ညမဟူရာလည္း ေရာင္ျခည္မသန္းခင္ ဆက္ေမွာင္ေနမွာပါ။ ၾကယ္စင္ေတြက အလွဆင္ေပးဖို႔လည္း ေမ့မယ္ မထင္ဘူး။

ေႏြဦးရဲ့ ဘာသာစကားကို မက္မြန္ပန္းေတြသိတယ္ (မင္းခိုက္စုိးစံ)

ဒါဆို ကြွ်န္ေတာ့္ရဲ့ ဘာသာစကားကို ကြ်န္ေတာ္သိရဲ႕လား။ အျခား အသက္ရႈေနတဲ့ လူေပါင္းမ်ားစြာလိုပဲ ကြ်န္ေတာ္ကို္ယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ၾကည့္မရဲေသးဘူး။ ေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ 

ခရစ္ႏွစ္ ၂၀၁၂ ရဲ႕ တစ္စိတ္ကုန္ေတာ့မယ္။ က်န္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေတြလိုပဲ ကြ်န္ေတာ္ ………………….

ဘ၀စာအုပ္ရဲ႕ တစ္မ်က္ႏွာ

ဘ၀ဆိုတာ သမုဒၵရာထက္က ေရပြက္ပမာဆုိေပမယ့္လည္း ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ရွည္ၾကာလြန္းလွပါတယ္။ စကၠန္႔အခ်ိန္ေတြပံုစုလို႔ ႏွစ္တစ္ခုသာ ထပ္ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဘာလဲ။ ဘယ္လဲဆိုတာ ခုထိေတာ့ ျမဴခိုးေတြ၀ိုး၀ါးတုန္းပါပဲ။ အျခား အသိကၽြမ္းေတြလို ဘာလို႔ ဘာျဖစ္ခ်င္တယ္။ ညာျဖစ္ခ်င္တယ္ ဆိုတဲ့ ပန္းတိုင္လွမ္းမျမင္ႏုိင္ရတာလဲလို႔ ကို္ယ့္အတၱကိုအၾကိမ္ၾကိမ္ စာေမးပြဲစစ္ခဲ့ပါတယ္။ ခုထိေတာ့ အဲဒီကိုယ္တိုင္စစ္တဲ့ စာေမးပြဲကိုပဲ ကြ်န္ေတာ္ ေအာင္ေအာင္မေျဖႏုိင္ေသးပါဘူး။

အတိတ္က………….ဟုိးအရင္ ေက်ာင္းတက္ေနတုန္း သန္လ်င္တံတားေပၚအျဖတ္ ေလအတုိက္၊ မိုးအလိုက္ အခါတိုင္းမွာ သံသရာ သဘာ၀အလွေတြကို ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္တတ္ခဲ့တယ္။ အသားကို တိုးတိုးေလးကလိသြားတဲ့ အဲဒီေရေငြ႔ေလးေတြကို ကြ်န္ေတာ္ျမတ္ႏုိးတတ္ခဲ့တယ္။ အိပ္ေထာင္ထဲမွာ ေထာင္တန္ထြက္ေျပးလို႔ ဆာေလာင္တဲ့ဒဏ္ကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ မွတ္ႏုိင္ခဲ့တယ္။ မိုးသည္းတဲ့ေန႔ေတြ ေက်ာင္းထဲကို ပုဆိုးေပါက္ထိမျပီး အ၀တ္စိုစုိနဲ႔ စာအုပ္ေတြထိုင္ဖတ္၊ ေလကန္ခဲ့တာလည္း ကြ်န္ေတာ္ ႏွစ္သက္ခဲ့တယ္။ မိုးၾကိဳးလႊဲတတ္ထားတဲ့ေက်ာင္းေခါင္မိုးနားေလွ်ာက္ျပီး မုိးၾကိဳးပစ္ႏုိင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို ပညာရွိဟန္ဖန္း ရမ္းတမ္းေျပာခဲ့တာလည္း ကြ်န္ေတာ္မေမ့ေသးဘူး။ ေလးေယာက္ေပါင္းမွ တစ္တန္း၊ အခန္းပိုင္မရွိ …… ပညာရွိဟန္ပီပီ စာအုပ္ေတြ လိုင္ဘရီကခ်ီခဲ့တာလည္း ေပ်ာ္စရာေကာင္းသား………….။ ရထားစီးျပီးအျပန္ သဘာ၀ဟန္ေတြကို ရႈစား ငါးနာရီပဲၾကာၾကာ ရန္ကုန္ဘူတာၾကီးထိ စီးခဲ့တာလည္း ျပီးခဲ့ျပီပဲေလ။

