htaikseng

ဘ၀စာအုပ္ရဲ႕ တစ္မ်က္ႏွာ

Htaik Seng — Thu, 06 Oct 2011 16:37:35 +0000

ဘ၀ဆိုတာ သမုဒၵရာထက္က ေရပြက္ပမာဆုိေပမယ့္လည္း ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ရွည္ၾကာလြန္းလွပါတယ္။ စကၠန္႔အခ်ိန္ေတြပံုစုလို႔ ႏွစ္တစ္ခုသာ ထပ္ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဘာလဲ။ ဘယ္လဲဆိုတာ ခုထိေတာ့ ျမဴခိုးေတြ၀ိုး၀ါးတုန္းပါပဲ။ အျခား အသိကၽြမ္းေတြလို ဘာလို႔ ဘာျဖစ္ခ်င္တယ္။ ညာျဖစ္ခ်င္တယ္ ဆိုတဲ့ ပန္းတိုင္လွမ္းမျမင္ႏုိင္ရတာလဲလို႔ ကို္ယ့္အတၱကိုအၾကိမ္ၾကိမ္ စာေမးပြဲစစ္ခဲ့ပါတယ္။ ခုထိေတာ့ အဲဒီကိုယ္တိုင္စစ္တဲ့ စာေမးပြဲကိုပဲ ကြ်န္ေတာ္ ေအာင္ေအာင္မေျဖႏုိင္ေသးပါဘူး။

အတိတ္က………….ဟုိးအရင္ ေက်ာင္းတက္ေနတုန္း သန္လ်င္တံတားေပၚအျဖတ္ ေလအတုိက္၊ မိုးအလိုက္ အခါတိုင္းမွာ သံသရာ သဘာ၀အလွေတြကို ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္တတ္ခဲ့တယ္။ အသားကို တိုးတိုးေလးကလိသြားတဲ့ အဲဒီေရေငြ႔ေလးေတြကို ကြ်န္ေတာ္ျမတ္ႏုိးတတ္ခဲ့တယ္။ အိပ္ေထာင္ထဲမွာ ေထာင္တန္ထြက္ေျပးလို႔ ဆာေလာင္တဲ့ဒဏ္ကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ မွတ္ႏုိင္ခဲ့တယ္။ မိုးသည္းတဲ့ေန႔ေတြ ေက်ာင္းထဲကို ပုဆိုးေပါက္ထိမျပီး အ၀တ္စိုစုိနဲ႔ စာအုပ္ေတြထိုင္ဖတ္၊ ေလကန္ခဲ့တာလည္း ကြ်န္ေတာ္ ႏွစ္သက္ခဲ့တယ္။ မိုးၾကိဳးလႊဲတတ္ထားတဲ့ေက်ာင္းေခါင္မိုးနားေလွ်ာက္ျပီး မုိးၾကိဳးပစ္ႏုိင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို ပညာရွိဟန္ဖန္း ရမ္းတမ္းေျပာခဲ့တာလည္း ကြ်န္ေတာ္မေမ့ေသးဘူး။ ေလးေယာက္ေပါင္းမွ တစ္တန္း၊ အခန္းပိုင္မရွိ …… ပညာရွိဟန္ပီပီ စာအုပ္ေတြ လိုင္ဘရီကခ်ီခဲ့တာလည္း ေပ်ာ္စရာေကာင္းသား………….။ ရထားစီးျပီးအျပန္ သဘာ၀ဟန္ေတြကို ရႈစား ငါးနာရီပဲၾကာၾကာ ရန္ကုန္ဘူတာၾကီးထိ စီးခဲ့တာလည္း ျပီးခဲ့ျပီပဲေလ။

အိမ္ကိုအံတု စာ စာ ဟုေအာ္ခဲ့တာလည္း ေနာင္တမရပါဘူး။ အသျပာေတာ့ မူးခ်င္ေပမယ့္ ထူးတဲ့စာေတြ ေလ့လာသင္ယူခဲ့ရတာပဲ။ စာတစ္မ်က္ႏွာ ၀င္းအင္း၀စာလံုးေတြနဲ႔ တစ္ညလံုးအခ်ိန္ျဖဳန္းခဲ့တာလည္း ခုအက်ိဳးထူးျပီေလ။ သိခ်င္တာေတြကို တိုင္ခံေျဖေပးတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္သုိက္ကိုလည္း ခုေတာ့ လြမ္းခ်င္ခ်င္ပါပဲ။ မွတ္မိပါေသးတယ္ေလ။ ကြ်န္ေတာ္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းမဟာမွာ ပထမစတက္ေတာ့ သူတို႔ေတြ ေဆြးေႏြးတဲ့ ကြန္ျမဴနစ္၊ အေရွ႕ကေန၀န္း၊ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ စတာ စတာေတြကို မသိတဲ့ကြ်န္ေတာ္ မတီးမိ မေခါက္မိတဲ့ကြ်န္ေတာ္ အန္တီၾကီးရဲ႕စမူစာကိုကိုက္ လက္ဖက္ရည္ခ်ိဳတစ္က်ိဳက္ေမာ့ျပီး ပညာဆည္းပူးခဲ့တာပဲ။ ေနာက္ေတာ့ နိဗၺာန္ဆိုတာကို ေဆြးေႏြး၊ ျငင္းခုန္ အထံုမပါလို႔လားမသိ ခုထိ ေ၀၀ါးတုန္း။ ခုေတာ့လည္း ေက်ာင္းမွာ အန္တီၾကီးမရွိေတာ့ျပီ။ ခုေတာ့လည္း ကြ်န္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းေတာ္ေတြေၾကာင့္ အျငင္းသန္ခဲ့ေလျပီ။

တစ္ကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့ကိုခ်စ္တတ္ေအာင္သင္ေပးတာ ဇာနည္ ……… အဲလိုဆိုမွားလိမ့္မယ္မထင္ဘူး။ သဘာ၀တရားရဲ့အလွ၊ ၀ဏၰပဘာကိုခ်စ္၊ နတ္ရွင္ေနာင္ ျပာညိဳသြယ္… အဲဒါေတြကအစ မိုနာလီဇာ အျပံဳးကို အီအီးကုံးခ်င္တဲ့အေၾကာင္းအလည္ သဘာ၀ကေပးထားတဲ့ လူေတြရဲ႕ ပင္ကုိယ္ပံုကို အျပစ္မျမင္သင့္တဲ့အေၾကာင္းေတြ၊ လွည္းအၾကီး ေခြးနင္းတဲ့ပံုစံေတြ၊ တိုင္မွာခ်ည္တဲ့ႏြားအေၾကာင္းအဆံုး…………. ဘ၀ဆိုတဲ့ ရာသီဥတုဒဏ္ကို ခ်စ္တတ္တဲ့ႏွလံုးသားတစ္စံုနဲ႔ ဘယ္လိုရင္ဆိုင္တယ္ဆိုတာေတြ……………………. ၾကံဳတုန္း ေဒါက္တာမတင္သန္းကိုပါ

ေက်းဇူးဥပကာတင္တင့္ေလာက္ပါတယ္။ ဇာနည့္အဆိုအရ အေမသန္းေပါ့။ ဟိုတစ္ေလာက စိတ္ညစ္တုန္း ဇာနည္ကတရားခ်ခဲ့ပါေသးတယ္ေလ။

ျပီးခဲ့တဲ့ အတိတ္ေတြအရိပ္က စိတ္ပိတ္ကားမွာ ထင္…………ခ်စ္ခင္ခဲ့ဖူးတဲ့ မိ……..လည္း ဖုန္းေခၚလို႔မရ။ ေျဖသိမ့္စရာ ဒီေ၀ါ့ပရပ္မွာပဲ အေတြးေတြကိုအံခ်………… စိတ္ဒုကၡေပါ့သလိုလိုျဖစ္သား။ မွန္ခဲ့တာေတြလည္းရွိတယ္။ မွားခဲ့တာေတြလည္းရွိတယ္။ မွန္ေနတာေတြလည္းရွိတယ္။ မွားေနတာေတြလည္းရွိတယ္။ ဘ၀ဆိုတာ စာတစ္အုပ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္ဆိုတဲ့ေကာင္က ဘာဆက္ျပီးေရးျခစ္ဦးမလဲ………………။

ရြာခ်င္ေပမယ့္ေလး စိုမွာစိုးလို႔ ………….

Htaik Seng — Sat, 01 Oct 2011 10:38:04 +0000

အားလံုးသိသလို စိတ္ဆိုတာ မွန္းဆရခက္သားေလ။ တစ္ခါတစ္ေလ ဘာမဟုတ္တာေလးနဲ႔လည္း စိတ္က ထိခိုက္ရပါလား။ ကံဆိုးတယ္လို႔ပဲ ေျပာရမလား။ ဒါေကာင္းဖို႔ ျဖစ္လာတယ္ပဲေျပာရမလား မသိေတာ့ပါဘူး။

မိုးေတြလည္းရြာေနတယ္။ ငါလည္း ရြာခ်လိုက္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ စုိမွာစုိးလို႔………. ရင္ထဲစုိ႔နင့္မႈေတြနဲ႔ပဲ

ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ တစ္ေန႔တစ္ခါ Facebook စစ္ပါ (collection)

