ထိုက္ထုိင္လည္း ေသမည္ႏွင့္ အိပ္မေပ်ာ္ခင္ႏုိပ္မိေသာ ေပါက္တတ္ကရ ေလးဆယ္ခုႏွစ္ဒသမငါး

 

ဒီည ၂၀၁၂ ဆိုတဲ႔ ယခုကမၻာၾကီးရဲ႕ အဆံုးသတ္ကိုပံုေဖာ္ထားတဲ႔ အေနာက္တိုင္း ရုပ္ရွင္ကို ၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ ၾကည့္လိုက္ရင္းကေန ေသျခင္းအေၾကာင္း အာရုံထဲမွာ ျဖစ္လာတယ္။ ျပီးခဲ့တဲ႔ သံုးေလးရက္က ကြ်န္ေတာ့္ညီ အိမ္အျမန္ျပန္သြားတယ္ေလ။ ရွမ္းျပည္ကိုပါ..။ အေဖေနမေကာင္းလို႔တဲ႔…။ အဲဒီ စိတ္ကရင္ထဲမွာ​ရွိေနေသးလို႔လည္း​ ျဖစ္မွာပါ။

ကြ်န္ေတာ္ဟာ တစ္ကယ္ေျပာရရင္ေတာ့ သားဆိုးတစ္ေယာက္မဟုတ္ေတာင္ သားေကာင္းတစ္ေယာက္မဟုတ္​ခဲ႔ပါဘူး။ မိဘေတြကို ခုခ်ိန္္မွာ ဘာဒုကၡမွ မေပးေပမယ့္ ကာယကံေျမာက္ ျပန္မေတြ႕ႏုိင္ခဲ႔ဘူးေလ။ ေၾသာ္ ငါ့မိဘေတြကိုမ်ား ဆံုးရႈံးလိုက္ရရင္ ဆိုတဲ႔ စိတ္က ႏွလံုးသားကို အားငယ္ေစပါတယ္။ သတၱ၀ါတစ္ခု ကံတစ္ခု​ ဆိုတဲ႔စကားပံုက ရင္ထဲေရာက္လာတယ္။ လူဆိုတာေသမ်ိဳး၊ ျဖစ္ပ်က္ေတြ၀င္လာေတာ့ စိတ္သက္သာလာသလို​လို​ ဒါေပမယ့္ရင္ထဲမွာေတာ့ အေတြးေတြက ၀ဲလည္ေနတုန္းပါဗ်ာ။

ဘ၀အဆံုးျဖစ္တယ္လို႔ တစ္ခ်ိဳ႕ယူဆၾကတဲ႔ေသျခင္းကို တို႔လူသားေတြ ဘယ္သူက ေရွာင္ဖယ္လို႔မရဘူးလို႔​သိရပါတယ္။ တစ္ခုပဲကြာၾကမယ္ထင္တယ္။ ဘ၀ကိုေနျပီးေသသြားတဲ႔လူနဲ႔ မေနဘဲေသသြားတဲ႔လူ ဒါပဲကြဲမယ္။

ၾကားဖူးတဲ႔ပံုေလးတစ္ခုလိုေပါ့။ တို႔ေတြကေလးဘ၀တုန္းက လူၾကီးျဖစ္ခ်င္ၾကတယ္။ အထက္တန္း​ဘ၀​ေရာက္ေတာ့ တကၠသိုလ္တက္ဖို႔ အားထက္သန္ခဲ႔တယ္။ ေက်ာင္းတက္ေနရင္း ေက်ာင္းျပီးေစခ်င္လွတယ္။ အလုပ္လုပ္ခ်င္လြန္းလို႔ ..။ ေနာက္ေတာ့ အိမ္ေထာင္ျပဳျပီး ကေလးေတြရလာတယ္။ ကေလးေတြအတြက္​ေပးဆပ္ေနရလို႔ ဘ၀ၾကီးကသာယာေနတယ္။ အဲလိုနဲ႔ အိုမင္းမစြမ္းျဖစ္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ အလုပ္လည္း​မလုပ္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီလို ေသဖို႔နီးလာမွ ဘ၀အဓိပၸာယ္တစ္ခုကို ရိပ္မိလာတယ္။ ေၾသာ္ ငါေလ တစ္ဘ၀လံုး အသက္ရွင္ခဲ႔တယ္။ ေနဖို႔ ေမ့ေနပါေရာလား။ ေနဖို႔ ေမ့ေနခဲ႔ပါလား။

ငါေကာ ေနမွာလား .. မေနဘဲေသမွာလား။ ဒါေပမယ့္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ၾကမၼာဆိုတာ ဆိုလို႔​မရစေကာင္းပါဘူး။ မအိုဘဲမယ့္လည္း သီးကင္းေလလို ေၾကြက်ႏိုင္တာပဲ။ သဘာ၀ေၾကာင့္ျဖစ္ျဖစ္ ပိုးထုိးလို႔ျဖစ္ျဖစ္ သစ္သီးေတြေၾကြသလိုေပါ့။

ေသမွာမလႊဲရင္ တုိ႔ေတြ ဒီေလာကထဲဘာလုပ္ဖို႔လဲ။ ဗုဒၶဓမၼအရေတာ့ ေလာကမွာ ျဖစ္ပ်က္ေနရတာက ဒုကၡ။ ျဖစ္ပ်က္မရွိဘဲ ျငိမ္းခ်မ္းရာက နိဗၺာန္.. ေရာက္ရန္လမ္းက ရွစ္သြယ္.. ။ ရွင္းရွင္းေလးပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ခုဒီမွာဆိုလိုတဲ႔နိဗၺာန္ဟာ ဘံုတစ္ခုခုကိုဆိုလိုတာမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး။ ျဖစ္ပ်က္မရွိ အားလံုးခ်ဳပ္ျငိမ္းရာေနရာေလး​​ ကို ဆိုလိုတာပါ။ တကၠသိုလ္တက္တုန္းက အန္တီၾကီးဆိုင္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ နိဗၺာန္နဲ႔ပတ္သက္ျပီး ျငင္းၾက​ တာမွတ္မိေသးတယ္။ ဘံုဟုတ္မဟုတ္ေပါ့။ ပညာရွိၾကီးေတြက ဘယ္လို ရွင္းျပသြားတယ္ေပါ့။ မဟာစည္ ဆရာေတာ္​ဘုရားဆံုးမသြားသလို သိခ်င္ရင္ က်င့္ၾကံၾကည့္ဆိုတာနဲ႔ ျငိမ္သြားၾကတယ္။

ဗုဒၶဘာသာဆိုတာ ေဂါတမဗုဒၶညႊန္ၾကားအပ္တဲ႔ လမ္းစဥ္အတိုင္းလိုက္သူကိုေခၚတာတဲ႔။ ဗုဒၶဘာသာက ကိုးကြယ္တဲ႔ဘာသာမဟုတ္။ က်င့္သံုးတဲ႔ဘာသာ။ ဆုေတာင္းပူေဇာ္ရွိခိုးေနရုံနဲ႔ မျပီးတဲ့ဘာသာ။ လုိက္နာ က်င့္ၾကံမွသာ ဗုဒၵဘာသာ။ အပၸမာေဒထ သမၼာေဒထ ဟူသတတ္။

ေဂါတမဗုဒၶရဲ႕ တရားေတာ္ ေတြထဲမွာ အၾကိဳက္ဆံုးက ကာလမသုတ္။ ေဂါတမ ကာလမနိဂံုး (ရြာ)အနီး ေတာထဲက ထြက္လာေတာ့ ရြာသူ၊ ရြာသားေတြက ရဟန္းကဘယ္သူလဲ စပ္စုၾကတယ္ေပါ့။ အဲဒီေတာ့ ေဂါတမက ငါ ဘုရားလို႔ေျဖတယ္။ ပရိသတ္ေတြက ျပံဳးရယ္ၾကတယ္။ အေၾကာင္းစံုသိေတာ့ ဒီလိုပဲ ဒီေတာထဲက ထြက္လာတဲ႔ ရဟန္းေတြက ဘုရားလို႔ေျပာလြန္းလို႔ ျပံဳးရယ္ရေၾကာင္းသိရတယ္။ အဲဒီမွာ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားက ကာလမသုတ္လို႔ အမည္တြင္မည့္ တရားကို ေဟာခဲ႔တယ္။ ဘုရားေျပာတယ္ဆိုလို႔၊ မိဘလူၾကီးေျပာတယ္ဆိုလို႔၊ ကိုခ်စ္တဲ႔လူေျပာတယ္ ဆိုလို႔ မယံုလိုက္နဲ႔ ။ မိမိကိုယ္တိုင္ ခ်င့္ခ်ိန္ျပီးမွယံုဆိုတာေလးပါ့။