အိမ္ကိုအံတု စာ စာ ဟုေအာ္ခဲ့တာလည္း ေနာင္တမရပါဘူး။ အသျပာေတာ့ မူးခ်င္ေပမယ့္ ထူးတဲ့စာေတြ ေလ့လာသင္ယူခဲ့ရတာပဲ။ စာတစ္မ်က္ႏွာ ၀င္းအင္း၀စာလံုးေတြနဲ႔ တစ္ညလံုးအခ်ိန္ျဖဳန္းခဲ့တာလည္း ခုအက်ိဳးထူးျပီေလ။ သိခ်င္တာေတြကို တိုင္ခံေျဖေပးတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္သုိက္ကိုလည္း ခုေတာ့ လြမ္းခ်င္ခ်င္ပါပဲ။ မွတ္မိပါေသးတယ္ေလ။ ကြ်န္ေတာ္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းမဟာမွာ ပထမစတက္ေတာ့ သူတို႔ေတြ ေဆြးေႏြးတဲ့ ကြန္ျမဴနစ္၊ အေရွ႕ကေန၀န္း၊ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ စတာ စတာေတြကို မသိတဲ့ကြ်န္ေတာ္ မတီးမိ မေခါက္မိတဲ့ကြ်န္ေတာ္ အန္တီၾကီးရဲ႕စမူစာကိုကိုက္ လက္ဖက္ရည္ခ်ိဳတစ္က်ိဳက္ေမာ့ျပီး ပညာဆည္းပူးခဲ့တာပဲ။ ေနာက္ေတာ့ နိဗၺာန္ဆိုတာကို ေဆြးေႏြး၊ ျငင္းခုန္ အထံုမပါလို႔လားမသိ ခုထိ ေ၀၀ါးတုန္း။ ခုေတာ့လည္း ေက်ာင္းမွာ အန္တီၾကီးမရွိေတာ့ျပီ။ ခုေတာ့လည္း ကြ်န္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းေတာ္ေတြေၾကာင့္ အျငင္းသန္ခဲ့ေလျပီ။

တစ္ကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့ကိုခ်စ္တတ္ေအာင္သင္ေပးတာ ဇာနည္ ……… အဲလိုဆိုမွားလိမ့္မယ္မထင္ဘူး။ သဘာ၀တရားရဲ့အလွ၊ ၀ဏၰပဘာကိုခ်စ္၊ နတ္ရွင္ေနာင္ ျပာညိဳသြယ္… အဲဒါေတြကအစ မိုနာလီဇာ အျပံဳးကို အီအီးကုံးခ်င္တဲ့အေၾကာင္းအလည္ သဘာ၀ကေပးထားတဲ့ လူေတြရဲ႕ ပင္ကုိယ္ပံုကို အျပစ္မျမင္သင့္တဲ့အေၾကာင္းေတြ၊ လွည္းအၾကီး ေခြးနင္းတဲ့ပံုစံေတြ၊ တိုင္မွာခ်ည္တဲ့ႏြားအေၾကာင္းအဆံုး…………. ဘ၀ဆိုတဲ့ ရာသီဥတုဒဏ္ကို ခ်စ္တတ္တဲ့ႏွလံုးသားတစ္စံုနဲ႔ ဘယ္လိုရင္ဆိုင္တယ္ဆိုတာေတြ……………………. ၾကံဳတုန္း ေဒါက္တာမတင္သန္းကိုပါ

ေက်းဇူးဥပကာတင္တင့္ေလာက္ပါတယ္။ ဇာနည့္အဆိုအရ အေမသန္းေပါ့။ ဟိုတစ္ေလာက စိတ္ညစ္တုန္း ဇာနည္ကတရားခ်ခဲ့ပါေသးတယ္ေလ။