Htaik Seng — Thu, 07 Jul 2011 07:04:25 +0000

ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ တစ္ေန႔တစ္ခါ Facebook စစ္ပါ။ Request မ်ားကို စီစစ္ပါ။ လက္ခံလိုလွ်င္ လက္ခံပါ။ လက္မခံလိုလွ်င္ ပယ္လိုက္ပါ။ ၾကိဳးရွည္ရွည္နဲ႔ လွန္မထားပါနဲ႔။ ပရိသတ္ ၅၀၀၀ ေက်ာ္ေအာင္ စြံသူမ်ား Page လုပ္ၾကပါ။ တစ္ေန႔တစ္မ်ိဳး မရိုးရေအာင္ status message တင္ပါ။ တစ္ပတ္တစ္ခ…ါ မရိုးရေအာင္ profile photo ေျပာင္းပါ။ တစ္လတစ္ခါ မမွတ္မိေအာင္ နာမည္ ေျပာင္းပါ။ စင္ကာပူမွ Web Developer မိသက္ Facebook မတက္သျဖင့္ သူေဌးမွ အင္တာနက္သံုး၍ အလုပ္မလုပ္ဟုထင္ကာ အလုပ္ျဖဳတ္လိုက္သျဖင့္ လိႈင္သာယာတြင္ အေၾကာ္ဆိုင္ဖြင့္ေနရသည္။ ခ်င္းမိုင္မွ မင္းခိုင္ သူေဌး Request ကို မစီစစ္ပဲ Reject လုပ္သျဖင့္ အျမင္ကတ္ပုဒ္မျဖင့္ အလုပ္ျပဳတ္ကာ လယ္ေဝး တြင္ ဆိုင္ကယ္ ကယ္ရီေျပး ေနရသည္။ မေလးမွ သာေအး ဓာတ္ပံုမေျပာင္း၊ နာမည္ မေျပာင္းသျဖင့္ ေအာ္ပရာစီဝင္ရာ လူကိုမွတ္မိသျဖင့္ ပါသြားရာ ျမန္မာႏိုင္ငံျပန္ပို႔ခံရျပီး ယခု ကမ္းနားလမ္းမွာ ကုန္ေတြထမ္းေနရသည္။ စလံုးမွ ျဖဴလံုး Facebook တြင္ Post အတင္မ်ားသျဖင့္ စာေမးပြဲေျဖျပီးေနာက္ေန႔ အလုပ္တန္းရသည္။ ဘန္ေကာက္မွ ေမာင္ေဘာက္ သူငယ္မ်ားအေရအတြက္ကို ပတ္လည္ထိုးသျဖင့္ ထိုင္းထီေပါက္သည္။ မေလးရွားေန ကိုေအးေငြ တစ္လတစ္ခါ နာမည္ေျပာင္းသျဖင့္ သံုးႏွစ္အထိ အိုဗာစေတးေနႏိုင္သည္။ ဤစာကို သူငယ္ခ်င္း (၇) ေယာက္၏ Wall တြင္ျဖန္႔ေဝပါ။ ေထာက္ၾကန္႔လမ္းဆံု က ဂ်မ္းဘံု မျဖန္႔ေဝသျဖင့္ အင္တာနက္ဆိုင္မွအထြက္ ေခြးဆြဲခံရသည္။ (လိုင္းမေကာင္းလို႔ သံုးဖို႔ေစာင့္ရင္းမိုးခ်ဳပ္သြားတာ) တာေမြေဈးမွ မျမေအး ျဖန္႔ေဝသျဖင့္ ဘတ္စ္ကား စပယ္ယာမွ အသစ္စက္စက္ ၁၀၀ တန္ျပန္အမ္းေငြရခဲ့သည္။ ျမစ္ၾကီးနားမွ မိဆြာနား မျဖန္႔ေဝသျဖင့္ ၃ ရက္ထမင္းမစားရျဖစ္ခဲ့သည္။ (ေခါက္ဆြဲနဲ႔ ဒံေပါက္ပဲစားေနတာေလ) ေတာင္ၾကီးမွ ေလ်ာင္ကီး ျဖန္႔ေဝသျဖင့္ ေခါက္ဆြဲဆိုင္ေရာင္းေကာင္းသည္။ (ေၾကာ္ျငာပါ ထည့္ေဝတာကိုး) မိတၳီလာမွ မနီလာ မျဖန္႔ေဝသျဖင့္ အိမ္မီးေလာင္သည္။ (ေတာ္ေသးတာေပါ့.. ကစားစရာအိမ္ျဖစ္ေနလို႔) လက္ပံတန္းမွ လွလွသန္း ျဖန္႔ေဝသျဖင့္ အေမရိကန္ DV ေပါက္သည္။ ဤသည္ကား ေမွာ္ဘီမွ ေဂၚဖီစားကာ ေတာ္ကီပြားေသာ ပထမံ ၾဆာသိန္း အိပ္မက္အလိုတည္း.. (ေမာ္ပီ ဆရာသိန္းႏွင့္ လံုးဝ အမ်ိဳးမေတာ္ပါ)

တစ္ပိုင္းတစ္စ ေအာက္ေမ့မိသမွ် ရုပ္ပံုလႊာ (မွတ္စု ၂)

Htaik Seng — Thu, 22 Jul 2010 09:44:10 +0000

ပထမတန္းအတြက္ အမွတ္တစ္ရကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ရဲ့ ပထမဆံုးနဲ႔ အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းေကာင္း စိုင္းေအာင္ခမ္းနဲ႔ ၾကံဳခဲ့တဲ့ကိစၥပါပဲ။ တစ္ရက္ က်ဴရွင္မတင္ခင္ေလးမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြ ဆရာမအိမ္ေရွ႕က အုတ္ခံုေလးေပၚ လုပ္ေနၾကအတုိင္း အာလူးဖုတ္ၾကတယ္။ ခဏေနေတာ့ ေလေပါလွတဲ့ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ ေနမထိထုိင္မသာျဖစ္လာတယ္။ ဖင္တစ္ၾကြၾကြ တစ္ရြရြျဖစ္လာတယ္။ မျဖစ္ဘူးဆိုျပီး သူနာျပဳဆရာမျဖစ္တဲ့ ဆရာမရဲ့အစ္မဆီကို ေျပး၀င္ေမးၾကတယ္။ သူနာျပဳဆရာမက အယားသက္သာေအာင္လိမ္းေဆးေပးတယ္။ ေနာက္မွသိရတာက အဲဒီေနရာကို လူပ်ိဳကာလသားေတြ ညည လာျပီး ဂီတာတီးသီခ်င္းဆိုတာကို နားမခံသာတဲ့ ဦးေလးၾကီးတစ္ေယာက္ ေခြးေလွးယားသီးေတြ ေစတနာပလပြနဲ႔ က်ဲျဖန္႔ခဲ့လို႔တဲ့။

ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀မွာ ပထမဆံုးက်တဲ့စာေမးပြဲ ..။ ကြ်န္ေတာ္မွတ္မွတ္ရရ ဒုတိယတန္း ပထမအစမ္းစာေမးပြဲမွာ အဂၤလိပ္စာ ၃၂ မွတ္နဲ႔ စာေမးပြဲက်ဖူးပါတယ္။ မထင္မွတ္ထားတာေလးတစ္ခုပါ။ ဒုတိယတန္းဆိုေတာ့ စာေမးပြဲဆိုတာ ေဆာ့ဖို႔ေလာက္ အေရးၾကီးတယ္လို႔ မယူဆခဲ့ဘူးေလ။ ဒါေပမယ့္ စာေမးပြဲက်လို႔ ထိုင္ထလုပ္ခုိင္းမွ စာေမးပြဲဆိုတာ အေရးၾကီးမွန္း စာေမးပြဲက်လို႔ ထုိင္ထလုပ္ခိုင္းခံရရင္ ရွက္စရာေကာင္းမွန္းသိလာခဲ့တယ္။ ဘယ္လိုပဲေျပာေျပာ အဲဒီေန႔ဟာလည္း ကြ်န္ေတာ့္မ်က္လံုးထဲ သမိုင္း၀င္ရုပ္ရွင္ တစ္ကားလို ျပန္ျပန္ျပေနဆဲပါပဲ။

တတိယတန္းလည္းေရာက္ေကာ … စာေမးပြဲက်ဖူးခဲ့တဲ့ အရွိန္ေၾကာင့္ စာေတာ္ေတာ္ၾကိဳးစားခဲ့တယ္။ ၾကိဳးစားဖို႔ ဖိအားအနည္းငယ္ မဆိုစေလာက္အေပးခံရလို႔လဲျဖစ္မွာေပါ့။ အမွတ္ရစရာကေတာ့ ေခါင္ရည္မူးတာပါ။ ကေလးဆိုေပမယ့္ ကိုယ့္ထက္အတန္းၾကီးတဲ့ အကိုၾကီးေတြနဲ႔လိုက္ျပီး ေက်ာင္းေနာက္ကရြာမွာ ေခါင္ရည္နဲ႔ မသိတဲ့အသီးေတြစားတယ္ေလ။ မမူးခံႏုိ္င္လား။ အန္လည္းအန္တယ္။ မူးလည္းမူးတယ္။ အေမအရုိက္ခံရတဲ့ ပထမဆံုးအၾကိမ္ေပါ့။ ေက်ာင္းေျပး၊ ေခါင္ရည္ေသာက္ တုတ္ေကာက္နဲ႔ ရုိက္ခံရတယ္ေပါ့ေလ။
စတုတၳတန္း … မွတ္မိသေလာက္ကေတာ့ ဖိအားမ်ားတဲ့ ေက်ာင္းတက္ႏွစ္တစ္ႏွစ္ပဲ။ အရုိက္ၾကမ္းတယ္ဆိုတဲ့ ဆရာမရဲ့ ၾကိမ္လံုးေအာက္ကို ဆိုက္ဆိုက္ေရာက္တဲ့ရက္မ်ားေတြေပါ့။ မေပ်ာ္ခဲ့ပါဘူး။ အရွက္ကြဲလည္းခံရ။ အရွက္လည္းရ။ ျပန္မေျပာခ်င္ေပမယ့္ ျပန္ေတြးရင္ ျပံဳးမိစရာေပါ့။ ေနာင္ၾကီးလာလို႔ အဲဒီဆရာနဲ႔ျပန္ေတြ႔ပါတယ္။ သူလည္း မာန္ေတြေလွ်ာ့သြားပါျပီး။ ကြ်န္ေတာ္လည္း သူကြ်န္ေတာ့္အေပၚလုပ္ရက္ခဲ့တာေတြကို ျပန္မေျပာျဖစ္တာမ်ားပါတယ္။ အဲဒီႏွစ္က ကြ်န္ေတာ္ အဆင့္တစ္ႏွစ္သံုးမရဘူး ဟီး။

ပဥၥမတန္း …. မွတ္မွတ္ရရ ျမန္မာျပည္ကလာတဲ့ ဆရာမေတြနဲ႔အမ်ားဆံုးသင္ရတဲ့ႏွစ္။ ျမန္မာစာသင္တဲ့ အရပ္ရွည္ရွည္၊ မ်က္မွန္နဲ႔ နာမည္မမွတ္မိေတာ့တဲ့ဆရာမ။ အတန္းပိုင္ဆရာမ ဆရာမနန္းေလာ၀္။ ေအခန္း၊ ဘီခန္းဆို ႏွစ္ခန္းခြဲတဲ့ႏွစ္ ဘာလို႔လဲဆုိေတာ့ အျခားမူလတန္းက ေက်ာင္းသားေတြ ေရာက္တဲ့ႏွစ္မို႔.. သခ်ာၤသင္တဲ့ဆရာမက ျမိဳ႕နယ္အင္ဂ်င္နီယာကေတာ္၊ အဂၤလိပ္စာသင္တာက ဆရာမေဒၚတင္ေလးေမာ္၊ ဒါက မွတ္မိသေလာက္ေပါ့ေလ။ လူပ်ိဳေပါက္တဲ့ႏွစ္ေပါ့ ဟိ။ ေက်ာင္းျပတင္းေပါက္ကေနခုန္ျပန္ေက်ာ္လႊားေဆာ့လို႔ အရုိက္ခံရေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းသစ္ေတြနဲ႔ ကဲရလို႔ ေပ်ာ္မဆံုးေမွ်ာ္မဆံုးတဲ့ႏွစ္… သူငယ္ခ်င္းေတြ ရည္းစားစာေပးတဲ့ကိစၥေတြမွာ ကူညီခဲ့တယ္။ ၀မ္းနည္းစရာတစ္ခုက ေအာင္ခမ္းတို႔ မိသားစု ကြန္ဟိန္းေျပာင္းသြားတယ္။ အုိက္ကူး ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကိုရည္းစားစာေပးတယ္။

ကြ်န္ေတာ္၀လံုးေတြ ေတာ္ေတာ္ေရးျဖစ္လိုက္တယ္ (မွတ္စု ၁)