ဒါေပမယ့္ ဥာဏ္ႏုလို႔လား မသိ။ ေသရာကကေန ေနာက္တစ္ဘ၀ကူးတဲ႔ကိစၥကို လံုး၀ပညာဥာဏ္မပြင့္ဘူး။ ဟိႏၷဴအယူအရေတာ့ လူတစ္ေယာက္​ ေသရင္ နာမ္ခႏၶာၾကီးက က်န္ခဲ႔ျပီး က်န္တဲ႔ရုပ္တာကသာ မဟာျဗမၼာၾကီးဆီ ျပန္လည္ေပါင္းစည္းတယ္။ ဗုဒၶ၀ါဒအရက်ေတာ့ ရုပ္ေကာ၊ နာမ္ေကာ မကူးဘူး။ သတၱိဓါတ္သာကူးတယ္ဆိုတယ္။ အဲဒီ သတၱိဓါေလးဘယ္လိုကူးသလဲ။

သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးေတာ့ အေကာင္းဆံုးတစ္ခုနဲ႔ရွင္းျပပါတယ္။ ဖေယာင္းတုိင္မီးကူးသလိုပဲတဲ႔။ ေနာက္ဖေယာင္းတုိင္ကို ကူးသြားတဲ႔မီးက ဟုိဖေယာင္းတုိင္ကူးလာတာလည္းမဟုတ္ဘူး။ ဟုိဖေယာင္းတိုင္လည္း မဟုတ္ဘူးတဲ႔။ သူေျပာသလိုဆိုေတာ့ သေဘာေပါက္သလုိရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘ၀င္ မက်ခ်င္ေသးဘူး။ သူေျပာတာကိုလည္း ျမင္လာတယ္။

ရင္းႏွီးသူေတြေျပာသလို ကိုယ့္ကိုကို ဆရာလုပ္တတ္တဲ့အက်င့္ရွိသာ သတိထားမိပါတယ္။ ခက္တာက အဲဒီ သတိ လြတ္လြတ္ျပီး ဆရာလုပ္မိသလိုျဖစ္သြားတတ္တယ္။ အဲလိုျဖစ္ခဲ႔တယ္။ ျဖစ္ေနတယ္။ ျဖစ္ဦးမယ္။ ဒါေၾကာင့္ အားလံုးကို ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ေဗြမယူပါနဲ႔လို႔။ ေဗြယူခ်င္လည္းယူပါ။ အားလံုးေသမ်ိဳးပဲဟာ။

က်မ္းခိုးစာရင္း- ေက်ာ္၀င္း- သစၥာရွာဖို႔ျမင္းစီးသူနဲ႔ အျခားဖတ္မွတ္သမွ်၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ တာ၀က အန္တီၾကီးဆိုင္၊ ကုိရင္ေအာင္သန္းဆိုင္၊ သံုးခြဆို္င္၊ အတန္းထဲမွာ သူမ်ားေတြ စာကိုအာရုံမရေလာက္ေအာင္ ေလက်ယ္က်ယ္နဲ႔ ပညာရွင္ေယာင္ေဆာင္ေဆြးေႏြးခဲ႔တဲ႔သမွ်အျပင္ စိတ္ကူးထဲေပၚရာေတြကို က်မ္းခိုးထားပါတယ္။

မေသခင္ေရးဦးမယ္ စိတ္ထဲရွိသမွ်ကိုကြယ္။ ဖတ္လွ်င္ဖတ္သူ၏ တာ၀န္သာျဖစ္၏။ ကြ်န္ပ္မည္သည့္ကိစၥကိုမွ် တာ၀န္မယူ။ တာ၀န္မခံ။ တာ၀န္မရွိ။ ကိုယ္ေရးျပီးလွ်င္ကိုယ့္ကိစၥျပီးျပီမွတ္၏။ မျပီဘူးယူဆလွ်င္ အေရထူလွ်င္ ျငင္းႏုိင္၏။ လိပ္ဂ်ပိုးမ်ိဳးရုိးမ်ားကိုပင္ အရွက္မရွိျငင္းတတ္သူ သူငယ္ခ်င္းရွိ၏။

ပေလာဂ့္ေတြ ေခတ္စားတဲ့ေခတ္ဆိုျပန္ေတာ့လည္း ကိုယ္လည္းေလ ေလာကီသားေပဖို႔ၾကြားခ်င္လွေပလိမ့္​ဆိုသလို ေတြးမိေတြးရာေရးမိေနဦးမွာပါ။ အခ်ိဳ႕က ေျပာပါတယ္။ ကိုယ့္အေၾကာင္း အူမေခ်းခါးမက်န္ ယခုလို ေျပာသူမ်ားဟာ မရွက္၍သာဆိုျပီး။ ေျပာလည္းခံရပါမယ္။ မ်က္စိဖုန္၀င္တယ္ဆိုလည္း မဖတ္ဖို႔သာ အၾကံေပး လိုပါတယ္။ ရကန္စာဆိုေတြလို ျပန္ေျပာရရင္ေတာ့ အဲလိုသာ အူမေခ်းခါးမက်န္ေရးလို႔ထင္တယ္ ဆရာပီမိုးနင္း၊ ဆရာေသာ္တာေဆြတို႔ နာမည္ၾကီးေနတယ္ေလ။

ယခုေခတ္ခါၾကီးမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြအခ်င္းခ်င္းေတာင္ လူခ်င္းေတြ႔ျပီး ရင္ဖြင့္ၾကိဖုိ႔အခ်ိန္သိပ္မရွိၾကဘူး။ ဂ်ီေတာ့ ေျပာရင္ေျပာျဖစ္ၾကမယ္။ ဂ်ီေမးနဲ႔ အျပန္လွန္ သတင္းေပးပို႔ ေဆြးေႏြးေကာင္း ေဆြးေႏြးမယ္။ လူခ်င္းအေတြ႕ နည္းနည္းလာတယ္။ အဲဒီေတာ့ တစ္ေယာက္ေတြးျမင္သိ ခံစားတာေတြကို တစ္ေယာက္သိိဖို႔မလြယ္လွဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္စိတ္ထဲေပၚသမွ် မွတ္တမ္းတင္ရင္း ဖတ္တဲ႔သူေတြကုို ေဖ်ာ္ေျဖခြင့္ရရင္ရ၊ ဟဲ႔နင္ေရးတာေတြ မဆိုးဘူး ခ်ီးက်ဴးခံရလည္းမနဲဆိုျပီး ေရးမိျပမိတာပါဗ်ာ။ မ်က္ႏွာစာအုပ္ေပၚမွာ ကိုေရးထားတာကို လက္မေထာင္တဲ႔ပံုေလးႏိုပ္တဲ႔ လူမ်ားရင္ လိပ္မ်ိဳးႏြယ္လူပဲ ေပ်ာ္တာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒါတင္မကဘဲ ေဇာ္ဂ်ီေဖာင့္ေလး ေတြနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ အဂၤုလိစာ၊ ျဗိတိသွ်စာ၊ အေမရိကန္စာ၊ ဗားကလစ္၊ ျမန္းကလစ္စာေလးေတြနဲ႔ ေကာထားရင္ လည္း ၾကိဳက္မွၾကိဳက္.. ငါ့ခံစားခ်က္ကို ဂရုစိုက္တဲ႔ လူသားပီသသူေတြရွိပါေသးတယ္လို႔ ေတြးရင္း ၀မ္းသာပီတိ ဂြမ္းဆီထိသလိုျဖစ္ရပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္၀မ္းသာသလဲဆို ႏူးညံ့တဲ႔ဂြမ္းကို ဆီဆြတ္လိုက္လို႔ ပိုႏုူးညံ့သြားသ လိုခံစားရတာကိုေျပာတာပါ။ ဤကားစကားခ်ပ္။

တစ္ကယ္ေတာ့ ဒီစကားလံုးေလးေတြကို ကီးဘုတ္ေပၚႏုိပ္ေနခ်ိန္မွာ သိပ္ေနမေကာင္းပါဘူး။ အေတြးေတြလည္း ရူးေနပါတယ္။ ေသာက္ထားတဲ႔ ေဆးရွိန္ေၾကာင့္ အိပ္ခ်င္လာလုိက္၊ ကဖင္းေၾကာင့္ မ်က္လံုးက်ယ္လာလိုက္၊ ပ်က္သြားတဲ့မီးေၾကာင့္ မ်က္စိသူငယ္အိမ္က်ယ္လာလိုက္၊ ျပန္လာတဲ႔မီးေၾကာင့္ ျပန္က်ဥ္းလိုက္နဲ႔လည္းျဖစ္ေန​ တယ္။ ဟိုသီးခ်င္းလိုေပါ့။ သြားရမည့္ခရီးက မုိင္ေထာင္ခ်ီေ၀းေသးသည္ ငါမအိပ္ခင္ဆိုသလိုပဲ။

