ဟိမ၀ႏၱာေတာင္ေျခရင္း ခတၱမႏၵဴေတာင္ၾကားတြင္ ပညာဆည္းပူးျခင္း

စိမ္းညိဳ႔ေနေသာ ေတာင္ျပာတန္းၾကီးက အိမ္နဲ႔နီးလာပါလားဆိုတာကို သတိေပးေနသလိုပဲ။ အမား နဲ႔လည္းေတြ႕ရေတာ့မယ္။ ငါ့တူေလး မင္မင္နဲ႔လည္းေတြ႔ရေတာ့မယ္။ ျပီးေတာ့ ငါ့ရဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြ မေတြ႔ရတာ ႏွစ္ခ်ီၾကာေနတဲ႔ ငါ့ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔လည္း ျပန္ေတြ႔ရေတာ့မွာပါလား။ ငါ အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့မွာပါလား။ ထိုအသိက ရင္ထဲကိုစို႔ခနဲ ျဖစ္ေနေစ၏။ အိမ္… ဟုိအရင္တုန္းကေတာ့ ငါ အိမ္မွာေနရတာမေပ်ာ္ခဲ႔ဘူး။ ခုေတာ့လြမ္းေနပါလား။ လူ႔စိတ္က အဆန္းသားပါလားေနာ္။

ထိုသုိ႔ေတာင္ျပာတန္းၾကီးကို ေငးၾကည့္ေနရင္းရင္ထဲပို၍ ပို၍ စို႔လာ၏။ ဒီေတာင္ျပာတန္းေတြက င့ါဘ၀ရဲ့ေျဖသိမ့္ရာျဖစ္ခဲ႔ဖူးသကိုး။ ငါစိတ္ညစ္ေနတဲ႔အခါ စိတ္ေသာကေရာက္တဲ႔ခါ ဒီေတာင္ေတြေပၚတက္ျပီး သဘာ၀နဲ႔အတူလွဲအိပ္ ေကာင္းကင္ပိတ္ကားၾကီးနဲ႔ စိတ္ေျဖခဲ႔ဖူးေနတာပဲ။ မဆီမဆိုင္ ၀ုိင္၀ုိင္းရဲ့ အိမ္လြမ္းသူသီခ်င္းကိုစိတ္ထဲ ဆိုၾကည့္ေနမိ၏။ ထိုသို႔ မွန္တံခါးအျပင္ဖက္က ေတာင္တန္းၾကီးကို ၾကည့္ျပီး သတိလက္လြတ္အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ေနရာကေန လက္ေတြ႕ဆီသုိ႔ စိတ္ျပန္လည္လာ၏။ ခုငါေရာက္ေနတဲ႔ေနရာက ငါ့အိမ္မဟုတ္ပါလား။ တုိင္းတစ္ပါးတို႔ေနရာ ….. တစ္ခုပါလား။