Htaik Seng — Thu, 22 Jul 2010 09:22:42 +0000

ကြ်န္ေတာ္ထိုက္ဆိုင္ပါ။ ေတာင္းေလးေလးဘက္ကာရံတဲ့ျမိဳ႔ေလးမွာ ေမြးပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ျမိဳ႔မွာ ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ နမ္းပိန္းဆိုတဲ့ေခ်ာင္းေလးရွိပါတယ္။ သူမ်ားေတြအတြက္ကေတာ့ ေရေတြစီးဆင္းေနတဲ့ ေခ်ာင္းကေလးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ကေတာ့ အေရးၾကီးလွပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အဲဒီေနရာမွာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ ေပ်ာ္ရြင္မႈ၊ ၾကည္ႏူးမႈေတြကိုေတြ႕ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါအျပင့္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ေၾကာက္ရြံ႕မႈ၊ စိုးရိမ္မႈ၊ ငိုေကြ်းမႈ၊ နာက်ည္းမႈ စတဲ့နာက်င္စရာေတြလည္းေတြ႕ႏုိင္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ မွတ္ဥာဏ္ထဲက ပံုရပ္ေတြထားသုိရာ စမ္းေခ်ာင္းကေလးပါပဲ။

အဲဒီစမ္းေခ်ာင္းေလးကို အုပ္မိုးထားတဲ့ ေတာင္ျပာတန္းေတြလည္း ကြ်န္ေတာ္ရဲ့ ငိုေကြ်းေနတဲ့ပံုရိပ္ေတြကို ေတြ႔ႏုိင္ပါတယ္။ ေတာင္တန္းေပၚမွာ ၾကည္ညွိဖြယ္ရာ ထံုးျဖဴေစတီေလးေတြဟာ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ရဲ့စိတ္ေျဖရာ ငိုေကြ်းရာေနရာ ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။ ေတာင္တန္း၊ ထံုးျဖဴေစတီ၊ စမ္းေခ်ာင္းေလး အဲဒါေတြအားလံုးဟာ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ရဲ့ နားခိုရာေနရာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ သူငယ္တန္းတုန္းက အမွတ္ရစရာေလးတစ္ခုရွိတယ္။ ေက်ာင္းစတက္တာ တစ္ပတ္ေလာက္ပဲရွိတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းဆိုျပီးလည္း ရင္းရင္းႏွီးႏွီးမရွိေသးတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။ အဲဒီေန႔က ဆရာမက ၀လံုးေတြေရးခုိင္းတယ္။ ဘယ္သူမွ မထရဘူးေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ စာအုပ္နဲ႔ ခဲတံမခြ်န္တစ္ခြ်န္ေလးနဲ႔ ၀လံုးေတြေရးတယ္။ ေရးတယ္။ ခဏေနေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ေသးေပါက္ခ်င္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆရာမရဲ့အသံကိုနားထဲၾကားေယာင္ေနေတာ့ အျပင္သြားဖို႔မေျပာရဲဘူး။ သည္းခံေအာင့္ျပီး ၀လံုးေတြဆက္ေရးတယ္။ ခဏၾကာေတာ့မရေတာ့ဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ေဘာင္းဘီအေဟာင္းေလး ေသးဆိုသြားတယ္။ ေ၀ခြဲမရနဲ႔ ရွက္တယ္။ ဆရာမကိုလည္းမေျပာရဲ။ ေၾကာက္လည္းေၾကာက္တယ္။ ထလည္းမထရဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေန႔က ကြ်န္ေတာ္၀လံုးေတြ ေတာ္ေတာ္ေရးျဖစ္လိုက္တယ္။

ဟိမ၀ႏၱာေတာင္ေျခရင္း ခတၱမႏၵဴေတာင္ၾကားတြင္ ပညာဆည္းပူးျခင္း

Htaik Seng — Fri, 28 May 2010 11:36:22 +0000

စိမ္းညိဳ႔ေနေသာ ေတာင္ျပာတန္းၾကီးက အိမ္နဲ႔နီးလာပါလားဆိုတာကို သတိေပးေနသလိုပဲ။ အမား နဲ႔လည္းေတြ႕ရေတာ့မယ္။ ငါ့တူေလး မင္မင္နဲ႔လည္းေတြ႔ရေတာ့မယ္။ ျပီးေတာ့ ငါ့ရဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြ မေတြ႔ရတာ ႏွစ္ခ်ီၾကာေနတဲ႔ ငါ့ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔လည္း ျပန္ေတြ႔ရေတာ့မွာပါလား။ ငါ အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့မွာပါလား။ ထိုအသိက ရင္ထဲကိုစို႔ခနဲ ျဖစ္ေနေစ၏။ အိမ္… ဟုိအရင္တုန္းကေတာ့ ငါ အိမ္မွာေနရတာမေပ်ာ္ခဲ႔ဘူး။ ခုေတာ့လြမ္းေနပါလား။ လူ႔စိတ္က အဆန္းသားပါလားေနာ္။

ထိုသုိ႔ေတာင္ျပာတန္းၾကီးကို ေငးၾကည့္ေနရင္းရင္ထဲပို၍ ပို၍ စို႔လာ၏။ ဒီေတာင္ျပာတန္းေတြက င့ါဘ၀ရဲ့ေျဖသိမ့္ရာျဖစ္ခဲ႔ဖူးသကိုး။ ငါစိတ္ညစ္ေနတဲ႔အခါ စိတ္ေသာကေရာက္တဲ႔ခါ ဒီေတာင္ေတြေပၚတက္ျပီး သဘာ၀နဲ႔အတူလွဲအိပ္ ေကာင္းကင္ပိတ္ကားၾကီးနဲ႔ စိတ္ေျဖခဲ႔ဖူးေနတာပဲ။ မဆီမဆိုင္ ၀ုိင္၀ုိင္းရဲ့ အိမ္လြမ္းသူသီခ်င္းကိုစိတ္ထဲ ဆိုၾကည့္ေနမိ၏။ ထိုသို႔ မွန္တံခါးအျပင္ဖက္က ေတာင္တန္းၾကီးကို ၾကည့္ျပီး သတိလက္လြတ္အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ေနရာကေန လက္ေတြ႕ဆီသုိ႔ စိတ္ျပန္လည္လာ၏။ ခုငါေရာက္ေနတဲ႔ေနရာက ငါ့အိမ္မဟုတ္ပါလား။ တုိင္းတစ္ပါးတို႔ေနရာ ….. တစ္ခုပါလား။

ဟိမ၀ႏၱာေတာင္တန္းပတ္ကာရံထားတ့ဲ နီေပါႏုိင္ငံထရီပူရန္ေလဆိပ္ဟာ ၀န္းရံထားေသာ ၀န္းက်င္၊ အေဆာက္အဦးပံုစံတို႔ေၾကာင့္ က်ိဳင္းတံုေလဆိပ္နဲ႔တူလုိက္သလိုလို.. ဟဲဟုိးေလဆိပ္နဲ႔လည္းဆင္သေယာင္ေယာင္…။ ေခတ္မီမႈက ရန္ကုန္အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာေလဆိပ္ၾကီးကိုမမီေပမယ့္ ေအးခ်မ္းသာယာတဲ႔၀န္းက်င္ရာသီ၊ ရင္းႏွီးဖြယ္ ၀န္ထမ္းေတြေၾကာင့္ ခ်စ္စရာတစ္ခုပါပဲ။ စာအုပ္နီၾကီးကိုစစ္တဲ႔ကိစၥျပီးတာနဲ႔ ေလဆိပ္အျပင္ကိုထြက္ခဲ႔ၾကတယ္။ ငါ၊ ရႊန္းလဲ႔၊ ဆုဆု၊ ပီခမ္းဖုန္း၊ဆုမြန္ျဖိဳး၊ ကိုေအာင္ထုိက္မင္း၊ ကိုခ်စ္နဲ႔ ကိုသာဇင္တို႔ ရွစ္ဦးသား လာၾကိဳမယ့္ လူကိုလူအုပ္ၾကားထဲက ရွာၾကည့္ေနမိ၏။ သုိ႔ေသာ္မေတြ႔ ေနာက္ပစ္မေတြ႔.. ကိုခ်စ္က ျမန္မာစကားကို သူ႔ေလာက္နီးနီးေျပာတတ္တဲ႔ တစ္ေလထဲစီး ဂ်ပန္တစ္ေယာက္ႏွင့္ ဗမာလို ပီပီသသၾကီး ႏႈတ္ဆက္စကားေျပာေန၏။ ေနာက္ျပီး ကားငွားခ်င္တဲ႔ကားသမားေတြနဲ႔ စကားေဖာင္ဖြဲ႔ေနေလရဲ့။ သိပ္မၾကာပါဘူး… ၾကိဳမဲ႔လူက ဆိုင္းဘုတ္ေလးနဲ႔ေရာက္လာတယ္။ အထုတ္ေတြနဲ႔ ကားေပၚေရာက္သြားတယ္။ ကင္မရာပိစိေတြထုတ္ျပီး မွတ္တမ္းတင္ၾကတယ္။ အေတြ႔ၾကံဳရင့္က်တ္လွတဲ႔ ဘတ္စကားအိုၾကီးေတြနဲ႔အတူ ေနာက္ဆံုးေပၚကားေလးေတြေျပးလြားေနတဲ့ၾကားက ေနာက္ဆံုးေတာ့ အိမ္လုပ္ေနရမယ့္ ေနရာကို ဆိုက္ဆိုက္ေရာက္လာေတာ့တယ္။

အေဆာက္ဦးၾကီးက ေသသပ္ခန္႔ညားလွေပ၏။ ဒိန္းမတ္လူမ်ိဳးဗိသုကာပညာရွင္ရဲ့လက္ရာလို႔ေနာက္ေတာ့သိရတယ္။ အတြင္းျပင္ဖြဲ႔စည္းထားပံုက ကဗ်ာဆန္လွတယ္။ သစ္ပင္ပန္းမလ္ေတြ ေ၀ေ၀ဆာဆာနဲ႔ ဟိမ၀ႏၵာေတာစပ္ ေတာင္ၾကားက အိမ္မွန္းသိသာလွေပတယ္။ ၾကိဳဆိုသူေတြနဲ႔ မိတ္ဆက္စကားေျပာၾကျပီး ကုိယ့္အခန္းကို ေဂ်ာင္းသြားၾကေလတယ္။ တစ္ဖြဲ႔လံုး ခရီးပန္းေနၾကျပီကုိး…။

ေရခ်ိဳးျပီးခဏနားခ်ိန္မွာ အခန္းေဖာ္ေရာက္လာတယ္။ သူက နီေပါေနာက္ေတာင္ပိုင္းကေန ခတၱမႏၵဴကို ၁၄ နာရီကားစီးျပီးလာတယ္လို႔ေျပာတယ္။ သူနဲ႔ မိတ္ေဆြဖြဲ႔ျပီး ေထြရာေလးပါးေတြေျပာတယ္။ သူက ရြာမွာေနတာ… ျဗိတိသွ်လိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေျပာႏုိင္တယ္။ ရြာကလူေနာ္အဲဒါ…။

ညေနခင္း ေျခာက္နာရီမွာ သမုဒၵရာၾကီးကို အစာျဖည့္တယ္။ ျပီးေတာ့ စတင္မိတ္ဆက္တဲ႔အခန္းနားေလးမွာ လူ ၄၀ ေလာက္နီးနီးနဲ႔ေတြ႕ဆံုမိတ္ဆက္စကားေျပာျပီး ကုိယ့္အသုိက္ေလးကိုျပန္ကာအိပ္စက္အနားယူၾကတယ္။ အားလံုးႏြမ္းလွ် ခရီးကလာၾကတာမို႔ေလ…..