ခုဆို ဒီေလာကမွာ ေနလာတာ ၂၄ ႏွစ္၊ ၅လနဲ႔ ၁၀ရက္ရွိပါျပီ။ အမ်ားအက်ိဳးအတြက္လည္းငါဘာမွ မလုပ္ရေသးဘူး။ ငါ့အတၱအတြက္ေကာ ဘာမ်ားလုပ္ေသးလို႔လည္း။ ေန႔ရွိသမွ် … ခုေနေသရင္ဘယ္လို ေနမလဲေနာ္။ ငါေသႏုိင္ျပီလား။ ေနာင္ဘ၀ဆိုတာၾကီးေတာ့ မလိုခ်င္ဘူး။ ေသရင္ျပီးခ်င္ျပီ။ ေပ်ာ္တယ္ မေပ်ာ္​ဘူးဆိုတာထက္ ငါမေနခ်င္ဘူး ဘ၀ကို။ ေလာကကိုစြန္႔ခ်င္ေနတာ မဟုတ္ေပမယ့္ မတြယ္တာခ်င္တာ။ ဒါေပမယ့္ တြယ္တာေနေသးတယ္။ ေသခ်င္လားဆိုရင္ မေသခ်င္ဘူး။ ေၾကာက္လားဆို ေၾကာက္တယ္။ ေန႔တုိင္းအကုသိုလ္လုပ္ေနတယ္ေလ။ ဘာအကုသိုလ္လဲဆိုရင္ ေန႔တုိင္းသတ္ေနတယ္။ ျခင္သတ္တယ္။ ပိုးဟပ္ကို ေန႔တုိင္း ဖိနပ္နဲ႔ေဒါသတစ္ၾကီးဖိသတ္တယ္။ ပုရြတ္စိတ္ေတြကို ေရနဲ႔ေလာင္းတယ္။ ေဆးျဖန္းတယ္။ အဲဒီအေကာင္ေလးေတြနဲ႔ ၾကြက္ကိုေန႔တုိင္း ေဒါသျဖစ္ရတယ္။ သူမ်ားအသားပါမွ ထမင္းစားေကာင္းေတာ့ သတ္တာကို အားေပးတာနဲ႔တူတယ္။ ၀က္သားသည္ကလည္း အေလးခိုးမွျမတ္မွာဆိုေတာ့ ခိုးမယ္ထင္တယ္။ အဲဒါကို သိရက္နဲ႔ ၀ယ္ယူအားေပးေနတယ္။ အကုသိုလ္အားေပးတဲ႔သေဘာ မဟုတ္လား။ အိမ္ေအာက္ ယုဇန​ေနာက္ဆံုးကားဆိုျပီး တစ္ညတစ္ည ေနာက္ဆံုးကား ဆယ္စီးေလာက္ထြက္ေနတာလည္း မုဒိသာပြားေပး​ေနရတယ္။ ကဲ ဘာက်န္ေသးလဲ ေကာင္းတာ။ စိတ္ထဲ၀မ္းနည္းေနေပမယ့္ ျပံဳးျပႏုတ္ဆက္ေနရတာေကာ လိမ္ရာမက်ျပန္ဘူးလား။ အသက္ရႈလိုက္တုိင္း ….. ဘာမွမလြတ္ေတာ့သလိုပဲ။

မေရရာမေသခ်ာ ပ်က္စီးလြယ္ေသာ အနာဂတ္မဲ႔ဘ၀ကိုပိုင္ဆုိင္ထားသူ ခုစာဖတ္ရင္းလည္း စာေရးသူက သက္ရွိထင္ရွား ရွိခ်င္မွရွိေတာ့မွာ။ အခ်ိန္မေရြးေသႏုိင္တယ္။ ဆက္ထိန္းထားၾက အဲဒီသိကၡာေတြ၊ မာနေတြ ေသရင္လည္း သယ္သြား … ကူးတို႔ခအျပင္ တန္ဆာခပါမ်ားမ်ားေဆာင္ရမွာဆိုေတာ့ ေဒၚလာေတြလည္း ဆုထား။ နာေရးမွာ လွလွပပေၾကာ္ျငာဖို႔ ဘြဲ႔ေတြ၊ ဂုဏ္ေတြလည္းမ်ားမ်ားရွာထား.. သား၊ သမီးေတြ အေမြလု ျပီးရန္သူျဖစ္ေအာင္ ပိုင္ဆုိင္မႈေတြလည္းမ်ားမ်ား ခ်ိန္သြား။

မေသခင္ နားခြင့္ေပးပါဦးခင္ဗ်ာ။ ကဲရြာစားၾကီး ယူရုိေဗဒါေရ အီးဗြီဒီေလးကို ဖြင့္ပါလုိ႔ နားလိုက္စို႔လား။ …

၁ ရက္ ၁၂ လ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ နံနက္ ၁ နာရီ ၁၁ မိနစ္ ၁၁ စကၠန္႔။ (ကီးဘုတ္ႏုိပ္ခ်က္ေပါင္း ၁၁၁၁၁၁)

 

Advertisements

Mother Teresa (26 August 1910 – 5 September 1997)

The Paradoxical Commandments:

People are illogical, unreasonable, and self-centered.
Love them anyway.

If you do good, people will accuse you of selfish ulterior motives.
Do good anyway.

If you are successful, you will win false friends and true enemies.
Succeed anyway.

The good you do today will be forgotten tomorrow.
Do good anyway.

Honesty and frankness make you vulnerable.
Be honest and frank anyway.

The biggest men and women with the biggest ideas can be shot down by the smallest men and women with the smallest minds.
Think big anyway.

People favor underdogs but follow only top dogs.
Fight for a few underdogs anyway.

What you spend years building may be destroyed overnight.
Build anyway.

People really need help but may attack you if you do help them.
Help people anyway.

Give the world the best you have and you’ll get kicked in the teeth.
Give the world the best you have anyway.

by Dr. Kent M. Keith

© Copyright Kent M. Keith 1968, renewed 2001

နတ္သုဒၶါမွီ၀ဲေသာ ကေလးမ်ားႏွင့္ ႏွလံုးသားပဲ့တင္ထပ္သံ

ကံေကာင္းစြာမီးကပ်က္၍ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနသည္။ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး “ယုဇန၊ ယုဇန ေနာက္ဆံုးကား ” ဟုေအာ္ေနသံမွတစ္ပါး လမ္း ၄၀ တစ္ခြင္လံုး ျမဴမႈန္မ၀ါးတစ္၀ါးၾကားတြင္မည္သည့္အသံမွမၾကားရေခ်။  ညက  ႏြမ္းလ်လ်အပ်ိဳေလးတစ္ေယာက္အလား ႏြမ္းလ်လ်က္ႏွင့္ပင္ မခို႔တစ္ယုိ႔ေလးလွေန၏။ ကြန္ပစ္တာ ညာေထာင့္က ၃:၄၅ ဟူေသာဂဏန္းက ကြ်န္ေတာ့္အား မ်က္စိက်ယ္သြားေစသည္။ ဘုရား ဘုရား ငါအေမွာင္ထဲက ကြန္ပစ္တာေရွ႕မွာထုိင္ေနတာ ခုဆို အရုဏ္လင္းလုလုပါပဲလား။

ခ်စ္သူရယ္ … မဟုတ္ဘူး။ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူးေလ။ ခ်စ္ခဲ႔ဘူးသူရယ္ နင္ခုထိငါ့ရင္ထဲ သံုးဘက္ျမင္ႏွလံုးသားရုပ္ရွင္ကားၾကီးကို ရသစံုလင္ေအာင္လႈပ္ခတ္ျပသေနေစတုန္းပါပဲလား။ ဒီလိုပါပဲ။ ဒီလိုျမဴေတြဆိုင္းတဲ႔ညက… ငါက ဟိုးအေ၀းလြယ္ေဆာင္းေတာင္နားက ျမိဳ႕ေလးမွာ ငါ့အခန္းထဲ တစ္ဦးတည္းတိတ္ဆိတ္လို႔ေပါ့။ အဲဒီတုန္းက ေအးလွတဲ့ရွမ္းျပည္ရဲ႕ေဆာင္းညဆိုေပမယ့္လည္း ငါ့ရင္ထဲေႏြးေနတယ္ေလ။ အဲဒီညက နင္ ေလလႈိင္းထဲကတစ္ဆင့္ “ခ်စ္တယ္” လို႔စကားႏွစ္လံုးနဲ႔ ဖုန္းခ်သြားခဲ႔တယ္ေလ။ စကားေျပာတဲ႔ဟာကုိ တီထြင္တဲ႔လူကို ငါ့မွာေျပးေျပးျပီး ေက်းဇူးတင္လိုက္မိတဲ႔ည။ အိတ္ခ်ိန္းရုံးမွာ ထခံုမတတ္ ရြေနတဲ႔ငါ့ကို သူငယ္ခ်င္းကနားမလည္တဲ႔ မ်က္၀န္းေတြနဲ႔ၾကည့္ျပီး ေခါင္းခါျပခဲ႔တယ္။ ဖုန္းရုံးကအထြက္ ငါ့ဆိုင္ကယ္က ေအးလွတဲ႔ရွမ္းျပည္ကေဆာင္းေလကို ခြင္းရင္း ျမင္းပ်ိဳေလးပမာ ခုန္ေပါက္ျပန္လာခဲ႔တယ္။ ရင္ထဲမွာေႏြးေနတယ္။ ငါမေအးပါဘူးကြယ္။ ငါနည္းနည္းေလးမွ မေအးစက္ခဲ႔ပါဘူး။

ျပန္ေတြးတာနဲ႔တင္ ငါ့ရင္ထဲေႏြးလာသလလိုလိုပါလား။ အိုမဟုတ္ဘူး။ တစ္ဆစ္ဆစ္ေလးနဲ႔ နာက်င္ေနတာပါ။ ကိုယ့္ကိုကုိ လိမ္မေနပါနဲ႕ကြယ္။ မင္းနာက်င္ေနတယ္ဆိုတာ ၀န္ခံလုိက္စမ္းပါ။ သတၱိရွိစမ္းပါကြာ။ အသည္းကြဲတယ္ဆိုရင္ ပက္ပက္စက္စက္ကြဲလိုက္ေလကြာ။ ဟင့္အင္း .. မဟုတ္ဘူး။ ငါဘာမွမျဖစ္ဘူး။ ဒါေလာကဓံပဲ။ ဘာျဖစ္ရမွာလဲ ဒါေလာက္ေလးနဲ႔။ ဒီလိုဆိုးတဲ့ဟာေတြနဲ႔လည္း ငါၾကံဳခဲ႔တယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါျပန္ထႏိုင္ခဲ့တယ္။ ငါမ်က္ရည္ပုလဲပန္းေတာ့ ပြင့္ေၾကြမခံႏို္င္ဘူး။ငါမငိုဘူး။ မငိုဘူးဆိုေပမယ့့္ လွ်ာေပၚက ငန္က်ိက်ိအရသာက ကြ်န္ေတာ့္ခံစားခ်က္ကို သက္ေသျပေနသလား။ ေလွာင္ရယ္ေနသလား မသိရကား။

မီးဖုိထဲေလးလံတဲ႔ေျခလွမ္းေတြကို ေရတြက္ ေရခြက္ၾကီးၾကီးတစ္ခြက္ထဲကေရကိုု ေဒါသတစ္ၾကီးမ်ိဳခ်လိုက္တယ္။ အားပါး ႏွလံုးသားထဲထိ ခ်ိဳစိမ့္သြားသလိုပဲ။ ျပီးေတာ့ ၀ရန္တာမွာ လေရာင္ေအာက္က နီရဲေနတဲ့ ၀န္ၾကီးရုံးေဟာင္းၾကီးကို အဓိပၸာယ္မဲ႔လွမ္း ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ၀ိုးတစ္၀ါးလေရာင္ေအာက္က နီရဲရဲဗိမာန္ၾကီးေတြက ကြ်န္ေတာ့္ကို … ႏွစ္သိမ့္ေနသေယာင္…။ မဟုတ္ပါဘူးကြာ။ အုိေဟာင္းေနတဲ႔အေဆာက္ဦးၾကီးက မင္းရဲ႕အတိတ္ကို ျပန္လွစ္ဟျပတာပါဟ။ ငါစာနာပါတယ္ဆိုတဲ႔သေဘာနဲ႔ေပါ့။ အင္းေလ ျဖစ္ျပီးမွေတာ့ ထားပါေတာ့ကြာ။ အျဖစ္ေတြက ၾကာခဲ႔ျပီေလ။ ၾကာခဲ႔ျပီေလ။ ဟိုးအတိတ္ကို အတိတ္မွာပဲ ….

အခန္းထဲျပန္၀င္ျပီး ေသတၱာထဲက အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာဖတ္လို႔ ေခါက္ရုိးေက်ေနတဲ႔ စာရြက္ေခါက္ေလးကို ျဖန္႔ျပီးတိုးတိုးေလးဖတ္ၾကည့္မိျပန္တယ္။  ” ငါနင့္ကိုခ်စ္တယ္ဆုိတာ နင္သိပါတယ္ဟာ။ ခုဟာကလည္း ငါနင့္ကို မခ်စ္လု႔ိမဟုတ္ပါဘူး။ ငါ့ဘ၀အေျခေနအရ.. ငါ့မိသားစုအေရးကို ငါ….. ” နင္ရဲ႕၀ိုင္းစက္ သပ္ရပ္တဲ့လက္ေရးေလးေတြက ငါ့ကိုျပံဳးျပံဳးျပီးေျပာေနတယ္။ နင့္ရုပ္ပံုလႊာေလးလည္း ငါ့စိတ္မ်က္စိမွာ ဖ်က္ကနဲ၊ ဖ်က္ကနဲ ၾကယ္ေၾကြသလိုလင္းလက္ေနတယ္။ ထားပါေတာ့ကြယ္။ ထားပါေတာ့။

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေျပာဖူးတယ္။ လူတိုင္းမွာဖြင့္ေျပာလို႔မရတဲ႔ေနာက္ခံသမို္င္းေၾကာင္းကိုယ္စီရွိတယ္တဲ႔။ ဟုတ္မွာပါေလ။ ဒါဟာင့ါရဲ႕ ေနာက္ခံသမို္င္းေလးလား။ ထားပါေတာ့။ ထားပါေတာ့။ ေအးစက္ေနတဲ႔ ေၾကြခြက္လွလွထဲက လက္က်န္ေကာ္ဖီေအးစက္စက္ကို ေမာ့ခ်ေနရင္း … ဖ်က္ဖ်က္ ဆိုျပီး လွ်ပ္စစ္ဖန္ေခ်ာင္းက လင္းလာတယ္။ ေဟး လို႔ေတာ့ထမေအာ္မိပါဘူး။ နာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၆:၀၀ တဲ႔။ ေၾသာ္ လင္းေရာင္ျခည္ေတာင္ ပြင့္ကိုျမင္ေတာ့ ငါဒီေန႔ ေက်ာက္တန္းကို သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔သြားရမွာပါလားလို႔ သတိ၀င္လာရင္း မီးဖိုထဲ၀င္ ေရေႏြးအိုးထဲ ေရေလာင္းထည့္လုိက္တယ္။ ငါေကာ္ဖီေသာက္ရမယ္။ ငါ့ေသြးသား မဟုတ္ဘူး စိတ္၀ိဥာဥ္ ကဖင္းဓါတ္လိုအပ္ေနျပီေလ။ နင့္ကို ငါက်ီစယ္ခဲ႔တာကိုအမွတ္ရေသးတယ္။ ငါအခ်စ္ဆံုးကဘယ္သူလဲဆိုေတာ့ ေကာ္ဖီ ျပီးရင္နင္ဆိုတာေလ ။ အဲလိုေျပာတုိင္းနင္ငါ့ကို အႏိုင္က်င့္ကလိထုိးေနက်ေလ။ ဟိ ေျပာရင္းနဲ႔ေတာင္ ယားလာသလိုပဲ။

ႏိုးထတဲ႔မနက္တိုင္းနင္ေဖ်ာ္ေပးတဲ့ေကာ္ဖီကို ငါမေမွ်ာ္လင့္ေတာ့ပါဘူး။ အင္းေလမေမွ်ာ္ေကာင္းေတာ့တာပါ။ ဘူးထဲက ကိတ္မုန္႔တစ္ခ်ပ္ ၀ါးရင္း ေရေႏြးဆူေနတာကို ၾကည့္ေနမိတယ္။ မဆီမဆိုင္ အခ်စ္နဲ႔ေရေႏြးပြက္တာကို ယွဥ္စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ေသးတယ္။ သီအိုရီအသစ္ထုတ္ႏို္္င္မလားဆိုျပီးေတာ့ေလ။ အေတြးနယ္ထဲ၀ဲရင္း ဘူးထဲက နက္စ္ေကာ္ဖီမုန္႔ေလးေတြကို ေၾကြခြက္ထဲ ခါထည့္လိုက္တယ္။ ေရေႏြးဆူဆူက ခြက္တစ္ခြက္လံုးကို မဲတူးသြားေစတယ္။ အား… သင္းရန႔ံလႈိင္လုိက္တဲ႔ေကာ္ဖီ … ငါခ်စ္တဲ႔ေကာ္ဖီန႔ံေလး…။

၀ရန္တာေဘာင္ေပၚလက္တင္ရင္း မနက္ခင္းကို ၾကိဳရတာ အရသာရွိလုိက္ပါလားေနာ္။ ပန္းဆိုးတန္းမွတ္တိုင္နားမွာေနတာဆိုေတာ့ သီရိမဂၤလာေစ်းကျပန္လာတဲ႔ စပယာရဲ႕ အင္းအားအျပည့္နဲ႔ သာေကတ၊ သာေကတေအာ္သံက ဆူစျပဳေနပါျပီ။ ေအာက္ကိုငံုၾကည့္လိုက္ေတာ့ လူတစ္ခ်ိဳ႕ သြားလာလႈပ္ရွားေနၾကျပီ။ ေအာ္ အိပ္မရတဲ႔ညတစ္ည ဆံုးခဲ႔ျပန္ပါပေကာ၊ ဆံုးခဲ႔ျပန္ေသာ…။

