ဘ၀ဆိုတာ သမုဒၵရာထက္က ေရပြက္ပမာဆုိေပမယ့္လည္း ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ရွည္ၾကာလြန္းလွပါတယ္။ စကၠန္႔အခ်ိန္ေတြပံုစုလို႔ ႏွစ္တစ္ခုသာ ထပ္ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဘာလဲ။ ဘယ္လဲဆိုတာ ခုထိေတာ့ ျမဴခိုးေတြ၀ိုး၀ါးတုန္းပါပဲ။ အျခား အသိကၽြမ္းေတြလို ဘာလို႔ ဘာျဖစ္ခ်င္တယ္။ ညာျဖစ္ခ်င္တယ္ ဆိုတဲ့ ပန္းတိုင္လွမ္းမျမင္ႏုိင္ရတာလဲလို႔ ကို္ယ့္အတၱကိုအၾကိမ္ၾကိမ္ စာေမးပြဲစစ္ခဲ့ပါတယ္။ ခုထိေတာ့ အဲဒီကိုယ္တိုင္စစ္တဲ့ စာေမးပြဲကိုပဲ ကြ်န္ေတာ္ ေအာင္ေအာင္မေျဖႏုိင္ေသးပါဘူး။
အတိတ္က………….ဟုိးအရင္ ေက်ာင္းတက္ေနတုန္း သန္လ်င္တံတားေပၚအျဖတ္ ေလအတုိက္၊ မိုးအလိုက္ အခါတိုင္းမွာ သံသရာ သဘာ၀အလွေတြကို ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္တတ္ခဲ့တယ္။ အသားကို တိုးတိုးေလးကလိသြားတဲ့ အဲဒီေရေငြ႔ေလးေတြကို ကြ်န္ေတာ္ျမတ္ႏုိးတတ္ခဲ့တယ္။ အိပ္ေထာင္ထဲမွာ ေထာင္တန္ထြက္ေျပးလို႔ ဆာေလာင္တဲ့ဒဏ္ကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ မွတ္ႏုိင္ခဲ့တယ္။ မိုးသည္းတဲ့ေန႔ေတြ ေက်ာင္းထဲကို ပုဆိုးေပါက္ထိမျပီး အ၀တ္စိုစုိနဲ႔ စာအုပ္ေတြထိုင္ဖတ္၊ ေလကန္ခဲ့တာလည္း ကြ်န္ေတာ္ ႏွစ္သက္ခဲ့တယ္။ မိုးၾကိဳးလႊဲတတ္ထားတဲ့ေက်ာင္းေခါင္မိုးနားေလွ်ာက္ျပီး မုိးၾကိဳးပစ္ႏုိင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို ပညာရွိဟန္ဖန္း ရမ္းတမ္းေျပာခဲ့တာလည္း ကြ်န္ေတာ္မေမ့ေသးဘူး။ ေလးေယာက္ေပါင္းမွ တစ္တန္း၊ အခန္းပိုင္မရွိ …… ပညာရွိဟန္ပီပီ စာအုပ္ေတြ လိုင္ဘရီကခ်ီခဲ့တာလည္း ေပ်ာ္စရာေကာင္းသား………….။ ရထားစီးျပီးအျပန္ သဘာ၀ဟန္ေတြကို ရႈစား ငါးနာရီပဲၾကာၾကာ ရန္ကုန္ဘူတာၾကီးထိ စီးခဲ့တာလည္း ျပီးခဲ့ျပီပဲေလ။
အိမ္ကိုအံတု စာ စာ ဟုေအာ္ခဲ့တာလည္း ေနာင္တမရပါဘူး။ အသျပာေတာ့ မူးခ်င္ေပမယ့္ ထူးတဲ့စာေတြ ေလ့လာသင္ယူခဲ့ရတာပဲ။ စာတစ္မ်က္ႏွာ ၀င္းအင္း၀စာလံုးေတြနဲ႔ တစ္ညလံုးအခ်ိန္ျဖဳန္းခဲ့တာလည္း ခုအက်ိဳးထူးျပီေလ။ သိခ်င္တာေတြကို တိုင္ခံေျဖေပးတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္သုိက္ကိုလည္း ခုေတာ့ လြမ္းခ်င္ခ်င္ပါပဲ။ မွတ္မိပါေသးတယ္ေလ။ ကြ်န္ေတာ္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းမဟာမွာ ပထမစတက္ေတာ့ သူတို႔ေတြ ေဆြးေႏြးတဲ့ ကြန္ျမဴနစ္၊ အေရွ႕ကေန၀န္း၊ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ စတာ စတာေတြကို မသိတဲ့ကြ်န္ေတာ္ မတီးမိ မေခါက္မိတဲ့ကြ်န္ေတာ္ အန္တီၾကီးရဲ႕စမူစာကိုကိုက္ လက္ဖက္ရည္ခ်ိဳတစ္က်ိဳက္ေမာ့ျပီး ပညာဆည္းပူးခဲ့တာပဲ။ ေနာက္ေတာ့ နိဗၺာန္ဆိုတာကို ေဆြးေႏြး၊ ျငင္းခုန္ အထံုမပါလို႔လားမသိ ခုထိ ေ၀၀ါးတုန္း။ ခုေတာ့လည္း ေက်ာင္းမွာ အန္တီၾကီးမရွိေတာ့ျပီ။ ခုေတာ့လည္း ကြ်န္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းေတာ္ေတြေၾကာင့္ အျငင္းသန္ခဲ့ေလျပီ။
တစ္ကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့ကိုခ်စ္တတ္ေအာင္သင္ေပးတာ ဇာနည္ ……… အဲလိုဆိုမွားလိမ့္မယ္မထင္ဘူး။ သဘာ၀တရားရဲ့အလွ၊ ၀ဏၰပဘာကိုခ်စ္၊ နတ္ရွင္ေနာင္ ျပာညိဳသြယ္… အဲဒါေတြကအစ မိုနာလီဇာ အျပံဳးကို အီအီးကုံးခ်င္တဲ့အေၾကာင္းအလည္ သဘာ၀ကေပးထားတဲ့ လူေတြရဲ႕ ပင္ကုိယ္ပံုကို အျပစ္မျမင္သင့္တဲ့အေၾကာင္းေတြ၊ လွည္းအၾကီး ေခြးနင္းတဲ့ပံုစံေတြ၊ တိုင္မွာခ်ည္တဲ့ႏြားအေၾကာင္းအဆံုး…………. ဘ၀ဆိုတဲ့ ရာသီဥတုဒဏ္ကို ခ်စ္တတ္တဲ့ႏွလံုးသားတစ္စံုနဲ႔ ဘယ္လိုရင္ဆိုင္တယ္ဆိုတာေတြ……………………. ၾကံဳတုန္း ေဒါက္တာမတင္သန္းကိုပါ
ေက်းဇူးဥပကာတင္တင့္ေလာက္ပါတယ္။ ဇာနည့္အဆိုအရ အေမသန္းေပါ့။ ဟိုတစ္ေလာက စိတ္ညစ္တုန္း ဇာနည္ကတရားခ်ခဲ့ပါေသးတယ္ေလ။
ျပီးခဲ့တဲ့ အတိတ္ေတြအရိပ္က စိတ္ပိတ္ကားမွာ ထင္…………ခ်စ္ခင္ခဲ့ဖူးတဲ့ မိ……..လည္း ဖုန္းေခၚလို႔မရ။ ေျဖသိမ့္စရာ ဒီေ၀ါ့ပရပ္မွာပဲ အေတြးေတြကိုအံခ်………… စိတ္ဒုကၡေပါ့သလိုလိုျဖစ္သား။ မွန္ခဲ့တာေတြလည္းရွိတယ္။ မွားခဲ့တာေတြလည္းရွိတယ္။ မွန္ေနတာေတြလည္းရွိတယ္။ မွားေနတာေတြလည္းရွိတယ္။ ဘ၀ဆိုတာ စာတစ္အုပ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္ဆိုတဲ့ေကာင္က ဘာဆက္ျပီးေရးျခစ္ဦးမလဲ………………။