ထိုက္ထုိင္လည္း ေသမည္ႏွင့္ အိပ္မေပ်ာ္ခင္ႏုိပ္မိေသာ ေပါက္တတ္ကရ ေလးဆယ္ခုႏွစ္ဒသမငါး

Htaik Seng — Tue, 01 Dec 2009 09:32:44 +0000

ဒီည ၂၀၁၂ ဆိုတဲ႔ ယခုကမၻာၾကီးရဲ႕ အဆံုးသတ္ကိုပံုေဖာ္ထားတဲ႔ အေနာက္တိုင္း ရုပ္ရွင္ကို ၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ ၾကည့္လိုက္ရင္းကေန ေသျခင္းအေၾကာင္း အာရုံထဲမွာ ျဖစ္လာတယ္။ ျပီးခဲ့တဲ႔ သံုးေလးရက္က ကြ်န္ေတာ့္ညီ အိမ္အျမန္ျပန္သြားတယ္ေလ။ ရွမ္းျပည္ကိုပါ..။ အေဖေနမေကာင္းလို႔တဲ႔…။ အဲဒီ စိတ္ကရင္ထဲမွာရွိေနေသးလို႔လည္း ျဖစ္မွာပါ။

ကြ်န္ေတာ္ဟာ တစ္ကယ္ေျပာရရင္ေတာ့ သားဆိုးတစ္ေယာက္မဟုတ္ေတာင္ သားေကာင္းတစ္ေယာက္မဟုတ္ခဲ႔ပါဘူး။ မိဘေတြကို ခုခ်ိန္္မွာ ဘာဒုကၡမွ မေပးေပမယ့္ ကာယကံေျမာက္ ျပန္မေတြ႕ႏုိင္ခဲ႔ဘူးေလ။ ေၾသာ္ ငါ့မိဘေတြကိုမ်ား ဆံုးရႈံးလိုက္ရရင္ ဆိုတဲ႔ စိတ္က ႏွလံုးသားကို အားငယ္ေစပါတယ္။ သတၱ၀ါတစ္ခု ကံတစ္ခု ဆိုတဲ႔စကားပံုက ရင္ထဲေရာက္လာတယ္။ လူဆိုတာေသမ်ိဳး၊ ျဖစ္ပ်က္ေတြ၀င္လာေတာ့ စိတ္သက္သာလာသလိုလို ဒါေပမယ့္ရင္ထဲမွာေတာ့ အေတြးေတြက ၀ဲလည္ေနတုန္းပါဗ်ာ။

ဘ၀အဆံုးျဖစ္တယ္လို႔ တစ္ခ်ိဳ႕ယူဆၾကတဲ႔ေသျခင္းကို တို႔လူသားေတြ ဘယ္သူက ေရွာင္ဖယ္လို႔မရဘူးလို႔သိရပါတယ္။ တစ္ခုပဲကြာၾကမယ္ထင္တယ္။ ဘ၀ကိုေနျပီးေသသြားတဲ႔လူနဲ႔ မေနဘဲေသသြားတဲ႔လူ ဒါပဲကြဲမယ္။

ၾကားဖူးတဲ႔ပံုေလးတစ္ခုလိုေပါ့။ တို႔ေတြကေလးဘ၀တုန္းက လူၾကီးျဖစ္ခ်င္ၾကတယ္။ အထက္တန္းဘ၀ေရာက္ေတာ့ တကၠသိုလ္တက္ဖို႔ အားထက္သန္ခဲ႔တယ္။ ေက်ာင္းတက္ေနရင္း ေက်ာင္းျပီးေစခ်င္လွတယ္။ အလုပ္လုပ္ခ်င္လြန္းလို႔ ..။ ေနာက္ေတာ့ အိမ္ေထာင္ျပဳျပီး ကေလးေတြရလာတယ္။ ကေလးေတြအတြက္ေပးဆပ္ေနရလို႔ ဘ၀ၾကီးကသာယာေနတယ္။ အဲလိုနဲ႔ အိုမင္းမစြမ္းျဖစ္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ အလုပ္လည္းမလုပ္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီလို ေသဖို႔နီးလာမွ ဘ၀အဓိပၸာယ္တစ္ခုကို ရိပ္မိလာတယ္။ ေၾသာ္ ငါေလ တစ္ဘ၀လံုး အသက္ရွင္ခဲ႔တယ္။ ေနဖို႔ ေမ့ေနပါေရာလား။ ေနဖို႔ ေမ့ေနခဲ႔ပါလား။

ငါေကာ ေနမွာလား .. မေနဘဲေသမွာလား။ ဒါေပမယ့္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ၾကမၼာဆိုတာ ဆိုလို႔မရစေကာင္းပါဘူး။ မအိုဘဲမယ့္လည္း သီးကင္းေလလို ေၾကြက်ႏိုင္တာပဲ။ သဘာ၀ေၾကာင့္ျဖစ္ျဖစ္ ပိုးထုိးလို႔ျဖစ္ျဖစ္ သစ္သီးေတြေၾကြသလိုေပါ့။

ေသမွာမလႊဲရင္ တုိ႔ေတြ ဒီေလာကထဲဘာလုပ္ဖို႔လဲ။ ဗုဒၶဓမၼအရေတာ့ ေလာကမွာ ျဖစ္ပ်က္ေနရတာက ဒုကၡ။ ျဖစ္ပ်က္မရွိဘဲ ျငိမ္းခ်မ္းရာက နိဗၺာန္.. ေရာက္ရန္လမ္းက ရွစ္သြယ္.. ။ ရွင္းရွင္းေလးပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ခုဒီမွာဆိုလိုတဲ႔နိဗၺာန္ဟာ ဘံုတစ္ခုခုကိုဆိုလိုတာမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး။ ျဖစ္ပ်က္မရွိ အားလံုးခ်ဳပ္ျငိမ္းရာေနရာေလး ကို ဆိုလိုတာပါ။ တကၠသိုလ္တက္တုန္းက အန္တီၾကီးဆိုင္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ နိဗၺာန္နဲ႔ပတ္သက္ျပီး ျငင္းၾက တာမွတ္မိေသးတယ္။ ဘံုဟုတ္မဟုတ္ေပါ့။ ပညာရွိၾကီးေတြက ဘယ္လို ရွင္းျပသြားတယ္ေပါ့။ မဟာစည္ ဆရာေတာ္ဘုရားဆံုးမသြားသလို သိခ်င္ရင္ က်င့္ၾကံၾကည့္ဆိုတာနဲ႔ ျငိမ္သြားၾကတယ္။

ဗုဒၶဘာသာဆိုတာ ေဂါတမဗုဒၶညႊန္ၾကားအပ္တဲ႔ လမ္းစဥ္အတိုင္းလိုက္သူကိုေခၚတာတဲ႔။ ဗုဒၶဘာသာက ကိုးကြယ္တဲ႔ဘာသာမဟုတ္။ က်င့္သံုးတဲ႔ဘာသာ။ ဆုေတာင္းပူေဇာ္ရွိခိုးေနရုံနဲ႔ မျပီးတဲ့ဘာသာ။ လုိက္နာ က်င့္ၾကံမွသာ ဗုဒၵဘာသာ။ အပၸမာေဒထ သမၼာေဒထ ဟူသတတ္။

ေဂါတမဗုဒၶရဲ႕ တရားေတာ္ ေတြထဲမွာ အၾကိဳက္ဆံုးက ကာလမသုတ္။ ေဂါတမ ကာလမနိဂံုး (ရြာ)အနီး ေတာထဲက ထြက္လာေတာ့ ရြာသူ၊ ရြာသားေတြက ရဟန္းကဘယ္သူလဲ စပ္စုၾကတယ္ေပါ့။ အဲဒီေတာ့ ေဂါတမက ငါ ဘုရားလို႔ေျဖတယ္။ ပရိသတ္ေတြက ျပံဳးရယ္ၾကတယ္။ အေၾကာင္းစံုသိေတာ့ ဒီလိုပဲ ဒီေတာထဲက ထြက္လာတဲ႔ ရဟန္းေတြက ဘုရားလို႔ေျပာလြန္းလို႔ ျပံဳးရယ္ရေၾကာင္းသိရတယ္။ အဲဒီမွာ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားက ကာလမသုတ္လို႔ အမည္တြင္မည့္ တရားကို ေဟာခဲ႔တယ္။ ဘုရားေျပာတယ္ဆိုလို႔၊ မိဘလူၾကီးေျပာတယ္ဆိုလို႔၊ ကိုခ်စ္တဲ႔လူေျပာတယ္ ဆိုလို႔ မယံုလိုက္နဲ႔ ။ မိမိကိုယ္တိုင္ ခ်င့္ခ်ိန္ျပီးမွယံုဆိုတာေလးပါ့။

ဒါေပမယ့္ ဥာဏ္ႏုလို႔လား မသိ။ ေသရာကကေန ေနာက္တစ္ဘ၀ကူးတဲ႔ကိစၥကို လံုး၀ပညာဥာဏ္မပြင့္ဘူး။ ဟိႏၷဴအယူအရေတာ့ လူတစ္ေယာက္ ေသရင္ နာမ္ခႏၶာၾကီးက က်န္ခဲ႔ျပီး က်န္တဲ႔ရုပ္တာကသာ မဟာျဗမၼာၾကီးဆီ ျပန္လည္ေပါင္းစည္းတယ္။ ဗုဒၶ၀ါဒအရက်ေတာ့ ရုပ္ေကာ၊ နာမ္ေကာ မကူးဘူး။ သတၱိဓါတ္သာကူးတယ္ဆိုတယ္။ အဲဒီ သတၱိဓါေလးဘယ္လိုကူးသလဲ။

သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးေတာ့ အေကာင္းဆံုးတစ္ခုနဲ႔ရွင္းျပပါတယ္။ ဖေယာင္းတုိင္မီးကူးသလိုပဲတဲ႔။ ေနာက္ဖေယာင္းတုိင္ကို ကူးသြားတဲ႔မီးက ဟုိဖေယာင္းတုိင္ကူးလာတာလည္းမဟုတ္ဘူး။ ဟုိဖေယာင္းတိုင္လည္း မဟုတ္ဘူးတဲ႔။ သူေျပာသလိုဆိုေတာ့ သေဘာေပါက္သလုိရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘ၀င္ မက်ခ်င္ေသးဘူး။ သူေျပာတာကိုလည္း ျမင္လာတယ္။

ရင္းႏွီးသူေတြေျပာသလို ကိုယ့္ကိုကို ဆရာလုပ္တတ္တဲ့အက်င့္ရွိသာ သတိထားမိပါတယ္။ ခက္တာက အဲဒီ သတိ လြတ္လြတ္ျပီး ဆရာလုပ္မိသလိုျဖစ္သြားတတ္တယ္။ အဲလိုျဖစ္ခဲ႔တယ္။ ျဖစ္ေနတယ္။ ျဖစ္ဦးမယ္။ ဒါေၾကာင့္ အားလံုးကို ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ေဗြမယူပါနဲ႔လို႔။ ေဗြယူခ်င္လည္းယူပါ။ အားလံုးေသမ်ိဳးပဲဟာ။