လွပတဲ႔မနက္ခင္းအလွနဲ႔ ကဖင္းဓါတ္ရတာေၾကာင့္ထင္တယ္။ လူကနဲနဲေတာ့လန္းလာသလိုပဲ။ ေအးေနေပမယ့္လည္း တစ္ဗြမ္းဗြမ္းနဲ႔ မက်ိဳးတဲ႔ဟာကို ခ်ိဳးၾကည့္လုိက္ျပန္တယ္။ တစ္ကိုယ္လံုးကို သုတ္ရင္း … အေမယူလာတဲ႔ေရႊဖီဦးမိုးလြတ္လက္ဖက္ေျခာက္ေလးကို ခြက္ထဲထည့္ခတ္လိုက္တယ္။ လက္က်န္ေရေႏြးေလးကို ေလာင္းထည့္ျပီး ပထမေရကို သြန္ထုတ္လိုက္တယ္။ ေရေႏြးၾကမ္းသင္းန႔ံေလးကို ၾကိဳဆိုရင္း ဖ်င္နီေယာအကၤ်ီေလးကို၀တ္တယ္။ ေဘာင္းဘီတိုေလးကို ေကာက္စြပ္တယ္။ ျပီးေတာ့ ေနာက္ဆံုးလက္က်န္ ကိတ္မုန္႔ပိုင္းေလးကို ေရေႏြးၾကမ္းနဲ႔ ေမွ်ာခ်လိုက္တယ္။

နာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခုႏွစ္နာရီပဲရွိေသးတယ္။ ခ်ိန္းထားတာက ရွစ္နာရီဆိုေတာ့ တစ္နာရီေလာက္ အိမ္မွ ဖလမ္းဖလမ္းထလို႔ရေသးတယ္။ အဲဒီေတာ့ စာေလးဖတ္ဦးမွပဲ။ အလိမၼာစာမွာရွိလို႔ ပညာရွိေတြက ဆံုးမထားတယ္မလား။ လူရွိန္ေအာင္တင္ထားတဲ႔စင္ေပၚက စာအုပ္ေတြကို ၾကည့္လိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေလွာင္ေနက် ACCA စာအုပ္ေတြကို မျမင္ေယာင္ေဆာင္ရင္း၊ IELTS နဲ႔ ABE စာအုပ္ေတြကို ဖုတ္ေလတဲ႔ငပိရွိတယ္မထင္သလိုသေဘာထားကာ အဖံုးစိမ္ေလးနဲ႔သရုပ္ေဖာ္ထားတဲ႔ ဆရာတကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ရဲ႕ ခ်စ္သူ႔အိမ္အမိုးေနာက္မွာ လေပ်ာက္ခဲ့ျခင္း ဆိုတဲ႔စာအုပ္ေလးကို ယူကာ ဖတ္လိုက္တယ္။

ၾကံဳခဲ႔ဖူးပါ၏

ရင္ဦးမွာ လာ၍မမ်က္သည့္

ရမၼက္ ဒဏ္ၾကြင္း။

ခ်စ္သူရယ္ သူ႔တစ္နားတြင္မွ

ႏွစ္ကုိယ္ၾကား ၀န္ခံလိုခဲ႔

ၾကမၼာညိဳ ဗ်ာပိုေ၀ွ႔သည္

ကိုယ္ေတြ႕အခင္း။

Strange fits of passion have I known

And I will dare to tell,

But in the Lover’s ear alone,

What once to me befell.

ဆရာ William Wordsworth ရဲ႕ ကဗ်ာေလးကို ဘာသာျပန္ထားတဲ႔ဆရာ့ရဲ႕ လက္ရာထူးမြန္တစ္ခု။ ဆရာကဆက္ေရးသလို ကိုယ္လည္းေရးမိျပီ။ ဘယ္လိုလဲဆိုေတာ့္  … ကိုယ္လည္း ရင္ဖြင့္မိျပီကြဲ႔ ခ်စ္သူရယ္….။

လြမ္းခ်င္ေတာ့ဘူး ဆိုျပီး စာဖတ္မိကာမွ လြမ္းရျပန္တယ္။ ဆရာ့စာအုပ္ကို စင္ေပၚျပန္ပင့္တင္ရင္း ရြတ္မိတာက ” သူတည္းတစ္ေယာက္ ေကာင္းဖုိ႔ေရာက္မူ၊ သူတစ္ေယာက္မွာ  ပ်က္လင့္ကာတာ၊ ဓမၼတာတည္း… ” ဆိုတဲ႔ မ်က္ေျဖလကၤာေလးပါပဲ။ ခ်စ္သူရယ္ မင္းကိုကိုယ္ အျပစ္မယူပါဘူး။ အျပစ္မယူဘူးဆိုတာထက္ … လြမ္းေနဆဲပါကြယ္။

ဘယ္ေလာက္မ်ားအေတြးနယ္ခ်ဲ႕မိသည္မသိ… သတိရလို႔ စက္နာရီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၇:၅၅ ဆိုေတာ့ အေတြးစေတြကို ခဏေခါက္ရင္း တာ၀တိတာခုႏွစ္လႊာကေန ေျခက်င္နဲ႔ဆင္းျပီး စာတုိက္ၾကီးေရွ႕အေရာက္ ေျပးတစ္ခ်ီ ေလွ်ာက္တစ္လွည့္ ေျခစၾကာလွည့္ရေတာ့တယ္။ ေတာ္ေသးတယ္ ေနာက္မက်ဘူး။ ရွစ္နာရီကြက္တိ ဆံျခည္တစ္မွ်င္မလႊဲ ဖိနပ္သဲၾကိဳးကိုဆြဲလို႔ေရာက္ေအာင္သြားႏုိင္ခဲ႔တယ္။ လူစံုေအာင္ေစာင့္ရင္း ေထြရာ တစ္ရာ့ႏွစ္ဆယ့္ႏွစ္မ်ိဳးခြဲေျပာျပီး ကားဂိတ္ကို ခ်ီတက္ၾကတယ္။ စုစုေပါင္းလူ ဆယ့္ရွစ္ေယာက္.. အဲဟုတ္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္အပါ ဆယ့္ကိုးေယာက္…။

Pooh ကားထဲက Pilet ေလးလိုခုန္ေပါက္ေနတဲ႔ ဘီအမ္ကားၾကီးေပၚမွာ ပညာရွိစကားနားေထာင္ရင္း ေက်ာက္တန္းက စာသင္ေက်ာင္းေလးကို က်က္သေရရွိစြာ ဘြားကနဲျမင္လိုက္ရပါတယ္။ ေအာ္ တဲဘ၀ ကေန တိုက္ေပၚမွာ ကေလးေတြပညာသင္ေနၾကပါလား။ အစကေတာ့ ျမက္ခင္းစိမ္းေလးေပါ့ ဒီေနရာေလးက….

အဲဒီေကာက္ပင္စိမ္းႏြဲ႔ယိမ္းလဲ့လဲ႔ လယ္ကြင္းျပင္ၾကီးထဲက ျမကမၺလာၾကီးကေန ပထ၀ီေျမၾကီးကိုထပ္ထည့္လုိ႔….

အားမနာပါးမနာ ပထ၀ီေျမၾကီးကို သဲနဲ႔ေရာသမေမႊ ထုေထာင္းျပီးတူးဆတယ္။ ျပီးေတာ့ ေဖာင္ေဒးရွင္းေလးေလာင္းတယ္။

ပထမဆံုးေက်ာင္းတုိင္ၾကီးေပါ့။ သမုိင္း၀င္မယ့္ေက်ာင္းတုိင္ၾကီးေပါ့။

အဲဒီတုန္းကေပါ့ေလ…

ေက်ာင္းေတာ္ၾကီး ျပီးသြားပါျပီ။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ေတြဖလမ္း ဖလမ္းထျပီး ဖလက္ေတြတစ္ဖ်က္ဖ်က္နဲ႔ဓါတ္ပံုရုိက္ခဲ႔ၾကတယ္ေလ။

ဒါကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္မျမင္လိုက္ရတဲ႔ ဖဲၾကိဳးျဖတ္ပြဲေလးေပါ့။ အားလံုးျပံဳးေပ်ာ္လို႔။ အဲဒီလို အေတြးနယ္ခုန္ပ်ံေက်ာ္လႊားရင္း ” ၀ိုင္းၾကီးပတ္ပတ္ ဒူေ၀ေ၀” ဆိုတဲ႔အသံၾကားေတာ့ အပူပင္ကင္းတဲ႔ကေလးေတြပီပီ သူတို႔ေလးေတြကို

ဒီလိုျမင္လိုက္ရေတာ့ ၀မ္းသာပီတိဂြမ္းဆီထိရပါတယ္ဗ်ာ။ ေအာက္ကပံုေလးေတြကေတာ့ နတ္သုဒၶါမွီ၀ဲေနတဲ႔႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕အနာဂတ္ေလးေတြ အားပါးတစ္ရ ေလြးေနၾကတဲ႔႔ပံုေလးေတြပါ။

သူတို႔ေလးေတြ ဒီလုိအားမနာတမ္း စိတ္လႊတ္လပ္စြာ အာဟာရျဖည့္တာကိုၾကည့္ရင္း ကြ်န္ေတာ္ အိမ္မက္ေလးမက္လိုက္ျပန္ပါတယ္။ ခုအိမ္မက္ေလးကိုေတာ့ ျဗိတိသွ်လို ႏြားေရွ႕ထြန္က်ဳးခြင့္ျပဳေပးပါလားဗ်ာ။

I have a dream; one day every child in our country will have free basic education. They will be active learner, creative learner and critical thinker. They will also turn poverty tide and develop our country to stand as human with full dignity. I believed that my dream will come true.

ညေနငါးနာရီေလာက္ျမိဳ႕ထဲျပန္ေရာက္တယ္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာလည္း ေထြရာသံုးပါးေျပာရင္းနဲ႔ေပါ့ေလ။ ဘုိကေလးေစ်းမွတ္တိုင္မွာ ဆင္းျပီး ဆိပ္ကမ္းသာပ်ံက်ေစ်းေလးမွ ဒီညစားဖုိ႔ ၀က္သား၊ ကန္စြန္းရြက္ ၀င္၀ယ္လိုက္တယ္။ သမုဒၵရာ ၀မ္းဗိုက္မဟာအတြက္မဟုတ္လား။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ၀က္သားကို ေရေဆးလိုက္တယ္။ ဆားေလးနယ္တယ္။ ဂ်င္းေလးဓါးျပားရုိက္ထည့္တယ္။ လွ်ိဳ႕၀ွက္တဲ႔ဟင္းခတ္အမည္ေတြထည့္တယ္။ ပဲငံျပာရည္နဲ႔နယ္ျပီး ေရနဲ႔ဆီထည့္တယ္။ မီးဖြင့္ျပီးတည္ထားတယ္။

မနက္တုန္းကလုိပဲ မက်ိဳးတဲ့ဟာကို ထပ္ခ်ိဳးတယ္။ ျပီးေတာ့ စားေသာက္တယ္။ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ယူျပီး ကြန္ပစ္တာေရွ႕ထုိင္တယ္။ ဟိုဟာဒီဟာ ကလစ္လုပ္ဖြင့္ဖတ္တယ္။ ေရးတယ္ခြ်တ္တယ္။ အဲလိုလုပ္ေနတုန္း အိမ္ေအာက္လက္ဘက္ရည္ဆုိင္က “ ေတာင္ျပာတန္းက ေမာင့္အခ်စ္ေတြ၊ ၾကင္နာပါရက္နဲ႔လမ္းခြဲကာ၊ ေမာင္ဖန္တီးတဲ႔အခ်စ္ရက္ရွည္မ်ားစြာ၊ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့တဲ႔အခါမွာ၊ … “ ဆိုတဲ႔ L လြန္း၀ါရဲ႕ ဂီတသံက ႏွလံုးသားရဲ႕ အနက္ရႈိင္းဆံုးေနရာက အႏူးညံ့ဆံုး အသည္းလႊာကို လႈပ္ခတ္ျပီး ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ခ်စ္တဲ႔……. ကို ျပန္ေအာင္းေမ့မိျပန္တယ္။ အဲဒါနဲ႔ပဲ ဒါေလးကို ကီးဘုတ္ေပၚလက္ေခ်ာင္းေလး မၾကြတစ္ၾကြ ႏိုပ္ကာ၊ ႏုိပ္ကာနဲ႔ ေကာ္ဖီေလးကိုအရသာခံရင္း …. ။              ။

ည ၁၁နာရီ ၅၉ မိနစ္ ၅၁ စကၠန္႔တြင္ Ctrl+S ကုိႏို္ပ္ရင္း ရင္တြင္ဒဏ္မၾကြင္းေစရန္ ….. ခ်စ္ဖူးေသာ၊ ခ်စ္တတ္ေသာ၊ ခ်စ္ရန္စဥ္းစားေသာ၊ ခ်စ္ေနေသာ၊ ခ်စ္ျပီးေသာ၊ ခ်စ္ေသာသူအားလံုးသို႔ …

ေရႊ၀ါ၀င္း တနဂၤေႏြ ပညာဒါန ေ၀မွ်အစီစဥ္ေလး (၁၅ ႏို၀င္ဘာ ၂၀၀၉)

ျပီးခဲ့တဲ႔ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ နာဂစ္၀အေမႊအျပီးမွာ ေတာင္ဒဂံု ၁၀၇ ရပ္ကြက္ကို ေရာက္ခဲ႔တယ္။ အေခါက္ေခါက္အခါခါသြားတာေပါ့ေလ။ ဘာေတြမ်ား လုပ္အားေပးလုိ႔ရလဲဆိုျပီး။ ေနာက္ေတာ့ ေရႊ၀ါ၀င္းကဆရာေတာ္ရဲ႕ ဦးေဆာင္လမ္းညႊန္မႈနဲ႔ စီအက္အိုင္အဖြဲ႔ေလးက လူငယ္ေတြစုျပီး တနဂၤေႏြစာသင္တန္းဖြင့္ဖို႔ စီစဥ္ၾကပါတယ္။ အေတြ႕အၾကံဳႏုနယ္တဲ႔ လူမမယ္ေလးေတြပီပီ စီစဥ္ရင္းမွာတင္ သင္ခန္းစာေတြအမ်ားၾကီးရလိုက္ပါတယ္။ ကိုယ့္ထက္အေတြ႕ၾကံဳရွိတဲ႔ လူၾကီးေတြ၊ ဆရာမေတြ ကို ေမးရ၊ ျမန္းရ အၾကံေတာင္းၾကတယ္။ သင္မယ့္ စာအုပ္ေတြေရြးတယ္။ ေက်ာင္းသားလက္ခံမယ့္ကိစၥေတြစီစဥ္တယ္။

အဲလိုနဲ႔ စာသင္တဲ့အခ်ိန္လည္းေရာက္ေကာ ထုိက္ဆိုင္တုိ႔ လံုးလံုးကို မေရာက္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ စာသင္သက္တမ္းပထမအၾကိမ္ (၃ လ) ကုန္သြားေရာ။ ဒုတိယ စာသင္သက္တမ္းမွာလည္း လူငယ္လုပ္အားေပးအဖြဲ႔ေတြ တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႔ လုပ္အားေပးၾကတယ္။ အဲ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ဆရာမ ႏွင္း၀င့္ႏိုင္ေက်းဇူးေၾကာင့္ လူငယ္ေတြ ျဗိတိသွ်လို စကားရည္ျပိဳင္ပြဲမွာ (ပညာတတ္ေယာင္ေဆာင္ျပီး) ဒုိင္အျဖစ္ၾကြေရာက္ခ်ီးျမင့္ေပးခဲ႔ရတယ္ေပါ့။

တတိယသက္တမ္းမွာေတာ့ ေတာင္ဒဂုံကလူငယ္ေတြပဲ ဆက္ျပီးလုပ္အားေပးဆရာအေနနဲ႔ ေက်ာင္းသားငယ္ေတြကို ပညာရည္ႏို႔တုိက္ေကြ်းခဲ႔ပါတယ္။ တတိယသက္တမ္းေနာက္ဆံုးေန႔မွာေတာ့ ကံေကာင္းလွစြာပဲ ေတာင္ဒဂံုကိုေရာက္ခဲ႔ရျပန္ပါတယ္။ ၾကည္ႏူးေပ်ာ္စရာေန႔တစ္ေန႔ေပါ့ေလ။ သူငယ္ခ်င္းေတြစုျပီး ကေလးေတြနဲ႔ ပန္းခ်ီဆြဲျပီး ကိုယ့္ပံုေလးရဲ႕အဓိပၸာယ္ကို ေ၀မွ်တယ္။ ဘ၀တက္က် ႏွိမ့္ျမင့္တာေတြ၊ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္တန္ဖိုးရွိႏို္င္ေသးတာေတြကို ေ၀မွ်ခဲ႔ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေဒါက္တာ သာလွကလည္း ကေလးေတြကို က်န္းမာေပ်ာ္ရြင္ဖို႔ ကစားနည္းေတြနဲ႔အတူ သန္႔ရွင္းစြာေနနည္းကို လက္ေတြ႕ရွင္းျပ အတူလုပ္ၾကပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ကေလးေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္သိုက္နဲ႔ သူတို႔ဆရာ၊ ဆရာမေတြကို ေအာ္တို ထုိးခိုင္းပါတယ္။ ဆယ္လီဗာတီၾကီးေတြလိုေပါ့ေနာ့။