ျပီးခဲ့တဲ့ အတိတ္ေတြအရိပ္က စိတ္ပိတ္ကားမွာ ထင္…………ခ်စ္ခင္ခဲ့ဖူးတဲ့ မိ……..လည္း ဖုန္းေခၚလို႔မရ။ ေျဖသိမ့္စရာ ဒီေ၀ါ့ပရပ္မွာပဲ အေတြးေတြကိုအံခ်………… စိတ္ဒုကၡေပါ့သလိုလိုျဖစ္သား။ မွန္ခဲ့တာေတြလည္းရွိတယ္။ မွားခဲ့တာေတြလည္းရွိတယ္။ မွန္ေနတာေတြလည္းရွိတယ္။ မွားေနတာေတြလည္းရွိတယ္။ ဘ၀ဆိုတာ စာတစ္အုပ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္ဆိုတဲ့ေကာင္က ဘာဆက္ျပီးေရးျခစ္ဦးမလဲ………………။

တစ္ပိုင္းတစ္စ ေအာက္ေမ့မိသမွ် ရုပ္ပံုလႊာ (မွတ္စု ၂)

ပထမတန္းအတြက္ အမွတ္တစ္ရကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ရဲ့ ပထမဆံုးနဲ႔ အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းေကာင္း စိုင္းေအာင္ခမ္းနဲ႔ ၾကံဳခဲ့တဲ့ကိစၥပါပဲ။ တစ္ရက္ က်ဴရွင္မတင္ခင္ေလးမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ ဆရာမအိမ္ေရွ႕က အုတ္ခံုေလးေပၚ လုပ္ေနၾကအတုိင္း အာလူးဖုတ္ၾကတယ္။ ခဏေနေတာ့ ေလေပါလွတဲ့ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ ေနမထိထုိင္မသာျဖစ္လာတယ္။ ဖင္တစ္ၾကြၾကြ တစ္ရြရြျဖစ္လာတယ္။ မျဖစ္ဘူးဆိုျပီး သူနာျပဳဆရာမျဖစ္တဲ့ ဆရာမရဲ့အစ္မဆီကို ေျပး၀င္ေမးၾကတယ္။ သူနာျပဳဆရာမက အယားသက္သာေအာင္လိမ္းေဆးေပးတယ္။ ေနာက္မွသိရတာက အဲဒီေနရာကို လူပ်ိဳကာလသားေတြ ညည လာျပီး ဂီတာတီးသီခ်င္းဆိုတာကို နားမခံသာတဲ့ ဦးေလးၾကီးတစ္ေယာက္ ေခြးေလွးယားသီးေတြ ေစတနာပလပြနဲ႔ က်ဲျဖန္႔ခဲ့လို႔တဲ့။

ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀မွာ ပထမဆံုးက်တဲ့စာေမးပြဲ ..။ ကြ်န္ေတာ္မွတ္မွတ္ရရ ဒုတိယတန္း ပထမအစမ္းစာေမးပြဲမွာ အဂၤလိပ္စာ ၃၂ မွတ္နဲ႔ စာေမးပြဲက်ဖူးပါတယ္။ မထင္မွတ္ထားတာေလးတစ္ခုပါ။ ဒုတိယတန္းဆိုေတာ့ စာေမးပြဲဆိုတာ ေဆာ့ဖို႔ေလာက္ အေရးၾကီးတယ္လို႔ မယူဆခဲ့ဘူးေလ။ ဒါေပမယ့္ စာေမးပြဲက်လို႔ ထိုင္ထလုပ္ခုိင္းမွ စာေမးပြဲဆိုတာ အေရးၾကီးမွန္း စာေမးပြဲက်လို႔ ထုိင္ထလုပ္ခိုင္းခံရရင္ ရွက္စရာေကာင္းမွန္းသိလာခဲ့တယ္။ ဘယ္လိုပဲေျပာေျပာ အဲဒီေန႔ဟာလည္း ကြ်န္ေတာ့္မ်က္လံုးထဲ သမိုင္း၀င္ရုပ္ရွင္ တစ္ကားလို ျပန္ျပန္ျပေနဆဲပါပဲ။

တတိယတန္းလည္းေရာက္ေကာ … စာေမးပြဲက်ဖူးခဲ့တဲ့ အရွိန္ေၾကာင့္ စာေတာ္ေတာ္ၾကိဳးစားခဲ့တယ္။ ၾကိဳးစားဖို႔ ဖိအားအနည္းငယ္ မဆိုစေလာက္အေပးခံရလို႔လဲျဖစ္မွာေပါ့။ အမွတ္ရစရာကေတာ့ ေခါင္ရည္မူးတာပါ။ ကေလးဆိုေပမယ့္ ကိုယ့္ထက္အတန္းၾကီးတဲ့ အကိုၾကီးေတြနဲ႔လိုက္ျပီး ေက်ာင္းေနာက္ကရြာမွာ ေခါင္ရည္နဲ႔ မသိတဲ့အသီးေတြစားတယ္ေလ။ မမူးခံႏုိ္င္လား။ အန္လည္းအန္တယ္။ မူးလည္းမူးတယ္။ အေမအရုိက္ခံရတဲ့ ပထမဆံုးအၾကိမ္ေပါ့။ ေက်ာင္းေျပး၊ ေခါင္ရည္ေသာက္ တုတ္ေကာက္နဲ႔ ရုိက္ခံရတယ္ေပါ့ေလ။
စတုတၳတန္း … မွတ္မိသေလာက္ကေတာ့ ဖိအားမ်ားတဲ့ ေက်ာင္းတက္ႏွစ္တစ္ႏွစ္ပဲ။ အရုိက္ၾကမ္းတယ္ဆိုတဲ့ ဆရာမရဲ့ ၾကိမ္လံုးေအာက္ကို ဆိုက္ဆိုက္ေရာက္တဲ့ရက္မ်ားေတြေပါ့။ မေပ်ာ္ခဲ့ပါဘူး။ အရွက္ကြဲလည္းခံရ။ အရွက္လည္းရ။ ျပန္မေျပာခ်င္ေပမယ့္ ျပန္ေတြးရင္ ျပံဳးမိစရာေပါ့။ ေနာင္ၾကီးလာလို႔ အဲဒီဆရာနဲ႔ျပန္ေတြ႔ပါတယ္။ သူလည္း မာန္ေတြေလွ်ာ့သြားပါျပီး။ ကြ်န္ေတာ္လည္း သူကြ်န္ေတာ့္အေပၚလုပ္ရက္ခဲ့တာေတြကို ျပန္မေျပာျဖစ္တာမ်ားပါတယ္။ အဲဒီႏွစ္က ကြ်န္ေတာ္ အဆင့္တစ္ႏွစ္သံုးမရဘူး ဟီး။

ပဥၥမတန္း …. မွတ္မွတ္ရရ ျမန္မာျပည္ကလာတဲ့ ဆရာမေတြနဲ႔အမ်ားဆံုးသင္ရတဲ့ႏွစ္။ ျမန္မာစာသင္တဲ့ အရပ္ရွည္ရွည္၊ မ်က္မွန္နဲ႔ နာမည္မမွတ္မိေတာ့တဲ့ဆရာမ။ အတန္းပိုင္ဆရာမ ဆရာမနန္းေလာ၀္။ ေအခန္း၊ ဘီခန္းဆို ႏွစ္ခန္းခြဲတဲ့ႏွစ္ ဘာလို႔လဲဆုိေတာ့ အျခားမူလတန္းက ေက်ာင္းသားေတြ ေရာက္တဲ့ႏွစ္မို႔.. သခ်ာၤသင္တဲ့ဆရာမက ျမိဳ႕နယ္အင္ဂ်င္နီယာကေတာ္၊ အဂၤလိပ္စာသင္တာက ဆရာမေဒၚတင္ေလးေမာ္၊ ဒါက မွတ္မိသေလာက္ေပါ့ေလ။ လူပ်ိဳေပါက္တဲ့ႏွစ္ေပါ့ ဟိ။ ေက်ာင္းျပတင္းေပါက္ကေနခုန္ျပန္ေက်ာ္လႊားေဆာ့လို႔ အရုိက္ခံရေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းသစ္ေတြနဲ႔ ကဲရလို႔ ေပ်ာ္မဆံုးေမွ်ာ္မဆံုးတဲ့ႏွစ္… သူငယ္ခ်င္းေတြ ရည္းစားစာေပးတဲ့ကိစၥေတြမွာ ကူညီခဲ့တယ္။ ၀မ္းနည္းစရာတစ္ခုက ေအာင္ခမ္းတို႔ မိသားစု ကြန္ဟိန္းေျပာင္းသြားတယ္။ အုိက္ကူး ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကိုရည္းစားစာေပးတယ္။

ကြ်န္ေတာ္၀လံုးေတြ ေတာ္ေတာ္ေရးျဖစ္လိုက္တယ္ (မွတ္စု ၁)

ကြ်န္ေတာ္ထိုက္ဆိုင္ပါ။ ေတာင္းေလးေလးဘက္ကာရံတဲ့ျမိဳ႔ေလးမွာ ေမြးပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ျမိဳ႔မွာ ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ နမ္းပိန္းဆိုတဲ့ေခ်ာင္းေလးရွိပါတယ္။ သူမ်ားေတြအတြက္ကေတာ့ ေရေတြစီးဆင္းေနတဲ့ ေခ်ာင္းကေလးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ကေတာ့ အေရးၾကီးလွပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အဲဒီေနရာမွာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ ေပ်ာ္ရြင္မႈ၊ ၾကည္ႏူးမႈေတြကိုေတြ႕ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါအျပင့္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ေၾကာက္ရြံ႕မႈ၊ စိုးရိမ္မႈ၊ ငိုေကြ်းမႈ၊ နာက်ည္းမႈ စတဲ့နာက်င္စရာေတြလည္းေတြ႕ႏုိင္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ မွတ္ဥာဏ္ထဲက ပံုရပ္ေတြထားသုိရာ စမ္းေခ်ာင္းကေလးပါပဲ။

အဲဒီစမ္းေခ်ာင္းေလးကို အုပ္မိုးထားတဲ့ ေတာင္ျပာတန္းေတြလည္း ကြ်န္ေတာ္ရဲ့ ငိုေကြ်းေနတဲ့ပံုရိပ္ေတြကို ေတြ႔ႏုိင္ပါတယ္။ ေတာင္တန္းေပၚမွာ ၾကည္ညွိဖြယ္ရာ ထံုးျဖဴေစတီေလးေတြဟာ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ရဲ့စိတ္ေျဖရာ ငိုေကြ်းရာေနရာ ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။ ေတာင္တန္း၊ ထံုးျဖဴေစတီ၊ စမ္းေခ်ာင္းေလး အဲဒါေတြအားလံုးဟာ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ရဲ့ နားခိုရာေနရာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ သူငယ္တန္းတုန္းက အမွတ္ရစရာေလးတစ္ခုရွိတယ္။ ေက်ာင္းစတက္တာ တစ္ပတ္ေလာက္ပဲရွိတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းဆိုျပီးလည္း ရင္းရင္းႏွီးႏွီးမရွိေသးတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။ အဲဒီေန႔က ဆရာမက ၀လံုးေတြေရးခုိင္းတယ္။ ဘယ္သူမွ မထရဘူးေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ စာအုပ္နဲ႔ ခဲတံမခြ်န္တစ္ခြ်န္ေလးနဲ႔ ၀လံုးေတြေရးတယ္။ ေရးတယ္။ ခဏေနေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ေသးေပါက္ခ်င္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆရာမရဲ့အသံကိုနားထဲၾကားေယာင္ေနေတာ့ အျပင္သြားဖို႔မေျပာရဲဘူး။ သည္းခံေအာင့္ျပီး ၀လံုးေတြဆက္ေရးတယ္။ ခဏၾကာေတာ့မရေတာ့ဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ေဘာင္းဘီအေဟာင္းေလး ေသးဆိုသြားတယ္။ ေ၀ခြဲမရနဲ႔ ရွက္တယ္။ ဆရာမကိုလည္းမေျပာရဲ။ ေၾကာက္လည္းေၾကာက္တယ္။ ထလည္းမထရဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေန႔က ကြ်န္ေတာ္၀လံုးေတြ ေတာ္ေတာ္ေရးျဖစ္လိုက္တယ္။