က်မ္းခိုးစာရင္း- ေက်ာ္၀င္း- သစၥာရွာဖို႔ျမင္းစီးသူနဲ႔ အျခားဖတ္မွတ္သမွ်၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ တာ၀က အန္တီၾကီးဆိုင္၊ ကုိရင္ေအာင္သန္းဆိုင္၊ သံုးခြဆို္င္၊ အတန္းထဲမွာ သူမ်ားေတြ စာကိုအာရုံမရေလာက္ေအာင္ ေလက်ယ္က်ယ္နဲ႔ ပညာရွင္ေယာင္ေဆာင္ေဆြးေႏြးခဲ႔တဲ႔သမွ်အျပင္ စိတ္ကူးထဲေပၚရာေတြကို က်မ္းခိုးထားပါတယ္။

မေသခင္ေရးဦးမယ္ စိတ္ထဲရွိသမွ်ကိုကြယ္။ ဖတ္လွ်င္ဖတ္သူ၏ တာ၀န္သာျဖစ္၏။ ကြ်န္ပ္မည္သည့္ကိစၥကိုမွ် တာ၀န္မယူ။ တာ၀န္မခံ။ တာ၀န္မရွိ။ ကိုယ္ေရးျပီးလွ်င္ကိုယ့္ကိစၥျပီးျပီမွတ္၏။ မျပီဘူးယူဆလွ်င္ အေရထူလွ်င္ ျငင္းႏုိင္၏။ လိပ္ဂ်ပိုးမ်ိဳးရုိးမ်ားကိုပင္ အရွက္မရွိျငင္းတတ္သူ သူငယ္ခ်င္းရွိ၏။

ပေလာဂ့္ေတြ ေခတ္စားတဲ့ေခတ္ဆိုျပန္ေတာ့လည္း ကိုယ္လည္းေလ ေလာကီသားေပဖို႔ၾကြားခ်င္လွေပလိမ့္ဆိုသလို ေတြးမိေတြးရာေရးမိေနဦးမွာပါ။ အခ်ိဳ႕က ေျပာပါတယ္။ ကိုယ့္အေၾကာင္း အူမေခ်းခါးမက်န္ ယခုလို ေျပာသူမ်ားဟာ မရွက္၍သာဆိုျပီး။ ေျပာလည္းခံရပါမယ္။ မ်က္စိဖုန္၀င္တယ္ဆိုလည္း မဖတ္ဖို႔သာ အၾကံေပး လိုပါတယ္။ ရကန္စာဆိုေတြလို ျပန္ေျပာရရင္ေတာ့ အဲလိုသာ အူမေခ်းခါးမက်န္ေရးလို႔ထင္တယ္ ဆရာပီမိုးနင္း၊ ဆရာေသာ္တာေဆြတို႔ နာမည္ၾကီးေနတယ္ေလ။

ယခုေခတ္ခါၾကီးမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြအခ်င္းခ်င္းေတာင္ လူခ်င္းေတြ႔ျပီး ရင္ဖြင့္ၾကိဖုိ႔အခ်ိန္သိပ္မရွိၾကဘူး။ ဂ်ီေတာ့ ေျပာရင္ေျပာျဖစ္ၾကမယ္။ ဂ်ီေမးနဲ႔ အျပန္လွန္ သတင္းေပးပို႔ ေဆြးေႏြးေကာင္း ေဆြးေႏြးမယ္။ လူခ်င္းအေတြ႕ နည္းနည္းလာတယ္။ အဲဒီေတာ့ တစ္ေယာက္ေတြးျမင္သိ ခံစားတာေတြကို တစ္ေယာက္သိိဖို႔မလြယ္လွဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္စိတ္ထဲေပၚသမွ် မွတ္တမ္းတင္ရင္း ဖတ္တဲ႔သူေတြကုို ေဖ်ာ္ေျဖခြင့္ရရင္ရ၊ ဟဲ႔နင္ေရးတာေတြ မဆိုးဘူး ခ်ီးက်ဴးခံရလည္းမနဲဆိုျပီး ေရးမိျပမိတာပါဗ်ာ။ မ်က္ႏွာစာအုပ္ေပၚမွာ ကိုေရးထားတာကို လက္မေထာင္တဲ႔ပံုေလးႏိုပ္တဲ႔ လူမ်ားရင္ လိပ္မ်ိဳးႏြယ္လူပဲ ေပ်ာ္တာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒါတင္မကဘဲ ေဇာ္ဂ်ီေဖာင့္ေလး ေတြနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ အဂၤုလိစာ၊ ျဗိတိသွ်စာ၊ အေမရိကန္စာ၊ ဗားကလစ္၊ ျမန္းကလစ္စာေလးေတြနဲ႔ ေကာထားရင္ လည္း ၾကိဳက္မွၾကိဳက္.. ငါ့ခံစားခ်က္ကို ဂရုစိုက္တဲ႔ လူသားပီသသူေတြရွိပါေသးတယ္လို႔ ေတြးရင္း ၀မ္းသာပီတိ ဂြမ္းဆီထိသလိုျဖစ္ရပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္၀မ္းသာသလဲဆို ႏူးညံ့တဲ႔ဂြမ္းကို ဆီဆြတ္လိုက္လို႔ ပိုႏုူးညံ့သြားသ လိုခံစားရတာကိုေျပာတာပါ။ ဤကားစကားခ်ပ္။

တစ္ကယ္ေတာ့ ဒီစကားလံုးေလးေတြကို ကီးဘုတ္ေပၚႏုိပ္ေနခ်ိန္မွာ သိပ္ေနမေကာင္းပါဘူး။ အေတြးေတြလည္း ရူးေနပါတယ္။ ေသာက္ထားတဲ႔ ေဆးရွိန္ေၾကာင့္ အိပ္ခ်င္လာလုိက္၊ ကဖင္းေၾကာင့္ မ်က္လံုးက်ယ္လာလိုက္၊ ပ်က္သြားတဲ့မီးေၾကာင့္ မ်က္စိသူငယ္အိမ္က်ယ္လာလိုက္၊ ျပန္လာတဲ႔မီးေၾကာင့္ ျပန္က်ဥ္းလိုက္နဲ႔လည္းျဖစ္ေန တယ္။ ဟိုသီးခ်င္းလိုေပါ့။ သြားရမည့္ခရီးက မုိင္ေထာင္ခ်ီေ၀းေသးသည္ ငါမအိပ္ခင္ဆိုသလိုပဲ။

ခုဆို ဒီေလာကမွာ ေနလာတာ ၂၄ ႏွစ္၊ ၅လနဲ႔ ၁၀ရက္ရွိပါျပီ။ အမ်ားအက်ိဳးအတြက္လည္းငါဘာမွ မလုပ္ရေသးဘူး။ ငါ့အတၱအတြက္ေကာ ဘာမ်ားလုပ္ေသးလို႔လည္း။ ေန႔ရွိသမွ် … ခုေနေသရင္ဘယ္လို ေနမလဲေနာ္။ ငါေသႏုိင္ျပီလား။ ေနာင္ဘ၀ဆိုတာၾကီးေတာ့ မလိုခ်င္ဘူး။ ေသရင္ျပီးခ်င္ျပီ။ ေပ်ာ္တယ္ မေပ်ာ္ဘူးဆိုတာထက္ ငါမေနခ်င္ဘူး ဘ၀ကို။ ေလာကကိုစြန္႔ခ်င္ေနတာ မဟုတ္ေပမယ့္ မတြယ္တာခ်င္တာ။ ဒါေပမယ့္ တြယ္တာေနေသးတယ္။ ေသခ်င္လားဆိုရင္ မေသခ်င္ဘူး။ ေၾကာက္လားဆို ေၾကာက္တယ္။ ေန႔တုိင္းအကုသိုလ္လုပ္ေနတယ္ေလ။ ဘာအကုသိုလ္လဲဆိုရင္ ေန႔တုိင္းသတ္ေနတယ္။ ျခင္သတ္တယ္။ ပိုးဟပ္ကို ေန႔တုိင္း ဖိနပ္နဲ႔ေဒါသတစ္ၾကီးဖိသတ္တယ္။ ပုရြတ္စိတ္ေတြကို ေရနဲ႔ေလာင္းတယ္။ ေဆးျဖန္းတယ္။ အဲဒီအေကာင္ေလးေတြနဲ႔ ၾကြက္ကိုေန႔တုိင္း ေဒါသျဖစ္ရတယ္။ သူမ်ားအသားပါမွ ထမင္းစားေကာင္းေတာ့ သတ္တာကို အားေပးတာနဲ႔တူတယ္။ ၀က္သားသည္ကလည္း အေလးခိုးမွျမတ္မွာဆိုေတာ့ ခိုးမယ္ထင္တယ္။ အဲဒါကို သိရက္နဲ႔ ၀ယ္ယူအားေပးေနတယ္။ အကုသိုလ္အားေပးတဲ႔သေဘာ မဟုတ္လား။ အိမ္ေအာက္ ယုဇနေနာက္ဆံုးကားဆိုျပီး တစ္ညတစ္ည ေနာက္ဆံုးကား ဆယ္စီးေလာက္ထြက္ေနတာလည္း မုဒိသာပြားေပးေနရတယ္။ ကဲ ဘာက်န္ေသးလဲ ေကာင္းတာ။ စိတ္ထဲ၀မ္းနည္းေနေပမယ့္ ျပံဳးျပႏုတ္ဆက္ေနရတာေကာ လိမ္ရာမက်ျပန္ဘူးလား။ အသက္ရႈလိုက္တုိင္း ….. ဘာမွမလြတ္ေတာ့သလိုပဲ။

မေရရာမေသခ်ာ ပ်က္စီးလြယ္ေသာ အနာဂတ္မဲ႔ဘ၀ကိုပိုင္ဆုိင္ထားသူ ခုစာဖတ္ရင္းလည္း စာေရးသူက သက္ရွိထင္ရွား ရွိခ်င္မွရွိေတာ့မွာ။ အခ်ိန္မေရြးေသႏုိင္တယ္။ ဆက္ထိန္းထားၾက အဲဒီသိကၡာေတြ၊ မာနေတြ ေသရင္လည္း သယ္သြား … ကူးတို႔ခအျပင္ တန္ဆာခပါမ်ားမ်ားေဆာင္ရမွာဆိုေတာ့ ေဒၚလာေတြလည္း ဆုထား။ နာေရးမွာ လွလွပပေၾကာ္ျငာဖို႔ ဘြဲ႔ေတြ၊ ဂုဏ္ေတြလည္းမ်ားမ်ားရွာထား.. သား၊ သမီးေတြ အေမြလု ျပီးရန္သူျဖစ္ေအာင္ ပိုင္ဆုိင္မႈေတြလည္းမ်ားမ်ား ခ်ိန္သြား။

မေသခင္ နားခြင့္ေပးပါဦးခင္ဗ်ာ။ ကဲရြာစားၾကီး ယူရုိေဗဒါေရ အီးဗြီဒီေလးကို ဖြင့္ပါလုိ႔ နားလိုက္စို႔လား။ …

၁ ရက္ ၁၂ လ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ နံနက္ ၁ နာရီ ၁၁ မိနစ္ ၁၁ စကၠန္႔။ (ကီးဘုတ္ႏုိပ္ခ်က္ေပါင္း ၁၁၁၁၁၁)

Mother Teresa (26 August 1910 – 5 September 1997)

Htaik Seng — Wed, 25 Nov 2009 05:16:03 +0000

The Paradoxical Commandments:

People are illogical, unreasonable, and self-centered.
Love them anyway.