ဟိမ၀ႏၱာေတာင္တန္းပတ္ကာရံထားတ့ဲ နီေပါႏုိင္ငံထရီပူရန္ေလဆိပ္ဟာ ၀န္းရံထားေသာ ၀န္းက်င္၊ အေဆာက္အဦးပံုစံတို႔ေၾကာင့္ က်ိဳင္းတံုေလဆိပ္နဲ႔တူလုိက္သလိုလို.. ဟဲဟုိးေလဆိပ္နဲ႔လည္းဆင္သေယာင္ေယာင္…။ ေခတ္မီမႈက ရန္ကုန္အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာေလဆိပ္ၾကီးကိုမမီေပမယ့္ ေအးခ်မ္းသာယာတဲ႔၀န္းက်င္ရာသီ၊ ရင္းႏွီးဖြယ္ ၀န္ထမ္းေတြေၾကာင့္ ခ်စ္စရာတစ္ခုပါပဲ။ စာအုပ္နီၾကီးကိုစစ္တဲ႔ကိစၥျပီးတာနဲ႔ ေလဆိပ္အျပင္ကိုထြက္ခဲ႔ၾကတယ္။ ငါ၊ ရႊန္းလဲ႔၊ ဆုဆု၊ ပီခမ္းဖုန္း၊ဆုမြန္ျဖိဳး၊ ကိုေအာင္ထုိက္မင္း၊ ကိုခ်စ္နဲ႔ ကိုသာဇင္တို႔ ရွစ္ဦးသား လာၾကိဳမယ့္ လူကိုလူအုပ္ၾကားထဲက ရွာၾကည့္ေနမိ၏။ သုိ႔ေသာ္မေတြ႔ ေနာက္ပစ္မေတြ႔.. ကိုခ်စ္က ျမန္မာစကားကို သူ႔ေလာက္နီးနီးေျပာတတ္တဲ႔ တစ္ေလထဲစီး ဂ်ပန္တစ္ေယာက္ႏွင့္ ဗမာလို ပီပီသသၾကီး ႏႈတ္ဆက္စကားေျပာေန၏။ ေနာက္ျပီး ကားငွားခ်င္တဲ႔ကားသမားေတြနဲ႔ စကားေဖာင္ဖြဲ႔ေနေလရဲ့။ သိပ္မၾကာပါဘူး… ၾကိဳမဲ႔လူက ဆိုင္းဘုတ္ေလးနဲ႔ေရာက္လာတယ္။ အထုတ္ေတြနဲ႔ ကားေပၚေရာက္သြားတယ္။ ကင္မရာပိစိေတြထုတ္ျပီး မွတ္တမ္းတင္ၾကတယ္။ အေတြ႔ၾကံဳရင့္က်တ္လွတဲ႔ ဘတ္စကားအိုၾကီးေတြနဲ႔အတူ ေနာက္ဆံုးေပၚကားေလးေတြေျပးလြားေနတဲ့ၾကားက ေနာက္ဆံုးေတာ့ အိမ္လုပ္ေနရမယ့္ ေနရာကို ဆိုက္ဆိုက္ေရာက္လာေတာ့တယ္။

အေဆာက္ဦးၾကီးက ေသသပ္ခန္႔ညားလွေပ၏။ ဒိန္းမတ္လူမ်ိဳးဗိသုကာပညာရွင္ရဲ့လက္ရာလို႔ေနာက္ေတာ့သိရတယ္။ အတြင္းျပင္ဖြဲ႔စည္းထားပံုက ကဗ်ာဆန္လွတယ္။ သစ္ပင္ပန္းမလ္ေတြ ေ၀ေ၀ဆာဆာနဲ႔ ဟိမ၀ႏၵာေတာစပ္ ေတာင္ၾကားက အိမ္မွန္းသိသာလွေပတယ္။ ၾကိဳဆိုသူေတြနဲ႔ မိတ္ဆက္စကားေျပာၾကျပီး ကုိယ့္အခန္းကို ေဂ်ာင္းသြားၾကေလတယ္။ တစ္ဖြဲ႔လံုး ခရီးပန္းေနၾကျပီကုိး…။

ေရခ်ိဳးျပီးခဏနားခ်ိန္မွာ အခန္းေဖာ္ေရာက္လာတယ္။ သူက နီေပါေနာက္ေတာင္ပိုင္းကေန ခတၱမႏၵဴကို ၁၄ နာရီကားစီးျပီးလာတယ္လို႔ေျပာတယ္။ သူနဲ႔ မိတ္ေဆြဖြဲ႔ျပီး ေထြရာေလးပါးေတြေျပာတယ္။ သူက ရြာမွာေနတာ… ျဗိတိသွ်လိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေျပာႏုိင္တယ္။ ရြာကလူေနာ္အဲဒါ…။

ညေနခင္း ေျခာက္နာရီမွာ သမုဒၵရာၾကီးကို အစာျဖည့္တယ္။ ျပီးေတာ့ စတင္မိတ္ဆက္တဲ႔အခန္းနားေလးမွာ လူ ၄၀ ေလာက္နီးနီးနဲ႔ေတြ႕ဆံုမိတ္ဆက္စကားေျပာျပီး ကုိယ့္အသုိက္ေလးကိုျပန္ကာအိပ္စက္အနားယူၾကတယ္။ အားလံုးႏြမ္းလွ် ခရီးကလာၾကတာမို႔ေလ…..

About Htaik Seng

A tiny person trying to kindling little hope and finding lost soul. Hope I will dare to dream one day.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

htaikseng’s emotional life business blog

Htaik Seng’s Emotional Life Business

NetworkedBlogs

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 194 other followers

%d bloggers like this: