ကြ်န္ေတာ္ထိုက္ဆိုင္ပါ။ ေတာင္းေလးေလးဘက္ကာရံတဲ့ျမိဳ႔ေလးမွာ ေမြးပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ျမိဳ႔မွာ ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ နမ္းပိန္းဆိုတဲ့ေခ်ာင္းေလးရွိပါတယ္။ သူမ်ားေတြအတြက္ကေတာ့ ေရေတြစီးဆင္းေနတဲ့ ေခ်ာင္းကေလးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ကေတာ့ အေရးၾကီးလွပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အဲဒီေနရာမွာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ ေပ်ာ္ရြင္မႈ၊ ၾကည္ႏူးမႈေတြကိုေတြ႕ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါအျပင့္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ေၾကာက္ရြံ႕မႈ၊ စိုးရိမ္မႈ၊ ငိုေကြ်းမႈ၊ နာက်ည္းမႈ စတဲ့နာက်င္စရာေတြလည္းေတြ႕ႏုိင္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ မွတ္ဥာဏ္ထဲက ပံုရပ္ေတြထားသုိရာ စမ္းေခ်ာင္းကေလးပါပဲ။
အဲဒီစမ္းေခ်ာင္းေလးကို အုပ္မိုးထားတဲ့ ေတာင္ျပာတန္းေတြလည္း ကြ်န္ေတာ္ရဲ့ ငိုေကြ်းေနတဲ့ပံုရိပ္ေတြကို ေတြ႔ႏုိင္ပါတယ္။ ေတာင္တန္းေပၚမွာ ၾကည္ညွိဖြယ္ရာ ထံုးျဖဴေစတီေလးေတြဟာ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ရဲ့စိတ္ေျဖရာ ငိုေကြ်းရာေနရာ ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။ ေတာင္တန္း၊ ထံုးျဖဴေစတီ၊ စမ္းေခ်ာင္းေလး အဲဒါေတြအားလံုးဟာ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ရဲ့ နားခိုရာေနရာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္ သူငယ္တန္းတုန္းက အမွတ္ရစရာေလးတစ္ခုရွိတယ္။ ေက်ာင္းစတက္တာ တစ္ပတ္ေလာက္ပဲရွိတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းဆိုျပီးလည္း ရင္းရင္းႏွီးႏွီးမရွိေသးတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။ အဲဒီေန႔က ဆရာမက ၀လံုးေတြေရးခုိင္းတယ္။ ဘယ္သူမွ မထရဘူးေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ စာအုပ္နဲ႔ ခဲတံမခြ်န္တစ္ခြ်န္ေလးနဲ႔ ၀လံုးေတြေရးတယ္။ ေရးတယ္။ ခဏေနေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ေသးေပါက္ခ်င္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆရာမရဲ့အသံကိုနားထဲၾကားေယာင္ေနေတာ့ အျပင္သြားဖို႔မေျပာရဲဘူး။ သည္းခံေအာင့္ျပီး ၀လံုးေတြဆက္ေရးတယ္။ ခဏၾကာေတာ့မရေတာ့ဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ေဘာင္းဘီအေဟာင္းေလး ေသးဆိုသြားတယ္။ ေ၀ခြဲမရနဲ႔ ရွက္တယ္။ ဆရာမကိုလည္းမေျပာရဲ။ ေၾကာက္လည္းေၾကာက္တယ္။ ထလည္းမထရဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေန႔က ကြ်န္ေတာ္၀လံုးေတြ ေတာ္ေတာ္ေရးျဖစ္လိုက္တယ္။