If you do good, people will accuse you of selfish ulterior motives.
Do good anyway.

If you are successful, you will win false friends and true enemies.
Succeed anyway.

The good you do today will be forgotten tomorrow.
Do good anyway.

Honesty and frankness make you vulnerable.
Be honest and frank anyway.

The biggest men and women with the biggest ideas can be shot down by the smallest men and women with the smallest minds.
Think big anyway.

People favor underdogs but follow only top dogs.
Fight for a few underdogs anyway.

What you spend years building may be destroyed overnight.
Build anyway.

People really need help but may attack you if you do help them.
Help people anyway.

Give the world the best you have and you’ll get kicked in the teeth.
Give the world the best you have anyway.

by Dr. Kent M. Keith

နတ္သုဒၶါမွီ၀ဲေသာ ကေလးမ်ားႏွင့္ ႏွလံုးသားပဲ့တင္ထပ္သံ

Htaik Seng — Mon, 23 Nov 2009 05:09:14 +0000

ကံေကာင္းစြာမီးကပ်က္၍ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနသည္။ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး “ယုဇန၊ ယုဇန ေနာက္ဆံုးကား ” ဟုေအာ္ေနသံမွတစ္ပါး လမ္း ၄၀ တစ္ခြင္လံုး ျမဴမႈန္မ၀ါးတစ္၀ါးၾကားတြင္မည္သည့္အသံမွမၾကားရေခ်။ ညက ႏြမ္းလ်လ်အပ်ိဳေလးတစ္ေယာက္အလား ႏြမ္းလ်လ်က္ႏွင့္ပင္ မခို႔တစ္ယုိ႔ေလးလွေန၏။ ကြန္ပစ္တာ ညာေထာင့္က ၃:၄၅ ဟူေသာဂဏန္းက ကြ်န္ေတာ့္အား မ်က္စိက်ယ္သြားေစသည္။ ဘုရား ဘုရား ငါအေမွာင္ထဲက ကြန္ပစ္တာေရွ႕မွာထုိင္ေနတာ ခုဆို အရုဏ္လင္းလုလုပါပဲလား။

ခ်စ္သူရယ္ … မဟုတ္ဘူး။ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူးေလ။ ခ်စ္ခဲ႔ဘူးသူရယ္ နင္ခုထိငါ့ရင္ထဲ သံုးဘက္ျမင္ႏွလံုးသားရုပ္ရွင္ကားၾကီးကို ရသစံုလင္ေအာင္လႈပ္ခတ္ျပသေနေစတုန္းပါပဲလား။ ဒီလိုပါပဲ။ ဒီလိုျမဴေတြဆိုင္းတဲ႔ညက… ငါက ဟိုးအေ၀းလြယ္ေဆာင္းေတာင္နားက ျမိဳ႕ေလးမွာ ငါ့အခန္းထဲ တစ္ဦးတည္းတိတ္ဆိတ္လို႔ေပါ့။ အဲဒီတုန္းက ေအးလွတဲ့ရွမ္းျပည္ရဲ႕ေဆာင္းညဆိုေပမယ့္လည္း ငါ့ရင္ထဲေႏြးေနတယ္ေလ။ အဲဒီညက နင္ ေလလႈိင္းထဲကတစ္ဆင့္ “ခ်စ္တယ္” လို႔စကားႏွစ္လံုးနဲ႔ ဖုန္းခ်သြားခဲ႔တယ္ေလ။ စကားေျပာတဲ႔ဟာကုိ တီထြင္တဲ႔လူကို ငါ့မွာေျပးေျပးျပီး ေက်းဇူးတင္လိုက္မိတဲ႔ည။ အိတ္ခ်ိန္းရုံးမွာ ထခံုမတတ္ ရြေနတဲ႔ငါ့ကို သူငယ္ခ်င္းကနားမလည္တဲ႔ မ်က္၀န္းေတြနဲ႔ၾကည့္ျပီး ေခါင္းခါျပခဲ႔တယ္။ ဖုန္းရုံးကအထြက္ ငါ့ဆိုင္ကယ္က ေအးလွတဲ႔ရွမ္းျပည္ကေဆာင္းေလကို ခြင္းရင္း ျမင္းပ်ိဳေလးပမာ ခုန္ေပါက္ျပန္လာခဲ႔တယ္။ ရင္ထဲမွာေႏြးေနတယ္။ ငါမေအးပါဘူးကြယ္။ ငါနည္းနည္းေလးမွ မေအးစက္ခဲ႔ပါဘူး။

ျပန္ေတြးတာနဲ႔တင္ ငါ့ရင္ထဲေႏြးလာသလလိုလိုပါလား။ အိုမဟုတ္ဘူး။ တစ္ဆစ္ဆစ္ေလးနဲ႔ နာက်င္ေနတာပါ။ ကိုယ့္ကိုကုိ လိမ္မေနပါနဲ႕ကြယ္။ မင္းနာက်င္ေနတယ္ဆိုတာ ၀န္ခံလုိက္စမ္းပါ။ သတၱိရွိစမ္းပါကြာ။ အသည္းကြဲတယ္ဆိုရင္ ပက္ပက္စက္စက္ကြဲလိုက္ေလကြာ။ ဟင့္အင္း .. မဟုတ္ဘူး။ ငါဘာမွမျဖစ္ဘူး။ ဒါေလာကဓံပဲ။ ဘာျဖစ္ရမွာလဲ ဒါေလာက္ေလးနဲ႔။ ဒီလိုဆိုးတဲ့ဟာေတြနဲ႔လည္း ငါၾကံဳခဲ႔တယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါျပန္ထႏိုင္ခဲ့တယ္။ ငါမ်က္ရည္ပုလဲပန္းေတာ့ ပြင့္ေၾကြမခံႏို္င္ဘူး။ငါမငိုဘူး။ မငိုဘူးဆိုေပမယ့့္ လွ်ာေပၚက ငန္က်ိက်ိအရသာက ကြ်န္ေတာ့္ခံစားခ်က္ကို သက္ေသျပေနသလား။ ေလွာင္ရယ္ေနသလား မသိရကား။

မီးဖုိထဲေလးလံတဲ႔ေျခလွမ္းေတြကို ေရတြက္ ေရခြက္ၾကီးၾကီးတစ္ခြက္ထဲကေရကိုု ေဒါသတစ္ၾကီးမ်ိဳခ်လိုက္တယ္။ အားပါး ႏွလံုးသားထဲထိ ခ်ိဳစိမ့္သြားသလိုပဲ။ ျပီးေတာ့ ၀ရန္တာမွာ လေရာင္ေအာက္က နီရဲေနတဲ့ ၀န္ၾကီးရုံးေဟာင္းၾကီးကို အဓိပၸာယ္မဲ႔လွမ္း ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ၀ိုးတစ္၀ါးလေရာင္ေအာက္က နီရဲရဲဗိမာန္ၾကီးေတြက ကြ်န္ေတာ့္ကို … ႏွစ္သိမ့္ေနသေယာင္…။ မဟုတ္ပါဘူးကြာ။ အုိေဟာင္းေနတဲ႔အေဆာက္ဦးၾကီးက မင္းရဲ႕အတိတ္ကို ျပန္လွစ္ဟျပတာပါဟ။ ငါစာနာပါတယ္ဆိုတဲ႔သေဘာနဲ႔ေပါ့။ အင္းေလ ျဖစ္ျပီးမွေတာ့ ထားပါေတာ့ကြာ။ အျဖစ္ေတြက ၾကာခဲ႔ျပီေလ။ ၾကာခဲ႔ျပီေလ။ ဟိုးအတိတ္ကို အတိတ္မွာပဲ ….

အခန္းထဲျပန္၀င္ျပီး ေသတၱာထဲက အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာဖတ္လို႔ ေခါက္ရုိးေက်ေနတဲ႔ စာရြက္ေခါက္ေလးကို ျဖန္႔ျပီးတိုးတိုးေလးဖတ္ၾကည့္မိျပန္တယ္။ ” ငါနင့္ကိုခ်စ္တယ္ဆုိတာ နင္သိပါတယ္ဟာ။ ခုဟာကလည္း ငါနင့္ကို မခ်စ္လု႔ိမဟုတ္ပါဘူး။ ငါ့ဘ၀အေျခေနအရ.. ငါ့မိသားစုအေရးကို ငါ….. ” နင္ရဲ႕၀ိုင္းစက္ သပ္ရပ္တဲ့လက္ေရးေလးေတြက ငါ့ကိုျပံဳးျပံဳးျပီးေျပာေနတယ္။ နင့္ရုပ္ပံုလႊာေလးလည္း ငါ့စိတ္မ်က္စိမွာ ဖ်က္ကနဲ၊ ဖ်က္ကနဲ ၾကယ္ေၾကြသလိုလင္းလက္ေနတယ္။ ထားပါေတာ့ကြယ္။ ထားပါေတာ့။

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေျပာဖူးတယ္။ လူတိုင္းမွာဖြင့္ေျပာလို႔မရတဲ႔ေနာက္ခံသမို္င္းေၾကာင္းကိုယ္စီရွိတယ္တဲ႔။ ဟုတ္မွာပါေလ။ ဒါဟာင့ါရဲ႕ ေနာက္ခံသမို္င္းေလးလား။ ထားပါေတာ့။ ထားပါေတာ့။ ေအးစက္ေနတဲ႔ ေၾကြခြက္လွလွထဲက လက္က်န္ေကာ္ဖီေအးစက္စက္ကို ေမာ့ခ်ေနရင္း … ဖ်က္ဖ်က္ ဆိုျပီး လွ်ပ္စစ္ဖန္ေခ်ာင္းက လင္းလာတယ္။ ေဟး လို႔ေတာ့ထမေအာ္မိပါဘူး။ နာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၆:၀၀ တဲ႔။ ေၾသာ္ လင္းေရာင္ျခည္ေတာင္ ပြင့္ကိုျမင္ေတာ့ ငါဒီေန႔ ေက်ာက္တန္းကို သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔သြားရမွာပါလားလို႔ သတိ၀င္လာရင္း မီးဖိုထဲ၀င္ ေရေႏြးအိုးထဲ ေရေလာင္းထည့္လုိက္တယ္။ ငါေကာ္ဖီေသာက္ရမယ္။ ငါ့ေသြးသား မဟုတ္ဘူး စိတ္၀ိဥာဥ္ ကဖင္းဓါတ္လိုအပ္ေနျပီေလ။ နင့္ကို ငါက်ီစယ္ခဲ႔တာကိုအမွတ္ရေသးတယ္။ ငါအခ်စ္ဆံုးကဘယ္သူလဲဆိုေတာ့ ေကာ္ဖီ ျပီးရင္နင္ဆိုတာေလ ။ အဲလိုေျပာတုိင္းနင္ငါ့ကို အႏိုင္က်င့္ကလိထုိးေနက်ေလ။ ဟိ ေျပာရင္းနဲ႔ေတာင္ ယားလာသလိုပဲ။