မျပန္ခင္ေလးမွာ အားလံုး၀ိုင္းထိုင္ျပီး ေတြ႕ၾကံဳခံစားသမွ် ဒီေန႔အ၀ ဆိုတဲ႔ေခါင္းစဥ္ေအာက္ကေနေဆြးေႏြးၾကပါတယ္။ အားလံုးျပံဳးေပ်ာ္ေနၾကပါတယ္။ ထုိက္ဆိုင္ ထမင္းမေကြ်းလို႔ စာေနတာကလႊဲရင္ေပါ့ေလ။ ဆရာေတြက မိမိတပည့္ေတြ ဆရာအေနနဲ႔ျပန္ျပီး ကူညီေနတာေတြ႕ေတာ့ ေပ်ာ္တယ္ေပါ့ေလ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း အားက်မခံ အဲဒီ ဆရာသစ္ေလးေတြကို စိန္ေခၚလိုက္ပါတယ္။ ညီေလးတို႔၊ ညီမေလးတို႔ (၄) ၾကိမ္မေျမာက္သင္ၾကားခ်င္းကို ေအာင္ျမင္ေအာင္ လုပ္ႏုိင္ေအာင္ေပါ့ေလ။

ျပီးေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း ထုိက္ဆိုင္တို႔က စည္း၀ိုင္းလိုထုိင္ေနတဲ႔လူအုပ္ကို မ်က္စိမွိတ္ျပီး ကိုယ့္ဘ၀ရဲ႕အေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္ေလးေတြကို စဥ္းစားခိုင္းပါတယ္။ သူတို႔ေလးေတြ မ်က္လံုးမွိတ္ေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ ေဒါက္တာသာလွနဲ႔ ထုိက္ဆိုင္က လူတုိင္းေရွ႕ကို စာရြက္ျဖဴေလးနဲ႔ ေရာင္စံုခဲတံေလးေတြခ်ေပးထားလိုက္တယ္။ သူတို႔ေတြ မ်က္လံုးအဖြင့္မွာ ခ်က္ျခင္းကိုယ့္ရဲ႕အလွပဆံုးခ်ိန္ေလးကို ပံုရိပ္ေဖာ္ႏို္င္ေအာင္ေပါ့ေလ။ ျပီးေတာ့ အခ်ိဳ႕က သူတို႔ရဲ႕ အေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္ေလးေတြကို ေ၀မွ်ပါတယ္။ အားလံုးကို အေပ်ာ္ေတြကူးစက္သြားေအာင္ေလ။

ကဲ သူတို႔ေလးေတြ ကေလးေတြ လူငယ္ေတြကို ဘယ္လုိထပ္ျပီး ပညာရည္ေသြးတက္ေအာင္ လုပ္ေပးၾကမလဲဆိုတာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ၾကပါစို႔လား။ သူတို႔ေလးေတြ သင္ၾကားေရးမွာလိုအပ္တာေလးေတြကို ကူညီခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ အထူးၾကိဳဆိုေနပါတယ္။

ပညာပင္ပ်ိဳး၊ ပညာမိုးေဆြလို႔ ပညာပန္းေတြပြင့္လန္းလာေစသား

ဘ၀အိုေအစစ္

တစ္ည ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ျငင္းၾကတယ္။ သူစာေတြဖတ္လို႔ ေက်ာင္းေတြတက္လို႔ သိတာေတြမ်ားလို႔ စိတ္ႏွလံုးပင္ပန္းေနရေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က လည္းလွ်ာရွည္တတ္တဲ႔ ၀သီအတိုင္း သူ႔ကို ၀ရံတာကေန ေအာက္မွာ ေရသန္႔တြန္းေနတဲ႔ လူေတြကို ျပျပီး သူတို႔လိုေတာ့နင္မပင္ပန္းရဘူးေလလို႔ ေျပာမိတယ္။ သူျပန္ေျပာတယ္။ သူတို႔ေတြက ဒီစာေတြလည္းဖတ္စရာမလိုဘူး။ ဒီဟာကိုလည္း စဥ္းစားစရာမလိုဘူး ဘာညာ ဆက္ေျပာပါတယ္။
ညက်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ သူေျပာတာေလးကို စဥ္းစားၾကည့္တယ္။ တစ္ကယ္ပဲ ငါတို႔ေတြ ဘာမွ မတတ္ရင္ေကာင္းသလားေပါ့။ အဲလိုဆိုရင္ လိုဘေတြမ်ားနည္းမလားေပါ့။ အေတြးမေပါက္ပါဘူး။ ဘ၀ ဆိုတာ ဘာလဲေပါ့။ အဲလိုနဲ႔ ၀ရံတာထြက္လိုက္တယ္။ မီးမိန္မိန္ေအာက္က ေလာကမွာ အနားယူေနတဲ႔ ဆိုက္ကားသမားႏွစ္ေယာက္ ကိုဓါတ္ပံုရိုက္ျပီး ခုစာဖတ္သူတို႔ စဥ္းစားခန္း၀င္ႏို္င္ေအာင္တင္ျပထားပါတယ္။

ဆရာလို႔အေခၚခံရတဲ႔ဘ၀ဂုဏ္ကို ပိုင္ဆိုင္တဲ႔ ဒီဆိုက္ကားဆရာကေတာ့ ေလာကမွာ (သူ႔မွာ) ပူပင္စရာမဲ့ေနတဲ႔အလား အိပ္ေမာက်လို႔ေနပါတယ္။ အိစက္ညက္ေညာတဲ႔ဖဲေမြ႕ယာထက္မွာ မဟုတ္ေပမဲ႔လည္း သူ အိမ္မက္လွလွမက္ေနမွာပါ။ အိမ္က သားမယားကိစၥကို စိတ္ပူစရာေပမယ့္ မတတ္ႏိုင္တဲ့ကိစၥစိတ္ထဲသယ္မထားလို႔ထင္ပ သူ႔ဘ၀ညေလးကလွေနတယ္ထင္ရတယ္။ သူ႔ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္မွာေနေနတယ္ေလ။

တစ္ေန႔တာလံုးဆုိက္ကားနကိင္းလို႔ ပင္ပန္းေနေပမယ့္ ညမွာလည္း ၀မ္းေရးအတြက္ အဆင္သင့္ငွားမည့္သူကို ေစာင့္ေနရတဲ႔ ကုိလွတစ္ေယာက္ေတာ့ ကာတြန္းစာအုပ္ေလးနဲ႔ လက္ေတြ႕ဘ၀က ခဏခြာလို႔ သူ႔ကိုသူမင္းသားေနရာမွာအစားထုိး ေကာင္မေလးေခ်ာေခ်ာေနာက္ကို လိုက္ပိုးေနတယ္။ ဒါဟာ သူ႔ဘ၀အေမာေျဖရာ အိုေအစစ္ေလးလိုပင္။
ကြ်န္ေတာ္တို႔ဘ၀ကေကာ …

ကာယသို႔ တစ္ေခါက္ ေရာက္ခဲ႔ျပန္တယ္

၁၄ ႏို၀င္ဘာလ ၂၀၀၉။

ေနမင္းၾကီးထြန္းလင္းစ မနက္ခင္းမွာ ၄၃ အထူးကားၾကီးနဲ႔အတူ ကြ်န္ေတာ္ ကာယရြာကိုေရာက္ခဲ႔တယ္။ ရြာဆိုေပမယ့္ ရြာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ရပ္ကြက္ေလးတစ္ခုပါ။ ဒါေပမယ့္ ေဒသခံေတြက အဲလိုပဲေျပာၾကတယ္ ရြာလို႔။ ေနရာကေတာ့ မဂၤလာဒုံ၊ သကၤန္းကြ်န္းေက်းရြာအုပ္စုထဲက ကာယအပိုင္းေလးပါ။ အဲဒီမွာ KDF ဆိုတဲ႔ Multi Purpose စင္တာၾကီးရွိတယ္ေလ။

 

From Karya Village, Mingalardon (14 NOV 09)

ဒီပံုေလးကေတာ့ ေနေရာင္ျဖာထြက္စ မနက္ခင္းေလးမွာ ၀ိရိယေကာင္းစြာ ျမိဳ႕ထဲကေန ဖုန္ထထလမ္းေပၚတက္ၾကြစြာလွမ္းလာတဲ႔ ဆရာမ ေဒၚနႏၵေမာင္နဲ႔ ဆရာမေဒၚသဲသဲတုိ႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ေလးေတြဟာ သူတို႔ သံေယာဇဥ္ရွိတဲ႔ကေလးေတြ အနာဂတ္သာယာဖို႔အေရး လုပ္အားေပးဖုိ႔ ခ်ီတက္ေနတာျဖစ္ပါတယ္။
ဆရာမေလးကို ဒီလိုျမန္မာလို က်က္သေရရွိရွိျမင္ရတာဟာ မဂၤလာတစ္ပါးပါပဲ။ သူတို႔ေလးေတြ ကေလးေတြရဲ႔ဥာဏရည္ေသြးတက္ဖုိ႔နဲ႔ စိတ္ပို္္င္းဆိုင္ရာ က်န္းမာဖို႔ အတူကစား၊ စာဖတ္ျပ၊ ပံုအတူဆြဲၾကပါတယ္။

From Karya Village, Mingalardon (14 NOV 09)

“ဟိုးေရွးေရွးတုန္းကေပါ့ကြယ္….. ေခြးမိသားစုေလးတစ္စုရွိတယ္ကြယ့္ … သူတို႔မွာ ကေလးေပါင္း……..” ဆိုတဲ႔ ဆရာမရဲ႔ ခ်ိဳသာတဲ႔အသံဟာ သူတို႔ေလးေတြရဲ႕စိတ္မ်က္စိမွာ ပံုျပင္ေလးဟာ ရုပ္ျမင္ကားခ်ပ္တစ္ခု ပမာ ေဆးေရာင္က်နလွပစြာ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။
ျပီးေနာက္ သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ အႏုပညာဖန္တီးမႈကိုလည္း စိတ္၀င္စားဖြယ္ ဒီလိုေတြ႕ရပါတယ္။

From Karya Village, Mingalardon (14 NOV 09)
From Karya Village, Mingalardon (14 NOV 09)
From Karya Village, Mingalardon (14 NOV 09)

လႈပ္ရွားမွက်န္းမာ ကိုယ္စိတ္ႏွလံုးခ်မ္းသာ ဆိုသလိုပဲ သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ တက္ၾကြမႈ၊ ေပ်ာ္ရြင္မႈကို….