ဟိမ၀ႏၱာေတာင္ေျခရင္း ခတၱမႏၵဴေတာင္ၾကားတြင္ ပညာဆည္းပူးျခင္း

စိမ္းညိဳ႔ေနေသာ ေတာင္ျပာတန္းၾကီးက အိမ္နဲ႔နီးလာပါလားဆိုတာကို သတိေပးေနသလိုပဲ။ အမား နဲ႔လည္းေတြ႕ရေတာ့မယ္။ ငါ့တူေလး မင္မင္နဲ႔လည္းေတြ႔ရေတာ့မယ္။ ျပီးေတာ့ ငါ့ရဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြ မေတြ႔ရတာ ႏွစ္ခ်ီၾကာေနတဲ႔ ငါ့ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔လည္း ျပန္ေတြ႔ရေတာ့မွာပါလား။ ငါ အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့မွာပါလား။ ထိုအသိက ရင္ထဲကိုစို႔ခနဲ ျဖစ္ေနေစ၏။ အိမ္… ဟုိအရင္တုန္းကေတာ့ ငါ အိမ္မွာေနရတာမေပ်ာ္ခဲ႔ဘူး။ ခုေတာ့လြမ္းေနပါလား။ လူ႔စိတ္က အဆန္းသားပါလားေနာ္။

ထိုသုိ႔ေတာင္ျပာတန္းၾကီးကို ေငးၾကည့္ေနရင္းရင္ထဲပို၍ ပို၍ စို႔လာ၏။ ဒီေတာင္ျပာတန္းေတြက င့ါဘ၀ရဲ့ေျဖသိမ့္ရာျဖစ္ခဲ႔ဖူးသကိုး။ ငါစိတ္ညစ္ေနတဲ႔အခါ စိတ္ေသာကေရာက္တဲ႔ခါ ဒီေတာင္ေတြေပၚတက္ျပီး သဘာ၀နဲ႔အတူလွဲအိပ္ ေကာင္းကင္ပိတ္ကားၾကီးနဲ႔ စိတ္ေျဖခဲ႔ဖူးေနတာပဲ။ မဆီမဆိုင္ ၀ုိင္၀ုိင္းရဲ့ အိမ္လြမ္းသူသီခ်င္းကိုစိတ္ထဲ ဆိုၾကည့္ေနမိ၏။ ထိုသို႔ မွန္တံခါးအျပင္ဖက္က ေတာင္တန္းၾကီးကို ၾကည့္ျပီး သတိလက္လြတ္အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ေနရာကေန လက္ေတြ႕ဆီသုိ႔ စိတ္ျပန္လည္လာ၏။ ခုငါေရာက္ေနတဲ႔ေနရာက ငါ့အိမ္မဟုတ္ပါလား။ တုိင္းတစ္ပါးတို႔ေနရာ ….. တစ္ခုပါလား။

ဟိမ၀ႏၱာေတာင္တန္းပတ္ကာရံထားတ့ဲ နီေပါႏုိင္ငံထရီပူရန္ေလဆိပ္ဟာ ၀န္းရံထားေသာ ၀န္းက်င္၊ အေဆာက္အဦးပံုစံတို႔ေၾကာင့္ က်ိဳင္းတံုေလဆိပ္နဲ႔တူလုိက္သလိုလို.. ဟဲဟုိးေလဆိပ္နဲ႔လည္းဆင္သေယာင္ေယာင္…။ ေခတ္မီမႈက ရန္ကုန္အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာေလဆိပ္ၾကီးကိုမမီေပမယ့္ ေအးခ်မ္းသာယာတဲ႔၀န္းက်င္ရာသီ၊ ရင္းႏွီးဖြယ္ ၀န္ထမ္းေတြေၾကာင့္ ခ်စ္စရာတစ္ခုပါပဲ။ စာအုပ္နီၾကီးကိုစစ္တဲ႔ကိစၥျပီးတာနဲ႔ ေလဆိပ္အျပင္ကိုထြက္ခဲ႔ၾကတယ္။ ငါ၊ ရႊန္းလဲ႔၊ ဆုဆု၊ ပီခမ္းဖုန္း၊ဆုမြန္ျဖိဳး၊ ကိုေအာင္ထုိက္မင္း၊ ကိုခ်စ္နဲ႔ ကိုသာဇင္တို႔ ရွစ္ဦးသား လာၾကိဳမယ့္ လူကိုလူအုပ္ၾကားထဲက ရွာၾကည့္ေနမိ၏။ သုိ႔ေသာ္မေတြ႔ ေနာက္ပစ္မေတြ႔.. ကိုခ်စ္က ျမန္မာစကားကို သူ႔ေလာက္နီးနီးေျပာတတ္တဲ႔ တစ္ေလထဲစီး ဂ်ပန္တစ္ေယာက္ႏွင့္ ဗမာလို ပီပီသသၾကီး ႏႈတ္ဆက္စကားေျပာေန၏။ ေနာက္ျပီး ကားငွားခ်င္တဲ႔ကားသမားေတြနဲ႔ စကားေဖာင္ဖြဲ႔ေနေလရဲ့။ သိပ္မၾကာပါဘူး… ၾကိဳမဲ႔လူက ဆိုင္းဘုတ္ေလးနဲ႔ေရာက္လာတယ္။ အထုတ္ေတြနဲ႔ ကားေပၚေရာက္သြားတယ္။ ကင္မရာပိစိေတြထုတ္ျပီး မွတ္တမ္းတင္ၾကတယ္။ အေတြ႔ၾကံဳရင့္က်တ္လွတဲ႔ ဘတ္စကားအိုၾကီးေတြနဲ႔အတူ ေနာက္ဆံုးေပၚကားေလးေတြေျပးလြားေနတဲ့ၾကားက ေနာက္ဆံုးေတာ့ အိမ္လုပ္ေနရမယ့္ ေနရာကို ဆိုက္ဆိုက္ေရာက္လာေတာ့တယ္။

အေဆာက္ဦးၾကီးက ေသသပ္ခန္႔ညားလွေပ၏။ ဒိန္းမတ္လူမ်ိဳးဗိသုကာပညာရွင္ရဲ့လက္ရာလို႔ေနာက္ေတာ့သိရတယ္။ အတြင္းျပင္ဖြဲ႔စည္းထားပံုက ကဗ်ာဆန္လွတယ္။ သစ္ပင္ပန္းမလ္ေတြ ေ၀ေ၀ဆာဆာနဲ႔ ဟိမ၀ႏၵာေတာစပ္ ေတာင္ၾကားက အိမ္မွန္းသိသာလွေပတယ္။ ၾကိဳဆိုသူေတြနဲ႔ မိတ္ဆက္စကားေျပာၾကျပီး ကုိယ့္အခန္းကို ေဂ်ာင္းသြားၾကေလတယ္။ တစ္ဖြဲ႔လံုး ခရီးပန္းေနၾကျပီကုိး…။

ေရခ်ိဳးျပီးခဏနားခ်ိန္မွာ အခန္းေဖာ္ေရာက္လာတယ္။ သူက နီေပါေနာက္ေတာင္ပိုင္းကေန ခတၱမႏၵဴကို ၁၄ နာရီကားစီးျပီးလာတယ္လို႔ေျပာတယ္။ သူနဲ႔ မိတ္ေဆြဖြဲ႔ျပီး ေထြရာေလးပါးေတြေျပာတယ္။ သူက ရြာမွာေနတာ… ျဗိတိသွ်လိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေျပာႏုိင္တယ္။ ရြာကလူေနာ္အဲဒါ…။

ညေနခင္း ေျခာက္နာရီမွာ သမုဒၵရာၾကီးကို အစာျဖည့္တယ္။ ျပီးေတာ့ စတင္မိတ္ဆက္တဲ႔အခန္းနားေလးမွာ လူ ၄၀ ေလာက္နီးနီးနဲ႔ေတြ႕ဆံုမိတ္ဆက္စကားေျပာျပီး ကုိယ့္အသုိက္ေလးကိုျပန္ကာအိပ္စက္အနားယူၾကတယ္။ အားလံုးႏြမ္းလွ် ခရီးကလာၾကတာမို႔ေလ…..

htaikseng’s emotional life business blog

Error: Twitter did not respond. Please wait a few minutes and refresh this page.

NetworkedBlogs

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 194 other followers

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 194 other followers