ႏိုးထတဲ႔မနက္တိုင္းနင္ေဖ်ာ္ေပးတဲ့ေကာ္ဖီကို ငါမေမွ်ာ္လင့္ေတာ့ပါဘူး။ အင္းေလမေမွ်ာ္ေကာင္းေတာ့တာပါ။ ဘူးထဲက ကိတ္မုန္႔တစ္ခ်ပ္ ၀ါးရင္း ေရေႏြးဆူေနတာကို ၾကည့္ေနမိတယ္။ မဆီမဆိုင္ အခ်စ္နဲ႔ေရေႏြးပြက္တာကို ယွဥ္စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ေသးတယ္။ သီအိုရီအသစ္ထုတ္ႏို္္င္မလားဆိုျပီးေတာ့ေလ။ အေတြးနယ္ထဲ၀ဲရင္း ဘူးထဲက နက္စ္ေကာ္ဖီမုန္႔ေလးေတြကို ေၾကြခြက္ထဲ ခါထည့္လိုက္တယ္။ ေရေႏြးဆူဆူက ခြက္တစ္ခြက္လံုးကို မဲတူးသြားေစတယ္။ အား… သင္းရန႔ံလႈိင္လုိက္တဲ႔ေကာ္ဖီ … ငါခ်စ္တဲ႔ေကာ္ဖီန႔ံေလး…။

၀ရန္တာေဘာင္ေပၚလက္တင္ရင္း မနက္ခင္းကို ၾကိဳရတာ အရသာရွိလုိက္ပါလားေနာ္။ ပန္းဆိုးတန္းမွတ္တိုင္နားမွာေနတာဆိုေတာ့ သီရိမဂၤလာေစ်းကျပန္လာတဲ႔ စပယာရဲ႕ အင္းအားအျပည့္နဲ႔ သာေကတ၊ သာေကတေအာ္သံက ဆူစျပဳေနပါျပီ။ ေအာက္ကိုငံုၾကည့္လိုက္ေတာ့ လူတစ္ခ်ိဳ႕ သြားလာလႈပ္ရွားေနၾကျပီ။ ေအာ္ အိပ္မရတဲ႔ညတစ္ည ဆံုးခဲ႔ျပန္ပါပေကာ၊ ဆံုးခဲ႔ျပန္ေသာ…။

လွပတဲ႔မနက္ခင္းအလွနဲ႔ ကဖင္းဓါတ္ရတာေၾကာင့္ထင္တယ္။ လူကနဲနဲေတာ့လန္းလာသလိုပဲ။ ေအးေနေပမယ့္လည္း တစ္ဗြမ္းဗြမ္းနဲ႔ မက်ိဳးတဲ႔ဟာကို ခ်ိဳးၾကည့္လုိက္ျပန္တယ္။ တစ္ကိုယ္လံုးကို သုတ္ရင္း … အေမယူလာတဲ႔ေရႊဖီဦးမိုးလြတ္လက္ဖက္ေျခာက္ေလးကို ခြက္ထဲထည့္ခတ္လိုက္တယ္။ လက္က်န္ေရေႏြးေလးကို ေလာင္းထည့္ျပီး ပထမေရကို သြန္ထုတ္လိုက္တယ္။ ေရေႏြးၾကမ္းသင္းန႔ံေလးကို ၾကိဳဆိုရင္း ဖ်င္နီေယာအကၤ်ီေလးကို၀တ္တယ္။ ေဘာင္းဘီတိုေလးကို ေကာက္စြပ္တယ္။ ျပီးေတာ့ ေနာက္ဆံုးလက္က်န္ ကိတ္မုန္႔ပိုင္းေလးကို ေရေႏြးၾကမ္းနဲ႔ ေမွ်ာခ်လိုက္တယ္။

နာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခုႏွစ္နာရီပဲရွိေသးတယ္။ ခ်ိန္းထားတာက ရွစ္နာရီဆိုေတာ့ တစ္နာရီေလာက္ အိမ္မွ ဖလမ္းဖလမ္းထလို႔ရေသးတယ္။ အဲဒီေတာ့ စာေလးဖတ္ဦးမွပဲ။ အလိမၼာစာမွာရွိလို႔ ပညာရွိေတြက ဆံုးမထားတယ္မလား။ လူရွိန္ေအာင္တင္ထားတဲ႔စင္ေပၚက စာအုပ္ေတြကို ၾကည့္လိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေလွာင္ေနက် ACCA စာအုပ္ေတြကို မျမင္ေယာင္ေဆာင္ရင္း၊ IELTS နဲ႔ ABE စာအုပ္ေတြကို ဖုတ္ေလတဲ႔ငပိရွိတယ္မထင္သလိုသေဘာထားကာ အဖံုးစိမ္ေလးနဲ႔သရုပ္ေဖာ္ထားတဲ႔ ဆရာတကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ရဲ႕ ခ်စ္သူ႔အိမ္အမိုးေနာက္မွာ လေပ်ာက္ခဲ့ျခင္း ဆိုတဲ႔စာအုပ္ေလးကို ယူကာ ဖတ္လိုက္တယ္။

ၾကံဳခဲ႔ဖူးပါ၏

ရင္ဦးမွာ လာ၍မမ်က္သည့္

ရမၼက္ ဒဏ္ၾကြင္း။

ခ်စ္သူရယ္ သူ႔တစ္နားတြင္မွ

ႏွစ္ကုိယ္ၾကား ၀န္ခံလိုခဲ႔

ၾကမၼာညိဳ ဗ်ာပိုေ၀ွ႔သည္

ကိုယ္ေတြ႕အခင္း။

Strange fits of passion have I known

And I will dare to tell,

But in the Lover’s ear alone,

What once to me befell.

ဆရာ William Wordsworth ရဲ႕ ကဗ်ာေလးကို ဘာသာျပန္ထားတဲ႔ဆရာ့ရဲ႕ လက္ရာထူးမြန္တစ္ခု။ ဆရာကဆက္ေရးသလို ကိုယ္လည္းေရးမိျပီ။ ဘယ္လိုလဲဆိုေတာ့္ … ကိုယ္လည္း ရင္ဖြင့္မိျပီကြဲ႔ ခ်စ္သူရယ္….။

လြမ္းခ်င္ေတာ့ဘူး ဆိုျပီး စာဖတ္မိကာမွ လြမ္းရျပန္တယ္။ ဆရာ့စာအုပ္ကို စင္ေပၚျပန္ပင့္တင္ရင္း ရြတ္မိတာက ” သူတည္းတစ္ေယာက္ ေကာင္းဖုိ႔ေရာက္မူ၊ သူတစ္ေယာက္မွာ ပ်က္လင့္ကာတာ၊ ဓမၼတာတည္း… ” ဆိုတဲ႔ မ်က္ေျဖလကၤာေလးပါပဲ။ ခ်စ္သူရယ္ မင္းကိုကိုယ္ အျပစ္မယူပါဘူး။ အျပစ္မယူဘူးဆိုတာထက္ … လြမ္းေနဆဲပါကြယ္။

ဘယ္ေလာက္မ်ားအေတြးနယ္ခ်ဲ႕မိသည္မသိ… သတိရလို႔ စက္နာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၇:၅၅ ဆိုေတာ့ အေတြးစေတြကို ခဏေခါက္ရင္း တာ၀တိတာခုႏွစ္လႊာကေန ေျခက်င္နဲ႔ဆင္းျပီး စာတုိက္ၾကီးေရွ႕အေရာက္ ေျပးတစ္ခ်ီ ေလွ်ာက္တစ္လွည့္ ေျခစၾကာလွည့္ရေတာ့တယ္။ ေတာ္ေသးတယ္ ေနာက္မက်ဘူး။ ရွစ္နာရီကြက္တိ ဆံျခည္တစ္မွ်င္မလႊဲ ဖိနပ္သဲၾကိဳးကိုဆြဲလို႔ေရာက္ေအာင္သြားႏုိင္ခဲ႔တယ္။ လူစံုေအာင္ေစာင့္ရင္း ေထြရာ တစ္ရာ့ႏွစ္ဆယ့္ႏွစ္မ်ိဳးခြဲေျပာျပီး ကားဂိတ္ကို ခ်ီတက္ၾကတယ္။ စုစုေပါင္းလူ ဆယ့္ရွစ္ေယာက္.. အဲဟုတ္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္အပါ ဆယ့္ကိုးေယာက္…။

Pooh ကားထဲက Pilet ေလးလိုခုန္ေပါက္ေနတဲ႔ ဘီအမ္ကားၾကီးေပၚမွာ ပညာရွိစကားနားေထာင္ရင္း ေက်ာက္တန္းက စာသင္ေက်ာင္းေလးကို က်က္သေရရွိစြာ ဘြားကနဲျမင္လိုက္ရပါတယ္။ ေအာ္ တဲဘ၀ ကေန တိုက္ေပၚမွာ ကေလးေတြပညာသင္ေနၾကပါလား။ အစကေတာ့ ျမက္ခင္းစိမ္းေလးေပါ့ ဒီေနရာေလးက….

အဲဒီေကာက္ပင္စိမ္းႏြဲ႔ယိမ္းလဲ့လဲ႔ လယ္ကြင္းျပင္ၾကီးထဲက ျမကမၺလာၾကီးကေန ပထ၀ီေျမၾကီးကိုထပ္ထည့္လုိ႔….

အားမနာပါးမနာ ပထ၀ီေျမၾကီးကို သဲနဲ႔ေရာသမေမႊ ထုေထာင္းျပီးတူးဆတယ္။ ျပီးေတာ့ ေဖာင္ေဒးရွင္းေလးေလာင္းတယ္။

ပထမဆံုးေက်ာင္းတုိင္ၾကီးေပါ့။ သမုိင္း၀င္မယ့္ေက်ာင္းတုိင္ၾကီးေပါ့။

အဲဒီတုန္းကေပါ့ေလ…

ေက်ာင္းေတာ္ၾကီး ျပီးသြားပါျပီ။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ေတြဖလမ္း ဖလမ္းထျပီး ဖလက္ေတြတစ္ဖ်က္ဖ်က္နဲ႔ဓါတ္ပံုရုိက္ခဲ႔ၾကတယ္ေလ။

ဒါကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္မျမင္လိုက္ရတဲ႔ ဖဲၾကိဳးျဖတ္ပြဲေလးေပါ့။ အားလံုးျပံဳးေပ်ာ္လို႔။ အဲဒီလို အေတြးနယ္ခုန္ပ်ံေက်ာ္လႊားရင္း ” ၀ိုင္းၾကီးပတ္ပတ္ ဒူေ၀ေ၀” ဆိုတဲ႔အသံၾကားေတာ့ အပူပင္ကင္းတဲ႔ကေလးေတြပီပီ သူတို႔ေလးေတြကို

ဒီလိုျမင္လိုက္ရေတာ့ ၀မ္းသာပီတိဂြမ္းဆီထိရပါတယ္ဗ်ာ။ ေအာက္ကပံုေလးေတြကေတာ့ နတ္သုဒၶါမွီ၀ဲေနတဲ႔႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕အနာဂတ္ေလးေတြ အားပါးတစ္ရ ေလြးေနၾကတဲ႔႔ပံုေလးေတြပါ။

သူတို႔ေလးေတြ ဒီလုိအားမနာတမ္း စိတ္လႊတ္လပ္စြာ အာဟာရျဖည့္တာကိုၾကည့္ရင္း ကြ်န္ေတာ္ အိမ္မက္ေလးမက္လိုက္ျပန္ပါတယ္။ ခုအိမ္မက္ေလးကိုေတာ့ ျဗိတိသွ်လို ႏြားေရွ႕ထြန္က်ဳးခြင့္ျပဳေပးပါလားဗ်ာ။

I have a dream; one day every child in our country will have free basic education. They will be active learner, creative learner and critical thinker. They will also turn poverty tide and develop our country to stand as human with full dignity. I believed that my dream will come true.