From Karya Village, Mingalardon (14 NOV 09)

ဒါကေတာ့ KDF ရဲ႕ စာၾကည့္တိုက္၊ အခမဲ႔ေဆးေပးခန္းနဲ႔ ကြန္ျပဴတာ၊ အဂၤလိပ္စာသင္တန္းရွိရာ ကြန္းခိုရိပ္ေလးပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေန႔ေတာ့ ပံုေတြပဲ ဦးစားေပးတင္လိုက္ပါတယ္။ စာရုိက္ရမွာပ်င္းေနလို႔ပါ။
ညေန ႏွစ္နာရီေလာက္မွာ ကာယကေန ကားၾကီးစီးလို႔ ရြင္လန္းစြာ စကားလကၤာဖြဲ႔ဆိုၾကရင္း ျပန္လာၾကပါတယ္။ အဲဒီေန႔က လိုက္လာၾကတဲ႔ ဆရာမ ေဒၚနႏၵေမာင္၊ ေဒၚသဲသဲ၊ ဆရာ ခ်စ္ရန္တိုး၊ ဆရာ ရန္၊ ဆရာ Andrew နဲ႔ စကားမေျပာတဲ႔ ဆရာေလးနဲ႔ သူ႔အကို၊ ေဆးကုသေပးတဲ႔ ဆရာမ မထက္ထက္တို႔အဖြဲ႔တို႔ကို အထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္။ ေပ်ာ္ရြင္ေနတဲ႔ ကေလးေတြပံုရိပ္ဟာ စိတ္မ်က္စိမွာ ထင္းကနဲ ေပၚေပၚလို႔လာပါေတာ့တယ္…..။ ။

I think I need counseling!

I faced car accident when I came back from Bahan. It happen near Shwe Dagon Pogoda. The bus that I rided was crush by 43 special bus. There are six people include me and assistant driver in the back. Assistant driver foot was torn and we can see blood coming out. All glass pieces from other bus were all round in the back of the car.  Assistant driver (he) this his foot was broken. But after tell him to calm down. I let him breath. Then, let him move his leg up and down. It OK. So I told him not to worry as his foot was not broken if he can move up and down. I think it true that if person foot can still move up and down  his bone is not whole broken.

At that time, women in the car were shock. I didn’t have time to talk to them. When I notic, old lady on the care come to his and told him it all right and touch him. The police come and take licence of all of dricvers and their assistants. Then we continue to Thamada Cinema where the bus will unload all passengers and headed to hospital.

I think myself and all other are all right. But not that much simple. When out bus stop and other car pass by very fast all of us on the back of the car shout and a bit shake. Then I realized and explain to all of them it normal that after accident happen we will afarid of fast moving car. But it will be all right on time. They should mediatae to reduce all of those. I know that it not very good to give quick advice. But I am not sure to meet them again as we are bus passengers.

After drop from the car. I continue walk and headed to home. When I cross the road I know that I have some fear in my stomach and I noticed that a piece of glass from crash car was hurting my foot sore. I stop pulled out small glasse and continue to walk. Near Sule bridge I saw internet cafe. I pull the door and as for one computer. After that I decided to write to all of you. I think this can call counselling.

Anyway,  I feel a bit OK now. So, thanks all of you who read all this.

မိမိအတၱစစ္တမး္လို႔ပဲေခၚေခၚ၊ ဘ၀တစ္ပိုင္းစိစစ္မႈလို႔ပဲ ေျပာေျပာ

ေခြးငယ္ေလး ျဖဴျဖဴကို ကေလးငယ္ေလး ထမင္းေကၽြးတဲ့ျမင္ကြင္းကိုျမင္ရတာ ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းလွေလစြ။ သူ႔ရဲ့ ၾကင္နာမႈအျပည့္၊ စိတ္၀င္စားမႈ အဖံုဖံုနဲ႔ ျဖဴျဖဴေလးကို ထမင္းေကၽြးေနပံုဟာျဖင့္ စိတ္အာရုံမွာ သာယာမႈအျပည့္ေပါ့ဗ်ာ။ ေၾသာ္ ဒီလုိငယ္တဲ့ကေလးေတာင္ ဒါေလာက္ ခ်စ္စဖြယ္လူသားဆန္မႈ အျပည့္ကိုေတြ႕ရပါလားေနာ္။ ဒါဆို လူလို႔ ကိုယ္ကုိ႔ကို သတ္မွတ္ထားတဲ႔ သိတတ္နားလည္ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြဟာလည္း ကိုယ့္ရဲ့လူသားဆန္မႈကို ျပန္လွည္ငဲ႔ေစာင္းလို႔ စီစစ္ၾကည့္သင့္ျပီထင္ပါရဲ့။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြဟာ လုပ္ရွားသြားလာရင္း ရွင္သန္ဖို႔ေမ့ေနသလား။

ကေလးေတြလို ေလာကကို အစကျပန္ေလ့လာၾကည့္ရင္ေကာ ေကာင္းဘူးလား။ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ကူးေပါက္မိတာေလးေတြပါဗ်ာ။

ေမွ်ာ္ေလတုိင္းေ၀း ပင္လယ္ျပာေလး

blue sea
ျပာလဲ႔လဲ႔ အဲဒီပင္လယ္ၾကီးကို

ငါေလ အိမ္မက္ မက္ခဲ႔ဘူးတယ္
စိတ္ကူးထဲရူးလို႔ စာေတြလဲ ပုလဲသီဖူးတယ္။

ဟိုအတိတ္ ငါ့စိတ္ကူးအိမ္မက္ထဲမွာ
ပင္လယ္ျပာရယ္ လြမ္းလ်စရာ ေလေသြးေလးရယ္နဲ႔
ငါ ၾကည္ႏူးခဲ႔တယ္၊ ေပ်ာ္ခဲ႔တယ္၊ နိဗၺာန္ဘံုေလးေပါ့။

ဒီပင္လယ္ျပာ အဲဒီပင္လယ္ျပာၾကီးပါပဲ
ငါေလ စိတ္ကူးနဲ႔သြားလို႔
စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ေအာ္ဟစ္တယ္
ငိုတယ္ လြမ္းတယ္။

အဲဒီ ပင္လယ္ျပာၾကီးပါပဲ
ငါမေရာက္ဘူးခဲ႔ေပမယ့္
ငါေလ ေမွ်ာ္မွန္းတမ္းလို႔….

ကဲ ပင္လယ္ျပာၾကီးေရ
လူ႔ဘ၀ဆိုတာ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းနဲ႔ အသက္ရွင္ရတာတဲ႔
ငါလည္း နင္နဲ႔ ေတြ႔ဖို႔ ေမွ်ာ္ေနမယ္။

ဟိုးအေ၀းၾကီးမွာ ငါေလ ေမွ်ာ္ေလတုိင္း ေ၀းခဲ႔ရတဲ႔
ပင္လယ္ျပာၾကီးရွိေနလိမ့္မယ္
တစ္ေန႔ေတာ့
တစ္ေန႔ေတာ့ေလ
ငါ အဲဒီပင္လယ္ျပာရဲ့ေလထုကို
အားရစြာ မိတ္ေဆြဖြဲ႔ရင္း
ငါ့ ဘ၀ထဲက အိမ္မက္တစ္ခုကို
ျဖစ္ေစမယ္။

ခ်စ္ေသာပင္လယ္ျပာသို႔ရည္ညြန္းလ်က္

ဒီသီတင္းကြ်တ္

သီတင္းကြ်တ္ျပန္ေပါ့ တစ္ခါ
လာတစ္ခ်ီႏွစ္တုိ္င္း ဟိုင္းတဲ႔သူကလည္း စိတ္ပူ
မရွိသူက စိတ္ထ
ငါလည္း …. ဟိ။

htaikseng’s emotional life business blog

NetworkedBlogs

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 194 other followers