ညေနငါးနာရီေလာက္ျမိဳ႕ထဲျပန္ေရာက္တယ္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာလည္း ေထြရာသံုးပါးေျပာရင္းနဲ႔ေပါ့ေလ။ ဘုိကေလးေစ်းမွတ္တိုင္မွာ ဆင္းျပီး ဆိပ္ကမ္းသာပ်ံက်ေစ်းေလးမွ ဒီညစားဖုိ႔ ၀က္သား၊ ကန္စြန္းရြက္ ၀င္၀ယ္လိုက္တယ္။ သမုဒၵရာ ၀မ္းဗိုက္မဟာအတြက္မဟုတ္လား။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ၀က္သားကို ေရေဆးလိုက္တယ္။ ဆားေလးနယ္တယ္။ ဂ်င္းေလးဓါးျပားရုိက္ထည့္တယ္။ လွ်ိဳ႕၀ွက္တဲ႔ဟင္းခတ္အမည္ေတြထည့္တယ္။ ပဲငံျပာရည္နဲ႔နယ္ျပီး ေရနဲ႔ဆီထည့္တယ္။ မီးဖြင့္ျပီးတည္ထားတယ္။

မနက္တုန္းကလုိပဲ မက်ိဳးတဲ့ဟာကို ထပ္ခ်ိဳးတယ္။ ျပီးေတာ့ စားေသာက္တယ္။ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ယူျပီး ကြန္ပစ္တာေရွ႕ထုိင္တယ္။ ဟိုဟာဒီဟာ ကလစ္လုပ္ဖြင့္ဖတ္တယ္။ ေရးတယ္ခြ်တ္တယ္။ အဲလိုလုပ္ေနတုန္း အိမ္ေအာက္လက္ဘက္ရည္ဆုိင္က “ ေတာင္ျပာတန္းက ေမာင့္အခ်စ္ေတြ၊ ၾကင္နာပါရက္နဲ႔လမ္းခြဲကာ၊ ေမာင္ဖန္တီးတဲ႔အခ်စ္ရက္ရွည္မ်ားစြာ၊ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့တဲ႔အခါမွာ၊ … “ ဆိုတဲ႔ L လြန္း၀ါရဲ႕ ဂီတသံက ႏွလံုးသားရဲ႕ အနက္ရႈိင္းဆံုးေနရာက အႏူးညံ့ဆံုး အသည္းလႊာကို လႈပ္ခတ္ျပီး ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ခ်စ္တဲ႔……. ကို ျပန္ေအာင္းေမ့မိျပန္တယ္။ အဲဒါနဲ႔ပဲ ဒါေလးကို ကီးဘုတ္ေပၚလက္ေခ်ာင္းေလး မၾကြတစ္ၾကြ ႏိုပ္ကာ၊ ႏုိပ္ကာနဲ႔ ေကာ္ဖီေလးကိုအရသာခံရင္း …. ။ ။

ည ၁၁နာရီ ၅၉ မိနစ္ ၅၁ စကၠန္႔တြင္ Ctrl+S ကုိႏို္ပ္ရင္း ရင္တြင္ဒဏ္မၾကြင္းေစရန္ ….. ခ်စ္ဖူးေသာ၊ ခ်စ္တတ္ေသာ၊ ခ်စ္ရန္စဥ္းစားေသာ၊ ခ်စ္ေနေသာ၊ ခ်စ္ျပီးေသာ၊ ခ်စ္ေသာသူအားလံုးသို႔ …

ေရႊ၀ါ၀င္း တနဂၤေႏြ ပညာဒါန ေ၀မွ်အစီစဥ္ေလး (၁၅ ႏို၀င္ဘာ ၂၀၀၉)

Htaik Seng — Fri, 20 Nov 2009 07:14:48 +0000

ျပီးခဲ့တဲ႔ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ နာဂစ္၀အေမႊအျပီးမွာ ေတာင္ဒဂံု ၁၀၇ ရပ္ကြက္ကို ေရာက္ခဲ႔တယ္။ အေခါက္ေခါက္အခါခါသြားတာေပါ့ေလ။ ဘာေတြမ်ား လုပ္အားေပးလုိ႔ရလဲဆိုျပီး။ ေနာက္ေတာ့ ေရႊ၀ါ၀င္းကဆရာေတာ္ရဲ႕ ဦးေဆာင္လမ္းညႊန္မႈနဲ႔ စီအက္အိုင္အဖြဲ႔ေလးက လူငယ္ေတြစုျပီး တနဂၤေႏြစာသင္တန္းဖြင့္ဖို႔ စီစဥ္ၾကပါတယ္။ အေတြ႕အၾကံဳႏုနယ္တဲ႔ လူမမယ္ေလးေတြပီပီ စီစဥ္ရင္းမွာတင္ သင္ခန္းစာေတြအမ်ားၾကီးရလိုက္ပါတယ္။ ကိုယ့္ထက္အေတြ႕ၾကံဳရွိတဲ႔ လူၾကီးေတြ၊ ဆရာမေတြ ကို ေမးရ၊ ျမန္းရ အၾကံေတာင္းၾကတယ္။ သင္မယ့္ စာအုပ္ေတြေရြးတယ္။ ေက်ာင္းသားလက္ခံမယ့္ကိစၥေတြစီစဥ္တယ္။

အဲလိုနဲ႔ စာသင္တဲ့အခ်ိန္လည္းေရာက္ေကာ ထုိက္ဆိုင္တုိ႔ လံုးလံုးကို မေရာက္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ စာသင္သက္တမ္းပထမအၾကိမ္ (၃ လ) ကုန္သြားေရာ။ ဒုတိယ စာသင္သက္တမ္းမွာလည္း လူငယ္လုပ္အားေပးအဖြဲ႔ေတြ တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႔ လုပ္အားေပးၾကတယ္။ အဲ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ဆရာမ ႏွင္း၀င့္ႏိုင္ေက်းဇူးေၾကာင့္ လူငယ္ေတြ ျဗိတိသွ်လို စကားရည္ျပိဳင္ပြဲမွာ (ပညာတတ္ေယာင္ေဆာင္ျပီး) ဒုိင္အျဖစ္ၾကြေရာက္ခ်ီးျမင့္ေပးခဲ႔ရတယ္ေပါ့။

တတိယသက္တမ္းမွာေတာ့ ေတာင္ဒဂုံကလူငယ္ေတြပဲ ဆက္ျပီးလုပ္အားေပးဆရာအေနနဲ႔ ေက်ာင္းသားငယ္ေတြကို ပညာရည္ႏို႔တုိက္ေကြ်းခဲ႔ပါတယ္။ တတိယသက္တမ္းေနာက္ဆံုးေန႔မွာေတာ့ ကံေကာင္းလွစြာပဲ ေတာင္ဒဂံုကိုေရာက္ခဲ႔ရျပန္ပါတယ္။ ၾကည္ႏူးေပ်ာ္စရာေန႔တစ္ေန႔ေပါ့ေလ။ သူငယ္ခ်င္းေတြစုျပီး ကေလးေတြနဲ႔ ပန္းခ်ီဆြဲျပီး ကိုယ့္ပံုေလးရဲ႕အဓိပၸာယ္ကို ေ၀မွ်တယ္။ ဘ၀တက္က် ႏွိမ့္ျမင့္တာေတြ၊ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္တန္ဖိုးရွိႏို္င္ေသးတာေတြကို ေ၀မွ်ခဲ႔ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေဒါက္တာ သာလွကလည္း ကေလးေတြကို က်န္းမာေပ်ာ္ရြင္ဖို႔ ကစားနည္းေတြနဲ႔အတူ သန္႔ရွင္းစြာေနနည္းကို လက္ေတြ႕ရွင္းျပ အတူလုပ္ၾကပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ကေလးေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္သိုက္နဲ႔ သူတို႔ဆရာ၊ ဆရာမေတြကို ေအာ္တို ထုိးခိုင္းပါတယ္။ ဆယ္လီဗာတီၾကီးေတြလိုေပါ့ေနာ့။

မျပန္ခင္ေလးမွာ အားလံုး၀ိုင္းထိုင္ျပီး ေတြ႕ၾကံဳခံစားသမွ် ဒီေန႔အ၀ ဆိုတဲ႔ေခါင္းစဥ္ေအာက္ကေနေဆြးေႏြးၾကပါတယ္။ အားလံုးျပံဳးေပ်ာ္ေနၾကပါတယ္။ ထုိက္ဆိုင္ ထမင္းမေကြ်းလို႔ စာေနတာကလႊဲရင္ေပါ့ေလ။ ဆရာေတြက မိမိတပည့္ေတြ ဆရာအေနနဲ႔ျပန္ျပီး ကူညီေနတာေတြ႕ေတာ့ ေပ်ာ္တယ္ေပါ့ေလ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း အားက်မခံ အဲဒီ ဆရာသစ္ေလးေတြကို စိန္ေခၚလိုက္ပါတယ္။ ညီေလးတို႔၊ ညီမေလးတို႔ (၄) ၾကိမ္မေျမာက္သင္ၾကားခ်င္းကို ေအာင္ျမင္ေအာင္ လုပ္ႏုိင္ေအာင္ေပါ့ေလ။

ျပီးေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း ထုိက္ဆိုင္တို႔က စည္း၀ိုင္းလိုထုိင္ေနတဲ႔လူအုပ္ကို မ်က္စိမွိတ္ျပီး ကိုယ့္ဘ၀ရဲ႕အေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္ေလးေတြကို စဥ္းစားခိုင္းပါတယ္။ သူတို႔ေလးေတြ မ်က္လံုးမွိတ္ေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ ေဒါက္တာသာလွနဲ႔ ထုိက္ဆိုင္က လူတုိင္းေရွ႕ကို စာရြက္ျဖဴေလးနဲ႔ ေရာင္စံုခဲတံေလးေတြခ်ေပးထားလိုက္တယ္။ သူတို႔ေတြ မ်က္လံုးအဖြင့္မွာ ခ်က္ျခင္းကိုယ့္ရဲ႕အလွပဆံုးခ်ိန္ေလးကို ပံုရိပ္ေဖာ္ႏို္င္ေအာင္ေပါ့ေလ။ ျပီးေတာ့ အခ်ိဳ႕က သူတို႔ရဲ႕ အေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္ေလးေတြကို ေ၀မွ်ပါတယ္။ အားလံုးကို အေပ်ာ္ေတြကူးစက္သြားေအာင္ေလ။

ကဲ သူတို႔ေလးေတြ ကေလးေတြ လူငယ္ေတြကို ဘယ္လုိထပ္ျပီး ပညာရည္ေသြးတက္ေအာင္ လုပ္ေပးၾကမလဲဆိုတာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ၾကပါစို႔လား။ သူတို႔ေလးေတြ သင္ၾကားေရးမွာလိုအပ္တာေလးေတြကို ကူညီခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ အထူးၾကိဳဆိုေနပါတယ္။

ပညာပင္ပ်ိဳး၊ ပညာမိုးေဆြလို႔ ပညာပန္းေတြပြင့္လန္းလာေစသား